Pokrewieństwo Dusz

Pierwsze 50%

tekst piosenki (bardzo długiej i rozbudowanej)

{i}{b}

1. Prawie Niemożliwe{/b}

Wstaje rano z uśmiechem na twarzy bez pośpiechu jak co dzień ubiera suknie, zwykle czarną nie interesuje ją co ludzie powiedzą

Rozbrzmiewa swym pięknym głosem chce być inna niż wszyscy łagodna i miła, choć czasem narzeka dawać i nie chcieć nic w zamian

prowadzi mnie uczy brać każdy oddech stawiać pierwsze kroki

Majestatycznie tuli się w świat tańcząc co krok przynosi spokój wypełnia swą misje, nie rozkaz by w każdym sercu zrodziła się nadzieja

Rozbrzmiewa swym pięknym głosem chce być inna niż wszyscy łagodna i miła, choć czasem narzeka dawać i nie chcieć nic w zamian

uzdrawia mnie pokazuje czego jestem wart toruje drogę ku wieczności

{b} 2. Tratwa{/b}

Pomost między chwilą mijającą a tym co się stanie popycha nas siła nieznana wciąż do przody, do przodu w stronę bezgranicznych wód o których śniliśmy ciągnie nas tam myśl nieskończona, prowadzi nas

Gdzie koniec to dopiero początek Cynamonem pachnące chwile Na piasku wyrysowane znaki bez ograniczeń wyobraźnia kwitnie bez ograniczeń płynie się wszędzie

Zapraszają nas do lotu swym ciepłem motyle nic nie zatrzymuje nas w miejscu, do przodu brniemy na szczytach budować nieśmiertelne świątynie które przyjmą tych co jeszcze niewiedzą

{i}{b} 3. Czarna Noc

Kołyska się zachwiała jakoś dziwnie patrzy lustro napis na zaparowanej szybie ktoś nagiął zasady szepty

znak stopu zrządzenie losu

amok paraliż zamęt w myślach

Zuchwały klaun szyderczy grymas spod kapelusza echo maszyn zardzewiałych utonął dźwięk rozkoszy uderzył piorun

Co się dzieje ziemia zmienia swój bieg wody rzek zakręcają wskazówki cofają się wstecz

Gdzie podziało się światło atrament rozlał się na niebie znów wyłania się ten uśmiech z zza chmur pokazuje się księżyc...

szepty złośliwe czający się wróg

czarna noc hałas i zgiełk

Betonowe mury rosną kredą wypisane na nich me imię krwawie rodząc się na cmentarzu zgubne ramiona puszczają poddaje się

Co się dzieje ziemia zmienia swój bieg wody rzek zakręcają wskazówki cofają się wstecz

Chce się obudzić koszmar ten jest na jawie dusze się w tym więzieniu upadam raz wtóry

4. "Vanitas Vanitatum Et Omnia Vanitas".{/i}

Z płomieni wyłania się w czerni postać Majestat niezadowolenia Z nieopanowanym gniewem w oczach

Pomylone niebo z piekłem a nawet gorzej Co trzeba by stać się przeciwieństwem swoich marzeń

Zaufania oddanie i szczerość a w zamian Odrzucenie zapomnienie odtrącenie Siarczyste słowa grzechem z ust trąciły

Czarci pomiot, znienawidzony owoc pogardy Wysysa światło wzrokiem meduzy w płaszczu niewinności

Lojalność i pokora to nić wiążąca te zbłąkane dusze Chciwość i strach kazały rozłączyć ten rozkoszny sen

cierniem związane ręce, chłosta ostrzem w najgłębsze rany wstyd, hańba, niesława, utopiona w ogniu została godność wzrok wzgardzonego psa, oplutego krzykiem zgniłych warg zamiast anioła, uosobienie męczennika, karmione fałszem giną ideały serce wypełnione nienawiścią, nie…

— koniec bezpłatnego podglądu —