MOJE WIERSZE /31-40/

Pierwsze 50%

31. MIŁOŚĆ I GNIEW

W każdym człowieku jest dobro i zło, Nie zawsze nam idzie jakby się chciało by szło. Czasami w miłości widzimy tylko plusy, A kiedy się obudzimy to są same minusy.

Miłość jest dziwnym stanem umysłu, Wymaga na życie jakiegoś pomysłu. Widzieć ją trzeba w pozytywnym świetle, Żeby nie odnaleźć się w życiowym piekle.

Urazić partnera można bardzo szybko, Wtedy wszystko widać równie płytko, I gniewem rozniesiesz wokół atmosferę całą. Miej sam nadzieję, że nie będzie to postawą stałą.

Miłość i gniew mogą być życiową parą. Bacz aby się nie okazały pokraką i niezdarą. Ze wszystkim trzeba mieć trochę umiaru, Bo na zdrowiu można dostać też udaru.

Nie dać się przedobrzyć i w jednym, A nie rozbudzić do czerwoności w drugim. Życiowym podejściem znaleźć równowagę I mieć do wszystkiego istotną rozwagę. … … … … … … … … … … … Miłość i gniew, Radość i krew.

Smutek i załamanie, Przyjaźń i pojednanie.

Zdrada i grzech, Bezmyślność i pusty śmiech …

Kalisz, 04.02.2010.

32. COŚ Z ŻYCIA

I co, i nic. Całe życie tylko pic. Jeden lubi lekko żyć i ciągle pić, Drugi mierzy się ze swoim losem, Broniąc się przed każdym ciosem.

Człek mocuje się sam ze sobą, A w głębi duszy tęskni za Tobą. Walentego dzień, Ty sam jak co roku Znowu bracie, nie masz nikogo u boku.

Życie tłucze mocno w twarz. Wiesz, że zawsze sobie radę dasz. Czasem trudno być tutaj samemu, Dobrze jest zwierzyć się komuś drugiemu.

Przyjaciel na ziemi dużo w nim zmieni. Żywot człowieka poczciwego ludzi ceni, Chociaż czasami daje do wiwatu, Bo trudno żyć nie lubiąc złego klimatu.

Klimatu wokół otoczenia swego, Gdy groźnie buczy na człowieka tego, Który zawsze postępował zgodnie z zasadami, A teraz pozostał sam ze swoimi problemami.

Pogodny i prawy – zawsze będzie klawy. Cyniczny i oszołom – nie ma żadnej sprawy ! Żeby spokojnie i godnie trafić do nieba, Wypośrodkować wszystko w życiu trzeba !

Kalisz, 10-11.02.2010.

33. KAŻDY W SWOIM RĘKU TRZYMA CZŁOWIECZY LOS … WIOSNA …

Raz droga w górę, raz droga w dół, A raz co masz wykładaj na stół, Tak jak kawa na ławę wyrzucić To wszystko, co może nas zasmucić.

Czas Wielkiego Postu to czas naszej zmiany. Tylko dlaczego tak krótko my sobie sprzyjamy ? Trzeba tak na stałe i na dobre mieć, Żeby zawsze chciało nam się chcieć.

Rozwinąć skrzydła, Nie żałować mydła, By czystym być, By mądrze żyć, Mieć duszę otwartą, Zawsze życia nienażartą,

Być takim bliskim naszego ideału, Że aż graniczy to do małości banału. Chcieć to móc, a móc to chcieć. Od życia brać, zarzucić nań sieć,

Być zawsze takim, jakim się chce, Dawać i brać, kląć i się śmiać, Życia sobie nie zapaskudzić, Żeby w nim się nie brudzić,

Rozwinąć skrzydła, Nie żałować mydła, By czystym być, By mądrze żyć, Mieć duszę otwartą, Zawsze życia nienażartą,

Żyć wesoło i radośnie, A pamiętać o tej wiośnie, Co to przyszła i panuje. Niech Ci życia nie zrujnuje.

Czas na zmiany, czas na nowe, Nowe życie ponadwymiarowe. Pogodnym w życiu trzeba być, Byle nie śnić, tylko godnie żyć !

Rozwinąć skrzydła, Nie żałować mydła, By czystym być, By mądrze żyć, Mieć duszę otwartą, Zawsze życia nienażartą …

Kalisz, 22.03.2010.

34. ROZMYŚLANIE SKOŁATANEJ DUSZY

Walczyć i żyć, wygrywać i być, odradzać się na nowo, Podnosić się i powstawać, upadać, aby dalej żyć, Ginąć, żeby płynąć dalej, rozbijać się, by skleić co dobre, … … … … … … … … … … Pruć przez życia fale, rozgniatać zło, by dobrem było, Rozpędzać czarne chmury, by słońce zaświeciło, Dogonić i zaszlachtować własną samotność, Zachować zawsze i wszędzie życia dobrą ostrość,

Szalone sny zamienić w spokój duszy i ciała, Odrodzić tak duszę, by życia więcej chciała. Mieć w sobie tyle człowieczej siły, Żeby wszystkie złe uczynki zgniły,

Dać z siebie tyle ile można dobrego, Aby

— koniec bezpłatnego podglądu —