Błękitna Izolacja (Fragment 6)

Pierwsze 50%

Błękitna Izolacja - fragment 6

— Ktoś tu mieszkał — szepnęła Ewa, a jej głos był pełen niedowierzania. — To nie wygląda na tymczasowy szałas rozbitka. To wygląda jak... dom. — Rozpadający się dom — mruknął Marek, skanując wzrokiem otoczenie. — Spójrz na te łączenia. Ktoś wiedział, co robi. Użył gwoździ albo drutu, który teraz rdzewieje w drewnie. To nie jest robota amatora. Ruszyli ostrożnie w kierunku budynku. Każdy krok na miękkim, gnijącym poszyciu wydawał się zbyt głośny. Wokół panowała dziwna cisza – nawet ptaki w tej części wyspy zdawały się omijać to miejsce szerokim łukiem. Okna, a raczej puste otwory w ścianach, ziały czernią, przypominając oczodoły w czaszce. Gdy podeszli na odległość kilku metrów, Marek dostrzegł przed wejściem zardzewiałą, blaszaną beczkę i resztki starego, kamiennego paleniska, które dawno zarosło paprociami. Drzwi, wykonane z grubych desek, wisiały na jednym zawiasie, lekko skrzypiąc przy każdym silniejszym podmuchu wiatru. Ewa poczuła dreszcz, który nie miał nic wspólnego z chłodem jaskini. — Myślisz, że ktoś tam jeszcze jest? Marek zatrzymał się tuż przed progiem. Uniósł nogę i delikatnie pchnął butem wiszące drzwi. Te uchyliły się z jękiem, wzbijając chmurę kurzu i pyłu. W środku panował półmrok, ale blask słońca wpadający przez dziury w dachu pozwolił im dostrzec zarysy wnętrza: stół zbity z desek, przewrócone krzesło i coś, co wyglądało jak stary, metalowy kufer w kącie. — Jeśli ktoś tu jest, to od dawna nie sprzątał — odparł Marek niskim głosem, ale nie tracił czujności. — Zostań za mną. Sprawdzę, czy podłoga się nie zapadnie. Marek stoi w progu sypialni. Drzwi skrzypią, a on ostrożnie zagląda do środka, trzymając nóż w pogotowiu. Ewa stoi metr za nim, w głównym pomieszczeniu, kurczowo trzymając się framugi. W sypialni panuje półmrok, ale smugi światła przebijające przez dziurawy dach oświetlają łóżko. Marek robi krok do środka, a deski trzeszczą pod jego ciężarem. Wtedy dostrzega to, co leży na materacu. — Nie wchodź tu, Ewo — rzuca krótko, ale jest już za późno. Ewa, wiedzioną instynktem lub strachem przed zostaniem samą w salonie, zagląda mu przez ramię. Jej wzrok pada prosto na zbutwiałe posłanie. Widzi białą czaszkę z pustymi oczodołami i szkielet dłoni spoczywający na klatce piersiowej w strzępach munduru. To wtedy wyrywa jej się ten przeraźliwy krzyk, który odbija się echem od pustych ścian chaty. Ewa odskakuje do tyłu, o mało nie przewracając starego krzesła w pokoju obok. — Boże... Marek! Tam ktoś jest! — krzyczy, dławiąc się kurzem i przerażeniem. Marek natychmiast odwraca się, łapie ją za ramiona i wypycha z powrotem do głównej izby, by odciąć jej widok na szczątki. — Spokojnie! — mówi twardym, opanowanym głosem, patrząc jej prosto w oczy. — To tylko kości. Ten człowiek nie żyje od lat. Nic nam nie zrobi. Oddychaj, Ewo. Ewa trzęsie się cała, opierając czoło o jego ramię. Zapach stęchlizny w tej chacie nagle stał się dla niej zapachem śmierci. Marek puścił ramiona Ewy, widząc, że jej oddech powoli wraca do normy. Choć widok szkieletu w sąsiednim pokoju wciąż mroził krew w żyłach, instynkt przetrwania nakazał mu przeszukać resztę tego miejsca. Przeszli przez niskie przejście do głównej izby. Podłoga uginała się pod ich ciężarem, a kurz wirował w słupach światła wpadającego przez dziury w dachu. Nie było tu wiele – zbutwiały stół, resztki drewnianych prycz, które dawno straciły swoją funkcję, i kilka pustych, zardzewiałych puszek po konserwach rzuconych w kąt. Nagle Ewa zatrzymała wzrok na niskiej, nadgryzionej przez korniki komodzie stojącej pod oknem. — Marek, patrz na to — wskazała drżącą ręką. W grubym kurzu, niemal zlewając się z szarością drewna, stało stare, ciężkie radio CB. Obudowa była metalowa, miejscami pokryta bąblami rdzy, a czarny kabel od mikrofonu leżał skręcony na blacie niczym martwy wąż. Marek podszedł bliżej i położył dłoń na pokrętle częstotliwości. Próbował je przekręcić, ale mechanizm stawiał opór, jakby czas na stałe zespawał metalowe części. — To nie działa od lat — mruknął Marek, naciskając guzik nadawania, który zapadł się głęboko w obudowę i już nie odskoczył. — Elektronika w tej wilgoci nie ma szans. Ewa podeszła bliżej, ostrożnie omijając wzrokiem otwarte drzwi do sypialni ze szkieletem. — Ale skoro tu jest radio... to znaczy, że ten człowiek miał z kimś kontakt? Albo próbował go nawiązać? Marek odwrócił urządzenie. Z tyłu zwisały dwa przerwane przewody, które kiedyś prawdopodobnie prowadziły do anteny na dachu lub do akumulatora. Spojrzał na Ewę, a w jego oczach pojawił się cień nadziei zmieszany z goryczą. — To radio to tylko złom, Ewo. Ale mówi nam jedno: ta wyspa nie zawsze była bezludna. Ktoś tu był, ktoś budował, ktoś próbował wołać o pomoc. I ten ktoś... — wskazał głową w stronę pokoju obok — ...nigdy się stąd nie wydostał. Wyszli z chaty na zewnątrz, nie mogąc już dłużej znieść zapachu rozkładu i kurzu. Stanęli na zarośniętym ganku, a tropikalny wiatr uderzył ich w twarze, przynosząc zapach soli i oceanu. To miejsce, zamiast dać im odpowiedzi, zostawiło ich z jeszcze większym niepokojem. Tama pękła nagle. Widok szkieletu, zapach stęchlizny i to bezużyteczne, zardzewiałe radio stały się ostatnią kroplą. Ewa cofnęła się gwałtownie od komody, potykając się o próg chaty. Gdy wyszła na zewnątrz, oślepiające słońce zamiast przynieść ulgę, wydało jej się wrogie. — Nie... nie, nie, nie! — zaczęła szlochać, zaciskając pięści na skroniach. — To się nie dzieje! To nie może być prawda! Marek natychmiast wyszedł za nią, wyciągając rękę, by ją uspokoić. — Ewa, spójrz na mnie. Oddychaj. To tylko stara chata... — Nie dotykaj mnie! — wrzasnęła, odtrącając jego dłoń z siłą, o którą by jej nie podejrzewał. Jej twarz była wykrzywiona maską czystego przerażenia i furii. — To twoja wina! Ty nas tu prowadzisz, obiecujesz, że będzie bezpieczniej, a prowadzisz mnie do grobowca! Widziałeś go?! On tam leży od lat! On też myślał, że przeżyje! — Ewa, uspokój się, histeria nam nie pomoże — powiedział Marek twardym, profesjonalnym głosem negocjatora, ale to tylko dolało oliwy do ognia. — Histeria?! — wybuchnęła śmiechem, który brzmiał jak skowyt. — Moje życie to nie jest kolejna akcja twojego oddziału! Chcę do domu! Chcę mojego ojca, chcę mojego łóżka, chcę, żebyś ty i ta przeklęta wyspa zniknęli! Zostaw mnie! Słyszysz?! Daj mi spokój! Nienawidzę cię za to, że każesz mi wierzyć, że stąd wyjdziemy! Marek stał nieruchomo, patrząc, jak dziewczyna, która jeszcze rano mu ufała, rozpada się na kawałki. Ewa nie czekała na jego odpowiedź. Odwróciła się na pięcie i w amoku ruszyła z powrotem w stronę ziejącego mroku jaskini. — Ewa! Stój! Nie idź tam sama! — krzyknął za nią, robiąc krok w jej stronę. — Idź do diabła, Marek! — odkrzyknęła, nie oglądając się za siebie. — Wracam do obozu! Wolę siedzieć na piachu z resztą niż patrzeć na kolejne trupy z tobą! Zostaw mnie! Biegła przez zarośla, potykając się o korzenie, kierowana czystą adrenaliną i rozpaczą. Wbiegła w ciemny otwór jaskini, zostawiając Marka samego na polanie przed milczącą chatą. Jej kroki niosły się echem po skalnych ścianach, a ona nie dbała o to, czy ma światło, czy nie. Chciała tylko uciec od widoku tego szkieletu i od człowieka, który przypominał jej o tym, jak bardzo są bezsilni. Marek został sam przed chatą. Spojrzał na swoje puste dłonie, a potem na mroczne wejście do jaskini, w którym zniknęła Ewa. Wiedział, że puszczenie jej samej w tym stanie to samobójstwo, ale wiedział też, że w tej chwili jest dla niej symbolem wszystkiego, co poszło nie tak. Dżungla w ułamku sekundy zmieniła swoje oblicze. Ostatnie promienie słońca zostały pożarte przez ciężkie, stalowe chmury, które nadciągnęły znad oceanu z prędkością pędzącego pociągu. Powietrze stało się gęste, lepkie i elektryczne. Ewa, dysząc ciężko, opadła na kolana pod splotem potężnych korzeni figowca, kilka kilometrów od chaty. Jej nogi odmawiały posłuszeństwa, a płuca paliły żywym ogniem. Adrenalina, która gnała ją przez dżunglę, wyparowała, zostawiając po sobie tylko dojmujące zmęczenie i narastający szloch. Skuliła się w ciasny kłębek, wciskając się w zagłębienie między korzeniami, które dawało złudne poczucie bezpieczeństwa. Nagle niebo rozdarł oślepiający, błękitny zygzak błyskawicy, a tuż po nim nastąpił huk tak potężny, że ziemia pod jej ciałem zadrżała. Pierwsze krople deszczu uderzyły w liście jak kamienie. W ciągu minuty rozpętało się piekło – tropikalna ulewa zamieniła ścieżkę w potok błota, a huk wody uderzającej o korony drzew zagłuszył wszystkie inne dźwięki. Ewa trzęsła się z zimna, a przemoczone ubranie lepiło się do jej skóry, wysysając z niej resztki ciepła. W tym samym czasie Marek, przemoczony do suchej nitki, dopadł z powrotem do starej chaty. Drzwi na jednym zawiasie tłukły się rytmicznie o futrynę, jakby dom sam wył z bólu pod naporem wichury. Marek wpadł do środka, rzucając się na ściany, by uniknąć siekącego deszczu wpadającego przez dziury w dachu. W ciemnościach, rozświetlanych jedynie przez kolejne błyski piorunów, chata wyglądała jeszcze bardziej upiornie. Blask błyskawic co kilka sekund wyrywał z mroku sylwetkę szkieletu w sąsiednim pokoju, sprawiając wrażenie, jakby zmarły poruszał się w rytm drgań budynku. Marek nie patrzył jednak w tamtą stronę. Usiadł na podłodze pod jedynym szczelnym fragmentem dachu, opierając plecy o komodę z zardzewiałym radiem. Czuł wściekłość na siebie, że pozwolił Ewie uciec w tym stanie, ale wiedział, że w taką ulewę szukanie jej w dżungli to pewna śmierć dla nich obojga. Wyciągnął nóż i zaczął miarowo wbijać go w drewno podłogi, próbując zagłuszyć myśli. Burza szalała na zewnątrz, a on, profesjonalista szkolony do radzenia sobie w najgorszych warunkach, siedział w grobowcu z nieznajomym, słuchając, jak wyspa próbuje ich zmiażdżyć. Ewa ledwo powłóczyła nogami, a każdy krok w gęstym, pośniegowym błocie, które powstało po ulewie, był walką o przetrwanie. Zimna woda wciąż ściekała jej po plecach, a dreszcze wstrząsały całym jej ciałem tak mocno, że szczękała zębami. Gdy w końcu spomiędzy liści paproci wyłoniła się znajoma polana przy strumieniu, poczuła nagły przypływ ulgi. Chciała krzyknąć, zawołać Wiktora, opowiedzieć o jaskini, o chacie, o tym, że jest tam dach nad głową, nawet jeśli dzieli się go ze zmarłym. Zrobiła krok na otwartą przestrzeń i nagle jej serce zamarło, a krzyk uwiązł w gardle. Z głównego szałasu – tego, który Marek budował z taką dbałością – wyszli oni. Dwaj dryblasi. Jeden z nich przeciągał się leniwie, wycierając usta wierzchem dłoni, a drugi trzymał w ręku stalowy pręt, którym niedbale uderzał o własną dłoń. Gdy tylko dostrzegli Ewę stojącą na skraju lasu, przemoczoną, bezbronną i samotną, ich twarze wykrzywiły się w drapieżnych uśmiechach. — No patrz no, Chudy... — wychrypiał ten z prętem, a jego oczy rozbłysły złowrogo. — Mówiłem ci, że ta wyspa to róg obfitości. Jedna lala już w zagrodzie, a tu sama z lasu wychodzi nam kolejna. I to jaka odstawiona. Chudy powoli wyciągnął nóż i zaczął nim dłubać między zębami, nie spuszczając wzroku z Ewy. — Wyglądasz na zmęczoną, ślicznotko. Gdzie zgubiłaś swojego rycerza w lśniącej zbroi? Czyżby dżungla go pożarła, a ciebie zostawiła dla nas na deser? Ewa chciała się odwrócić i uciec z powrotem w mrok, ale jej mięśnie były jak z waty. Spojrzała za nich i zobaczyła resztę grupy – Wiktora i Magdę siedzących na ziemi pod strażą, z twarzami pełnymi rozpaczy. Zobaczyła też Anię, która kuliła się przy wejściu do szałasu ze spuchniętymi od płaczu oczami. — Chodź no tutaj, nie każ nam prosić — mruknął Chudy, robiąc krok w jej stronę. — Mamy tu teraz nowe zasady. Bardzo nam się przyda taka pomocna dłoń w naszym nowym królestwie. Ewa stała sparaliżowana, rozumiejąc z przerażeniem, że uciekając przed duchem w chacie, wróciła prosto do żywego piekła. Marek był kilometry stąd, nieświadomy, że ona właśnie staje się najcenniejszym łupem dwóch morderców. Chudy nie patyczkował się. Zrobił dwa szybkie kroki, a zanim Ewa zdążyła choćby drgnąć, jego wielka, brudna łapa wpiła się w jej mokre, splątane włosy. Szarpnął tak mocno, że głowa dziewczyny odskoczyła do tyłu, obnażając jej gardło. — Aaaaa! — wrzasnęła Ewa, a ból przeszył jej czaszkę niczym gorący drut. Jej nogi ugięły się pod nią, ale Chudy trzymał ją pionowo, niemal unosząc nad ziemię. — Gadaj, mała! — wychrypiał, przybliżając swoją twarz do jej policzka. Czuła jego stęchły oddech. — Gdzie ten wasz goguś? Gdzie ten cały Marek? Nie powiesz mi, że taka lala jak ty zostawiła swojego ochroniarza, żeby pobiegać sobie w deszczu. Ewa, mimo że serce biło jej w samym gardle, a w oczach stanęły łzy bólu, poczuła nagłe, lodowate skupienie. Wiedziała, że jeśli powie im o chacie, o jaskini, albo o tym, że Marek żyje, podpisze na niego wyrok śmierci. Spojrzała na Chudego przez mgłę łez, a jej głos, choć drżący, brzmiał nadspodziewanie pewnie. — On... on nie żyje — wykrztusiła, a szklane oczy wpatrywały się w oprawcę. — Poślizgnął się... tam, na klifach. Próbował mnie ratować przed ulewą. Spadł prosto w dół, na skały. Nawet nie krzyknął. Chudy zmrużył oczy, analizując każde drgnienie jej twarzy. Przez moment w obozie panowała cisza, przerywana jedynie szumem strumienia. Potem dryblas parsknął śmiechem i brutalnie pchnął ją przed siebie. Ewa upadła na mokry piach, boleśnie obijając dłonie i kolana. — Nie kłam mi tutaj, suko! — warknął, stając nad nią i poprawiając nóż u pasa. — Tacy jak on nie spadają z klifów przez trochę deszczu. Prędzej ty byś tam została, a on wróciłby tu po nas. — To prawda! — krzyknęła Ewa z ziemi, wycierając błoto z twarzy. — Płynęła tam rzeka błota! Wszystko się zapadało! Zostałam sama... dlatego wróciłam! Chciałam tylko... tylko żeby ktoś mi pomógł! Dryblas z prętem podszedł bliżej, przyglądając się jej z góry jak robakowi. — Może i mówi prawdę, Chudy. Popatrz na nią. Wygląda jak wyciągnięta z gardła rekina. Jeśli ten szeryf faktycznie zdechł, to mamy tu raj na ziemi. Zero problemów, tylko my i te wszystkie kurczęta. Chudy splunął tuż obok głowy Ewy. — Jeśli kłamiesz, a on się tu pojawi, to obiecuję ci, że będziesz błagać, żebyś to ty spadła z tego klifu pierwsza. Odwrócił się do Wiktora, który patrzył na to wszystko z zaciśniętymi zębami. — Ty, doktorku! Zabierz ją do reszty. I daj jej coś do roboty. Od teraz każda z was ma zapracować na swoją porcję wody. A my... my idziemy dokończyć to wędzone udziec, które Magda tak ładnie dla nas przygotowała. Ewa, trzęsąc się z zimna i emocji, doczołgała się do Magdy i Ani. Wiktor pomógł jej usiąść, rzucając jej krótkie, badawcze spojrzenie. Wiedział, że kłamała. Widział to w jej oczach, ale nie powiedział ani słowa. Skoro Marek żył, mieli cień szansy. Ale jeśli dryblasi się połapią... Miesiąc na wyspie zmienił wszystko. Słońce wypaliło w nich resztki cywilizacji, a głód i strach wyżęły dusze. Obóz, niegdyś pełen nadziei, stał się ponurym folwarkiem dwóch morderców. Śmierć Magdy i stewardesy, które nie wytrzymały wycieńczenia i chorób, dobiła grupę emocjonalnie. Wiktor, niegdyś dumny lekarz, teraz z zapadniętymi policzkami opatrywał jedynie rany zadane przez dryblasów, by „siła robocza” nie padła zbyt wcześnie. Tego dnia Chudy, zniecierpliwiony brakiem świeżego mięsa, zabrał Benny’ego i Anię w głąb wyspy. Benny, chłopak z Brooklynu, który kiedyś nie zamknąłby ust, teraz szedł ze spuszczoną głową, niosąc ciężkie oszczepy. Ania, cień dawnej siebie, powłóczyła nogami pod lufą ich strachu. Ewa została nad brzegiem oceanu. Stała po kolana w słonej wodzie, z zaostrzonym bambusem w dłoni. Jej niegdyś droga garderoba była teraz zbiorem poszarpanych szmat, skóra pociemniała od słońca i brudu, a włosy, zmatowiałe od soli, zaplotła w ciasny, niechlujny warkocz. Wyglądała jak dzikuska, ale w oczach drugiego dryblasa – tego, który zawsze nosił stalowy pręt – była najpiękniejszym łupem, jaki mogła mu dać ta wyspa. On nie poszedł na polowanie. Siedział na kłodzie kilka metrów od brzegu, leniwie bawiąc się metalem, którym wybijał rytm o drewno. Jego wzrok ślizgał się po plecach Ewy, po jej nogach zanurzonych w wodzie, zatrzymując się na każdym jej ruchu, gdy pochylała się nad taflą wody. — Wiesz, Ewa... — zaczął nagle, a jego zachrypnięty głos przebił się przez szum fal. — Chudy zawsze powtarzał, że jesteś za chuda na porządny kęs. Ale ja tam lubię takie zacięte sztuki. Masz w sobie coś, co sprawia, że człowiek robi się głodny nie tylko na rybę. Ewa nie drgnęła. Jej wzrok był utkwiony w małym cieniu przemykającym między kamieniami. Zacisnęła dłonie na bambusie tak mocno, że kłykcie zbielały. Wiedziała, że jest sama. Wiktor był w obozie, zajęty porządkowaniem narzędzi, za daleko, by usłyszeć krzyk. — Chudy i reszta wrócą dopiero za kilka godzin — kontynuował dryblas, wstając powoli z kłody. Stalowy pręt ciągnął za sobą po piachu, zostawiając długą, niepokojącą bruzdę. — Może byśmy tak zrobili sobie przerwę? Ciężko pracujesz, mała. Zasłużyłaś na odrobinę... uwagi. Zaczął iść w stronę wody. Każdy jego krok skracał dystans, który dzielił Ewę od kolejnego koszmaru. Dziewczyna powoli wyprostowała plecy, wciąż trzymając oszczep skierowany w stronę dna, ale jej ciało napięło się jak struna. Dryblas rzucił się na nią z furią głodnego zwierzęcia. Ewa nie zdążyła nawet unieść bambusowego oszczepu, gdy potężne uderzenie w bark powaliło ją na kolana, a potem twarzą prosto w szorstki, rozpalony piach. Ciężar jego ciała niemal wycisnął z niej dech. — Myślałaś, że jesteś tu księżniczką, co?! — wychrypiał jej do ucha, przyciskając jej głowę do ziemi, aż poczuła ziarnka piasku w ustach. — Miesiąc na ciebie patrzyłem, jak się wdzięczysz przy tym oceanie. Teraz zapłacisz za każdy dzień czekania. Ewa wrzeszczała ile sił w płucach, ale szum fal pożerał jej krzyk. Dryblas jedną ręką wykręcił jej nadgarstki za plecami, krępując jej ruchy, a drugą zaczął zachłannie błądzić po jej ciele. Szarpnął za poszarpany materiał jej spódnicy, obrzucając ją najgorszymi wyzwiskami, jakie znał. Jego dłoń zacisnęła się na jej pośladku, a on sam zaczął się już na niej mościć, dysząc ciężko i zdejmując pas. — Będziesz grzeczna, to może zostawię ci trochę ryby na kolację — zaśmiał się obleśnie, obnażając zęby. Powietrze przeciął krótki, świszczący dźwięk, a potem rozległ się głuchy odgłos pękającego drewna o kość. Dryblas nawet nie zdążył krzyknąć. Jego ciało nagle zwiotczało, oczy wywróciły się w słup, a on sam zwalił się z Ewy, bezwładnie uderzając o mokry piach tuż obok niej. Ewa, dławiąc się łzami i kaszląc, natychmiast odpełzła kawałek dalej, gorączkowo próbując naciągnąć na siebie podarte ubranie. Jej całe ciało drżało w niekontrolowanym szoku. Gdy w końcu odważyła się spojrzeć za siebie, nie zobaczyła Marka. Nad nieprzytomnym dryblasem stał Wiktor. Lekarz był blady jak trup, a jego dłonie tak mocno zaciskały się na grubym, sękatym kiju, że zbielały mu kłykcie. Nigdy wcześniej nie widziała w jego oczach takiej determinacji – on, który całe życie składał przysięgi, by ratować ludzi, właśnie niemal zmiażdżył jednemu z nich czaszkę. Klatka piersiowa Wiktora poruszała się gwałtownie, gdy patrzył na leżącego u jego stóp bandytę. — Ubieraj się — rzucił krótko, nie odrywając wzroku od dryblasa. — Szybko. Chudy i reszta mogą wrócić lada chwila. Musimy go związać, zanim się ocknie. Wspólnymi siłami, ciągnąc bezwładne ciało po piachu, zaciągnęli dryblasa w gęste zarośla pod samotną palmę, z dala od brzegu. Wiktor, wykorzystując swoją wiedzę o anatomii, związał go brutalnie grubymi sznurami z lian i resztek pasów bezpieczeństwa, które zachowali z wraku. Zacisnął więzy tak mocno, że krew przestała dopływać do dłoni bandyty, a w usta wepchnął mu brudną szmatę, kneblując go niemal do granicy uduszenia. Zostawili go tam – nieprzytomnego, wystawionego na palące słońce i insekty. Gdy wrócili do opustoszałego obozu, Ewa opadła na kłodę, drżąc już nie ze strachu, ale z nagłego przypływu determinacji. Spojrzała na Wiktora, który nerwowo wycierał ręce o spodnie. — Wiktor, posłuchaj... — zaczęła chrapliwie. — Skłamałam. Marek żyje. On nie spadł z żadnego klifu. Lekarz zamarł z ręką w górze, wpatrując się w nią z niedowierzaniem. Ewa wyrzuciła z siebie wszystko: o jaskini, o przejściu na drugą stronę wyspy i o starej chacie ze szkieletem. — Nie mogłam powiedzieć wcześniej, bo oni nas nie odstępowali na krok. Ale tam jest dom. Prawdziwy dom z drewna. Jeśli uda nam się tam dotrzeć i zabrać Anię oraz Benny’ego, będziemy mieli szansę. Musimy wyeliminować Chudego, zanim zorientuje się, że jego kumpel zniknął. Tymczasem, po drugiej stronie wyspy, Marek nie marnował ani jednej godziny tego miesiąca. Samotność nie złamała go – wręcz przeciwnie, przywróciła mu chłodny profesjonalizm żołnierza. Stara chata, która wcześniej straszyła rozkładem, teraz wyglądała zupełnie inaczej. Marek naprawił dach, wykorzystując świeże liście palmowe i smołę, którą jakimś cudem udało mu się pozyskać z żywicy i popiołu. Okna zasłonił plecionymi matami. Szkieletowi poprzedniego lokatora oddał szacunek – pochował go w cieniu potężnego drzewa banyan, oznaczając grób prostym, kamiennym kopcem. Co ważniejsze, Marek odkrył życie tam, gdzie wcześniej widział tylko chaszcze. Kilkanaście metrów za chatą, pod warstwą pnączy, znalazł zdziczały ogródek. Rosły tam bulwy taro, zdziczałe ananasy i coś, co przypominało paprykę. To właśnie te zapasy pozwoliły mu odzyskać siły. Siedząc na ganku chaty, Marek czyścił stary pistolet znaleziony przy szkielecie. Mechanizm był zapieczony, ale on codziennie, godzina po godzinie, polerował go piaskiem i tłuszczem z ryb. Wiedział, że Ewa wróciła do obozu. Wiedział, że tam jest piekło. Czekał na odpowiedni moment, by uderzyć, nie wiedząc, że w tej samej chwili w obozie właśnie wybuchło powstanie. Marek spakował zapas wędzonej ryby i kilka bulw taro do prowizorycznego plecaka. Sprawdził nóż przy pasie – był ostry jak brzytwa. Spojrzał ostatni raz na odnowioną chatę, która stała się jego fortecą, i ruszył w stronę jaskini. Nie szedł spacerem. Truchtał miarowo, oszczędzając oddech, ale narzucając sobie tempo, którego nie powstydziłby się zawodowy maratończyk. Jego ciało, zahartowane miesiącem fizycznej pracy i surowej diety, pracowało jak dobrze naoliwiona maszyna. Był w połowie drogi, gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, rzucając długie, pomarańczowe cienie na paprocie. W dżungli panował spokój – tylko cykady i odgłosy ptaków towarzyszyły jego miarowemu oddechowi. Marek wiedział jedno: musi dotrzeć do obozu przed całkowitym zmrokiem. Marek parł naprzód, a jego oddech był jedynym miarowym dźwiękiem w gęstniejącej ciszy lasu. Był dokładnie w połowie drogi, gdy zauważył, że coś jest nie tak. Dżungla, która jeszcze przed chwilą tętniła życiem, nagle zamilkła. Ptaki przestały krzyczeć, a cykady ucięły swój jednostajny koncert. Marek uniósł głowę i zaklął pod nosem. Niebo nad koronami drzew nie szarzało powoli – ono dosłownie czerniało w oczach, jakby ktoś rozlewał atrament na horyzoncie. Zrobiło się duszno, a temperatura spadła o kilka stopni w ciągu minuty. Powietrze stało się ciężkie, naładowane elektrycznością, która sprawiała, że włoski na przedramionach Marka stanęły dęba. Wiedział, co to oznacza. Na tej szerokości geograficznej taki nagły mrok zwiastował tylko jedno: uderzenie potężnego żywiołu, który nie bierze jeńców. Pierwszy podmuch wiatru szarpnął liśćmi palm tak mocno, że brzmiało to jak seria z karabinu maszynowego. Marek rozejrzał się gorączkowo, szukając jakiegokolwiek punktu odniesienia. Ścieżka pod jego stopami zaczęła znikać w nienaturalnym cieniu. Zanim zdążył pomyśleć o powrocie, niebo pękło. Potężny huk pioruna rozdarł ciszę, a zaraz po nim lunęła ściana wody. To nie był zwykły deszcz – to była ulewa tak gęsta, że Marek natychmiast stracił z oczu drzewa oddalone o dwa metry. Woda wdzierała mu się do gardła przy każdym oddechu. Ziemia pod jego butami, dotąd twarda i sucha, w ułamku sekundy zmieniła się w śliską, błotnistą pułapkę. Marek musiał się zatrzymać. Przywarł plecami do pnia ogromnego drzewa, próbując osłonić twarz przed siekącymi strugami wody. Nawałnica uderzyła z całą furią, a on był w samym jej centrum, w połowie drogi do celu, całkowicie odcięty od świata. Marek nie zamierzał się poddać żywiołowi. Zacisnął zęby, czując, jak zimna woda wdziera mu się pod ubranie, i oderwał plecy od pnia drzewa. Wiedział, że jeśli teraz zesztywnieje z zimna, dżungla go pochłonie. Zaczął iść po omacku. Każdy krok był walką – dłońmi badał szorstką korę kolejnych drzew, przesuwając się od pnia do pnia. Błoto pod jego stopami stało się rzeką, która próbowała podciąć mu nogi, ale Marek wbijał palce w korzenie, parł naprzód, ignorując huk piorunów, które rozdzierały niebo tuż nad jego głową. Był ślepy, przemoczony i wściekły, ale nie zatrzymywał się ani na moment. W obozie przy strumieniu nawałnica zamieniła wszystko w mokre pobojowisko. Woda leje się z nieba tak gęstymi strugami, że ognisko zgasło w kilka sekund, zostawiając jedynie kłęby szarego dymu i syczące węgle. Polana, na której jeszcze godzinę temu panował względny spokój, teraz jest grzęzawiskiem – błoto sięga kostek, a nurt wezbranego strumienia zaczyna podmywać fundamenty szałasów. Wiatr szarpie konstrukcjami z bambusa i liści, wyrywając poszycie dachów. Wszystko jest przesiąknięte wilgocią, zimne i obce. Ludzie są przemoczeni do suchej nitki, kulą się w ciemnościach, a huk ulewy o liście palm jest tak ogłuszający, że nie słychać własnego głosu. W tej wodnej ścianie i mroku widoczność jest zerowa, a jedyne, co wyrywa obóz z czerni, to oślepiające błyski piorunów, które co chwila uderzają gdzieś nad wyspą. To obraz całkowitego chaosu, w którym natura przejęła pełną kontrolę nad tym, co zbudowali rozbitkowie. Nawałnica ryczała w najlepsze, gdy z ciemnej ściany lasu, od strony dżungli, zaczęły wyłaniać się pierwsze sylwetki. Najpierw usłyszeliście tylko stłumione przekleństwa, które ledwo przebijały się przez szum ulewy. Potem, w oślepiającym blasku pioruna, na skraju polany pojawił się Chudy. Wyglądał jak potwór – zgarbiony, ociekający błotem, z furią wypisaną na twarzy. Szedł przodem, a kilka metrów za nim, potykając się o wystające korzenie, wyłaniali się Ania i Benny. Benny uginał się pod ciężarem zabitego zwierzęcia, a Ania szła z głową spuszczoną tak nisko, że jej włosy zakrywały całą twarz. Chudy nie wbiegł od razu do szałasu. Zatrzymał się na środku błotnistej polany, obracając się wokół własnej osi. Rozglądał się po opustoszałym obozie, mrużąc oczy przed siekącym deszczem. Jego wzrok omijał zgaszone ognisko i zatrzymywał się na każdym ciemnym kącie. — Gdzie on jest?! — ryknął nagle w stronę szałasów, a jego głos brzmiał jak pęknięcie bicza. — Gdzie się podział ten idiota?! Dopiero teraz ruszył ciężkim krokiem w stronę głównego schronienia, gdzie widział sylwetki Wiktora i Ewy. Każdy jego krok w błocie był powolny, ciężki i pełen narastającej agresji. Chudy dopadł do wejścia szałasu, ociekając brudną wodą, która tworzyła pod jego stopami kałuże na wyschniętych dotąd liściach banyana. Twarz miał wykrzywioną wściekłością, a żyły na skroniach pulsowały mu przy każdym uderzeniu pioruna. — Gdzie on jest?! — wrzasnął, ale potężny podmuch wiatru natychmiast porwał jego głos, rozbijając go o ścianę deszczu. Widząc, że Wiktor i Ewa siedzą nieruchomo, rzucił się do przodu, wymachując rękami. Ryknął jeszcze głośniej, tym razem prosto w ich twarze, tak blisko, że czuli na skórze gorący oddech zmieszany z zapachem surowego mięsa. — Gdzie ten kretyn?! Miał tu być! Miało być ognisko! — ryczał, a huk nawałnicy sprawiał, że jego słowa docierały do nich tylko w krótkich, rwanych strzępach. Nie czekając na wyjaśnienia, Chudy chwycił Wiktora za ramię i z całej siły szarpnął go w stronę wyjścia. Potem obrócił się do Ewy, wskazując palcem na ziejącą mrokiem i ulewą polanę. Jego gest był jednoznaczny: wynocha. — Na zewnątrz! Wszyscy! — wycharczał, spychając ich z suchego podestu prosto w lodowate błoto. — Skoro nie potraficie upilnować porządku, to będziecie gnić na deszczu razem z tymi nieudacznikami! Ewa i Wiktor wylecieli z szałasu, czując na plecach uderzenie zimnej wody. Chudy został w środku sam, dysząc jak ranne zwierzę i rzucając swój nóż na środek schronienia. Na zewnątrz, w samym sercu…

— koniec bezpłatnego podglądu —