Heja otwiera oczy

Pierwsze 50%

Najserdeczniejsze podziękowania chcę złożyć na ręce agencji reklamowej jako pomysłodawcy nowej gadającej i mrugającej reklamy na wprost okien mojego mieszkania.

Do tej pory nie bardzo zdawałam sobie sprawę z użyteczności nadpobudliwej aktywności umysłowej człowieka. Dopiero kiedy usłyszałam powtarzające się przez całą noc z częstotliwością raz na minutę słowo „heja”, zdałam sobie sprawę, że przecież nie żyjemy już w latach osiemdziesiątych, gdzie ciepłe posadki w urzędach były spełnieniem marzeń każdego dorosłego człowieka. Raz na zawsze skończyło się lepienie pierogów i pieczenie kurczaków na obiad w trakcie ośmiu godzin pracy dla całej rzeszy urzędasów przez koleżanki z branży, które teraz nie mogą obsłużyć petenta, bo gotują. Teraz w pracy trzeba dawać z siebie maksimum wysiłku najlepiej przez całą dobę i siedem dni w tygodniu. Mały baner uzmysłowił mi wreszcie, że jedynie ciągłe napięcie i brak odpoczynku mogą rozbudzić we mnie jakże pożądaną w dzisiejszych realiach cechę pracownika nastawionego w gospodarce rynkowej prosprzedażowo.

Do tej pory, wstyd się przyznać, ale przychodząc zmęczona po jedenastu godzinach intensywnej umysłowej pracy jadałam obiad, liczyłam przy tym na spokój, szukałam wyciszenia i możliwości zebrania myśli. Klęłam każdego dnia na samochody za oknem, próbowałam szukać rozwiązania na drażniący mnie hałas. Stopery, chowanie się pod kołdrę, zamykanie w łazience, rzucanie przez okno doniczkami w motorzystów w celu eliminacji hałasu to codzienność. Doszłam już do takiego stadium, że śniadanie jadałam w łazience, tuż po pościeleniu łóżka chwytałam po doniczkę i szukałam obiektu, na którym mogłabym wyładować swoją zgryzotę i wynalazłam tani sklep ogrodniczy w drodze z pracy do domu dobrze zaopatrzony w sprzęt do zasadzania świeżych sadzonek i samych sadzonek. Słuchawki na uszy i disckman pomagały mi zastąpić uliczną wrzawę na inną. Nie…

— koniec bezpłatnego podglądu —