Błękitna Izolacja (Fragment 1: Katastrofa)

Pierwsze 50%

„Cześć! Oddaję w Wasze ręce początek mojej nowej powieści 'Błękitna Izolacja'. To zupełnie nowa historia, inni bohaterowie i potężna dawka emocji. Jestem bardzo ciekaw Waszych pierwszych wrażeń, dlatego śmiało zostawiajcie komentarze. Dzięki, że jesteście!”

Błękitna Izolacja

Wnętrze Airbusa A380 w sekcji pierwszej klasy przypominało bardziej ekskluzywny klub w centrum Londynu niż kabinę samolotu. Miękkie, grafitowe wykładziny tłumiły każdy krok, a dyskretne, ciepłe oświetlenie LED wydobywało blask z polerowanego drewna i chromowanych wykończeń. Tu nie było ciasnych foteli – każdy pasażer miał swoją prywatną enklawę, mały świat odizolowany od reszty śmiertelników przebywających kilkanaście metrów dalej. W tylnej części luksusowej sekcji znajdował się bar. Wykonany z ciemnego orzecha, z podświetlaną półką pełną najdroższych alkoholi, stanowił serce tego podniebnego salonu. Marek stał przy barze, opierając się biodrem o wysoki blat. Miał na sobie ciemną, rozpiętą pod szyją lnianą koszulę, której podwinięte rękawy odsłaniały przedramiona – silne, naznaczone kilkoma płytkimi bliznami, które nie pasowały do tego sterylnego luksusu. Widział swoje odbicie w szybie okna, nałożone na bezkresną biel chmur. Miał krótkie, ciemne włosy, ostrzyżone po żołniersku, choć już lekko przyprószone siwizną na skroniach, co dodawało mu powagi. Kilkudniowy zarost podkreślał mocno zarysowaną, niemal kanciastą szczękę faceta, który rzadko się uśmiecha bez powodu. Jego skóra miała głęboki, oliwkowy odcień – pamiątkę po miesiącach spędzonych pod słońcem Afryki i Bliskiego Wschodu, a nie z salonów solarnych, w których bywali pozostali pasażerowie. Najbardziej uderzające były jednak jego oczy. Ciemne, niemal czarne, o przeszywającym spojrzeniu, które wydawało się analizować każdy szczegół otoczenia, nawet gdy odpoczywał. Wyglądał jak drapieżnik, który przez pomyłkę trafił do zagrody dla hodowlanych zwierząt. W dolnej części szyby widział odbicie reszty kabiny: luksus, spokój i ludzi, którzy myśleli, że kupili sobie bezpieczeństwo za cenę biletu. Wtedy usłyszał stukot obcasów. Szybki, rytmiczny, nerwowy... Stukot obcasów o twardy fragment podłogi przy barze przeciął luksusową ciszę. Ewa nie szła – ona maszerowała, niosąc przed sobą aurę kogoś, kto właśnie przegrał bitwę, ale wciąż zamierza wygrać wojnę. Kiedy usiadła dwa stołki obok Marka, zapach jej perfum – mieszanka jaśminu i czegoś chłodnego, jak lód – natychmiast zdominował aromat jego whisky. Była uosobieniem elegancji, która parzyła. Biały kostium leżał na niej idealnie, podkreślając smukłą, kobiecą sylwetkę, wypracowaną nie na pokaz, ale z dbałości o siebie. Jej skóra miała odcień delikatnej brzoskwini, a ciemne włosy, upięte w gładki kok, odsłaniały długą, dumną szyję. Mimo okularów przeciwsłonecznych, które wciąż miała na nosie, Marek czuł bijące od niej napięcie. Jej dłonie były drobne, o długich palcach, a na jednej z nich... faktycznie spoczywał kamień, który w świetle kabiny rzucał refleksy wielkości małych monet. Marek upił łyk, odstawił szklankę i nie odwracając głowy, rzucił tym swoim spokojnym, niskim głosem: — Ten pierścionek jest za ciężki na taki pułap. Może ściągać samolot na lewą stronę. Ewa zamarła z dłonią uniesioną w stronę barmana. Powoli, bardzo powoli obróciła głowę w stronę Marka. Zsunęła okulary na czubek nosa, a jej orzechowe oczy, obramowane gęstymi rzęsami, zwęziły się w niebezpieczne szczeliny. Odstawiła szklankę ginu z tonikiem tak gwałtownie, że kilka kropel bezbarwnego płynu prysnęło na mahoniowy blat. — Czy pan jest ekspertem od aerodynamiki, czy po prostu marnym podrywaczem, któremu skończyły się sensowne teksty na otwarcie? — jej głos był niski, melodyjny, ale podszyty lodem. — Bo jeśli to drugie, to uprzedzam: ten „ciężki pierścionek” ma właściciela, który nie lubi, gdy ktoś komentuje jego prezenty. Marek nawet nie drgnął. Uniósł szklankę, pozwalając, by bursztynowy płyn zwilżył jego usta. Uśmiechnął się półgębkiem, nie odrywając wzroku od horyzontu za oknem. — Nie jestem podrywaczem. Po prostu nie lubię lecieć w przechyle — odparł spokojnie. — A co do właściciela... Widziałem was na dole, przed odprawą. Trudno było was przeoczyć. Ten blondyn w garniturze za cztery tysiące euro wyglądał, jakby bardziej martwił się o to, czy mu się krawat nie pogniecie przy pożegnaniu, niż o to, że lecisz na drugi koniec świata. Ewa gwałtownie wyprostowała plecy. Jej nozdrza lekko zadrżały. Uderzył w czuły punkt szybciej, niż się spodziewała. — Obserwowanie obcych ludzi to pana hobby, czy może płacą panu za bycie profesjonalnym podglądaczem? — syknęła, a jej dłoń, ta z diamentem, zacisnęła się na szklance tak mocno, że knykcie zbielały. — Mój narzeczony i mój ojciec to nie pana sprawa. To, co pan widział, to po prostu... standardy, których pan najwyraźniej nie rozumie. Marek w końcu odwrócił głowę. Spojrzał jej prosto w oczy – bez lęku, bez podziwu, za to z jakąś irytującą, surową przenikliwością. — Standardy? — powtórzył cicho. — Widziałem kobietę, która chce krzyczeć, i dwóch facetów, którzy jej te usta zatykają portfelem. Widziałem też, jak drży ci ręka, gdy odbierałaś ten gin. To nie jest wina turbulencji, bo jeszcze ich nie ma. Boisz się latać, prawda? Ten chłód, ta maska „księżniczki biznesu”... to tylko kamuflaż. Pod spodem po prostu panikujesz. Poczuła, jak krew napływa jej do twarzy. Chciała go zmiażdżyć, chciała rzucić w niego tym ginem i wyjść, ale jej ciało odmówiło posłuszeństwa. Był zbyt blisko, pachniał zbyt autentycznie – wolnością i czymś, czego ona nigdy nie miała: spokojem. Poczuła, jak krew napływa jej do twarzy. Chciała go zmiażdżyć ciętą ripostą, ale jej wzrok mimowolnie spoczął na jego dłoniach spoczywających na blacie – dużych, pewnych i dziwnie kojących. Wciągnęła głębiej powietrze i nagle, zamiast lodowatego chłodu klimatyzacji, dotarł do niej jego zapach. Nie był to ciężki aromat drogich wód kolońskich, którymi zlewał się jej narzeczony. Pachniał świeżością, wiatrem i czymś nieuchwytnym, co sprawiło, że jej serce na moment zgubiło rytm. Ten zapach był... autentyczny. Zacisnęła usta, ale jej wzrok nieco złagodniał. Maska „lodowej księżniczki” zaczęła pękać, odsłaniając zmęczenie i zwyczajną, ludzką niepewność. — Nie panikuję. Po prostu... nienawidzę momentów, w których nie mam kontroli nad tym, co się dzieje — odezwała się ciszej, a w jej głosie nie było już tej ostrej brzytwy. — A ten pierścionek... to tylko kawałek węgla poddany ciśnieniu. Czasem faktycznie wydaje się cięższy, niż jest w rzeczywistości. Odłożyła okulary na mahoniowy blat i po raz pierwszy spojrzała na niego bez bariery ciemnych szkieł. Jej orzechowe oczy były teraz miękkie, pełne pytań. — Marek — powiedział, nie czekając na dalsze ataki. Wyciągnął w jej stronę dłoń, a na jego twarzy pojawił się ten rzadki, ledwo dostrzegalny uśmiech, który sprawiał, że cała jego surowość znikała. — Negocjator. Choć dzisiaj po prostu pasażer, który chciałby wypić tę whisky w spokoju. Zawahała się tylko przez ułamek sekundy. Jej smukła, zadbana dłoń spoczęła w jego uścisku. Poczuła szorstkość jego skóry i bijący od niego spokój, który zaczął przelewać się na nią niczym ciepła fala. — Ewa — odszepnęła, pozwalając, by ta chwila trwała nieco dłużej, niż wymagała tego etykieta. — Skazana na sukces córka prezesa. Choć dzisiaj... wolałabym być kimkolwiek innym. Puściła jego rękę, ale nie odsunęła się. Atmosfera między nimi zmieniła się całkowicie. Bar, który przed chwilą był polem bitwy, stał się jedynym bezpiecznym miejscem na wysokości dziesięciu tysięcy metrów. — Często latasz na tej trasie? — zapytała, obracając szklankę w dłoniach. — Wydajesz się... zbyt spokojny jak na kogoś, kto siedzi w metalowej rurze pędzącej osiemset kilometrów na godzinę nad oceanem. Siedzieli przez chwilę w ciszy, która nie była już ciężka. Szum klimatyzacji wydawał się tłem dla ich własnych myśli. — Latam tam, gdzie mnie potrzebują — odpowiedział w końcu, obracając szklankę. — A kiedy tam docieram, zazwyczaj nikt nie jest spokojny. Dlatego tutaj, w tej rurze, jak to nazwałaś, celebruję fakt, że nikt do mnie nie strzela i nikt ode mnie nic nie chce. Przynajmniej przez te kilkanaście godzin. Spojrzała na niego z ukosa, błądząc wzrokiem po jego profilu. Ten spokój był wręcz magnetyczny. — Negocjator... — powtórzyła pod nosem, jakby smakowała to słowo. — To brzmi jak ktoś, kto zawsze wie, kiedy odpuścić, a kiedy przycisnąć. Czego szukasz na końcu tej trasy? Też ucieczki? Uśmiechnął się, widząc, jak sztywna poza pasażerki z numerem 2A ostatecznie się rozsypuje. To nie był uśmiech profesjonalisty, który chce coś ugrać, ale autentyczne rozbawienie faceta, który po raz pierwszy od wejścia na pokład poczuł, że czas płynie nieco wolniej. — Te orzeszki w srebrnych miseczkach — wskazał głową na barmana, który z namaszczeniem uzupełniał zapasy — są warte więcej niż moja pierwsza dieta wyjazdowa. Mam wrażenie, że gdybym jednego upuścił, kapitan musiałby to odnotować w czarnej skrzynce jako stratę narodową. Poczuła, jak nagłe rozluźnienie wędruje od ramion aż po koniuszki palców. Zaśmiała się – cicho, niemal perliście, a ten dźwięk kompletnie nie pasował do jej wcześniejszego, lodowatego tonu. — Mój ojciec twierdzi, że płaci się za oprawę, nie za zawartość — odparła, a jej oczy, teraz wesołe i badawcze, nie odrywały się od jego twarzy. — Ale masz rację. Cała ta pompa jest... męcząca. Czasem chciałabym po prostu zjeść frytki na papierowym talerzu, nie martwiąc się, czy trzymam widelec pod odpowiednim kątem do słońca. Przyjrzał jej się uważniej. Widział, że pod tą warstwą luksusu kryje się dziewczyna, która potrafi docenić prostotę, tylko nikt jej na to dotąd nie pozwolił. Atmosfera przy barze stała się dziwnie intymna. Zapomnieli o pasażerach śpiących w swoich kokonach, o stewardach i o tysiącach kilometrów oceanu pod nimi. Wymienili jeszcze kilka zdań o absurdach "wielkiego świata". Żartowali z narzeczonego, który pewnie właśnie sprawdzał w aplikacji, czy samolot leci zgodnie z planem, i z ojca, który pewnie już…

— koniec bezpłatnego podglądu —