SMUTNA HISTORIA WIGILIJNA

Pierwsze 50%

Wieczór był ciemny i mroźny. Krótko po zapadnięciu zmroku opustoszałymi ulicami szedł niespotykanie wysoki, szczupły mężczyzna. Ubrany był bardzo dziwnie, niczym średniowieczny chłop: w starą, znoszoną sukmanę, związaną w pasie sznurem. Na głowie, pomimo mrozu, nie miał czapki, a na bosych stopach nosił sandały przywiązane rzemieniami do łydek. Każdy, kto spojrzał na jego brodatą twarz, natychmiast zwracał uwagę na duże, brązowe oczy. Jarzyły się niesamowitym, hipnotyzującym blaskiem, wymuszającym szacunek i posłuch. Śnieg padał dużymi płatami, a na niebie, zasnutymi ciężkimi chmurami, nie było widać ani jednej gwiazdy. Nieliczne latarnie rzucały słabe światło, odbijające się żółtawym blaskiem od zaśnieżonych chodników i ulic. Mężczyzna podszedł do drzwi jednego z parterowych domów i głośno zapukał. Nikt nie otworzył, więc zapukał ponownie, tym razem głośniej. Jednak i tym razem drzwi pozostały zamknięte. Poszedł więc dalej i otworzył furtkę, wchodząc na podwórko sąsiedniego domu. Przeszedł zaledwie kilka metrów, gdy z ciemności wybiegł wielki, czarno-bury wilczur, cicho warcząc. Zaatakował mężczyznę, ale gdy był już bardzo blisko, nagle stanął jak wryty, nieruchomiejąc pod spojrzeniem człowieka. Mężczyzna cofnął się do furtki, nie spuszczając wzroku z psa. W kolejnym domu, do drzwi którego zapukał, otworzył mu gruby, łysiejący mężczyzna. Zlustrował nieznajomego i jego ubogie odzienie, a później zadarł głowę wysoko do góry, żeby spojrzeć przybyszowi w twarz. Spojrzał w oczy gorejące tajemniczym blaskiem i natychmiast spuścił wzrok. - Pewnie przychodzisz na wigilię, bo nie masz z kim zasiąść do stołu? Nieznajomy potwierdził skinieniem głowy. - Przepraszam, ale my już jesteśmy po kolacji wigilijnej. Naprawdę. Przepraszam. Mężczyzna odwrócił się bez słowa i odszedł. Grubas z ulgą zamknął drzwi i wrócił do rodziny, do suto zastawionego stołu. W następnych kilku domach nikt nie otworzył pomimo głośnego pukania osobliwie ubranego człowieka. Kolejnym domem była duża, dwupiętrowa willa, na podwórzu której stało kilka luksusowych limuzyn, a z wnętrza dochodził gwar głośnych rozmów. Mężczyzna już chciał wejść na podwórko, ale zobaczył kilka dużych psów, biegających luzem pod płotem, więc zrezygnował. Dwa następne domy pozostały głuche na jego pukanie, więc przeszedł na drugą stronę ulicy i głośno zakołatał do drzwi małego, parterowego domu. Poczekał chwilę, poczym załomotał głośniej. Otworzyła mu starsza, chuda kobieta z włosami pofarbowanymi na fioletowo. - Czego chce? - spytała niegrzecznie i bezosobowo. - Jest wigilia Narodzenia Pańskiego, a ja jestem bezdomny i nie mam z kim zasiąść do stołu wigilijnego - powiedział głębokim, melodyjnym głosem z dziwnym akcentem, zdradzającym obcokrajowca. - To niech idzie do schroniska dla bezdomnych. My właśnie wyjeżdżamy. I niech mi się tu nie wałęsa, bo na policje zadzwonię! - Nawet w taką noc nie masz w sercu miłości bliźniego? - A co mi będzie tu...- kobiecie zabrakło słow. - Wynocha mi stąd, przybłędo! - zatrzasnęła mu drzwi przed nosem. Człowiek nazwany przybłędą wyszedł z ulicy, na której tak niegościnnie go potraktowano i skręcił w prawo. Wszedł w bramę pierwszej napotkanej kamienicy. W każdym mieszkaniu paliło się światło, ale nikt mu nie otworzył. Już miał wyjść na dwór, gdy zauważył, iż jest jeszcze jedno mieszkanie, mieszczące się w suterenie. Zszedł po kilku schodach zapukał do odrapanych drzwi. Po chwili ponownie zakołatał, odczekał moment, a potem odwrócił się i udał się w stronę wyjścia z kamienicy. - Proszę pana! Proszę pana! - zawołał za nim męski głos. Odwrócił się i spojrzał na niewysokiego, siwiejącego mężczyznę o rzadkich włosach, zmęczonej, pobrużdżonej licznymi zmarszczkami twarzy i smutnych, wodnistych, jasnoniebieskich oczach. Nie mógł mieć więcej niż pięćdziesiąt lat, ale był już przygarbiony i wyglądał na człowieka steranego życiem. Ubrany był w tani, szary, znoszony garnitur z łatami na łokciach. - Pukał pan przed chwilą? Przepraszam, ze tak długo nie otwierałem, ale w pierwszej chwili myślałem, że się przesłyszałem. - Nic nie szkodzi. Rad jestem, że pan otworzył. - Proszę wejść do środka. Właśnie zaczynamy kolacje wigilijną, a nie godzi się w taka noc odmawiać komuś miejsca przy wigilijnym stole. - mężczyzna uśmiechnął się smutno do nieznajomego. Przybysz otrzepał się ze śniegu i wszedł do środka, schylając się, by nie zaczepić głową o futrynę. Rozejrzał się po małym, biednie urządzonym mieszkaniu: składało się z jednego pokoju, malutkiej kuchni i łazienki. - Proszę do pokoju - zaprosił gospodarz i wszedł za gościem. Ściany w małym pokoiku były brudne i dawno nie malowane, na co wskazywała żółta, wyblakła farba. Pod oknem stał zniszczony tapczan, a wzdłuż jednej ze ścian ustawiony był mały, odrapany segment. W rogu pokoju stała malutka, sztuczna choinka. Przy stole, stojącym na środku pokoju, siedziały dwie osoby: młoda kobieta i chłopak. Dziewczyna, długowłosa blondynka o dużych, zielonych oczach, była piękna jak anioł i strasznie smutna. Może dlatego, że siedziała na wózku inwalidzkim. Obok niej siedział kilkunastoletni, szczupły, krótko obcięty chłopak, patrzący pustymi, bezrozumnymi oczami. Na stole leżała Biblia, cztery puste talerze i tyle samo kompletów sztućców, cztery kubki, dzbanek z kompotem, talerzyk z opłatkiem, miska z zupą grzybową, talerz z ziemniakami, półmisek z kilkoma kawałkami smażonego karpia i mały talerzyk z surówką. - Przepraszam, że tu jest tak biednie i potrawy na stole mało wyszukane, ale nie jestem zamożnym człowiekiem - tłumaczył się zawstydzony gospodarz. - To nie wstyd być biednym i gościnnym. Wstyd być bogatym i niegościnnym - odpowiedział obcy, widząc, że zgodnie z starym zwyczajem postawiono talerz dla niespodziewanego gościa. - To jest moja córka, Eliza - gospodarz przedstawił dziewczynę, a ta uprzejmie skinęła głową. - Jest po wypadku samochodowym i nie może chodzić. To jest mój syn, Marek - pokazał ręką na chłopaka. - Jest trochę upośledzony, ale to bardzo dobre dziecko. Ja mam na imię Henryk. A do pana jak możemy się zwracać? - Możecie mnie zwać Pielgrzymem - odpowiedział nieznajomy. - To co, może zaczniemy wigilię? - zaproponował Henryk. Wziął biblię i podał córce. Dziewczyna otworzyła ją i przeczytała fragment mówiący o narodzeniu Jezusa. Wszyscy słuchali w skupieniu, stojąc z dłońmi złożonymi jak do modlitwy. - Pomódlmy się teraz - powiedział Henryk, gdy Eliza skończyła czytać i odłożyła Biblię. - Ojcze nasz, któryś jest w niebie... - zaczął modlitwę, a wszyscy się dołączyli. Później odmówili "Zdrowaś Mario" i modlitwę za zmarłych. Henryk bardzo posmutniał, a Eliza miała taką minę, jakby zbierało jej się na płacz. Po chwili jednak się opanowała. - Złóżmy sobie życzenia świąteczne - powiedział gospodarz. Każdy wziął z talerzyka opłatek. Eliza podjechała wózkiem do brata, a Henryk podszedł do Pielgrzyma. Podzielili się opłatkiem, a gdy Henryk ujął długą, wąską dłoń nieznajomego, by złożyć mu życzenia, poczuł cos dziwnego. Przybysz spojrzał mu w oczy i przez moment gospodarz poczuł ból głowy, jakby ktoś wbijał mu małe igiełki w mózg. Ta chwila wystarczyła nieznajomemu. Dowiedział się wszystkiego. Zobaczył Henryka dwadzieścia cztery lat temu, gdy szczęśliwy brał ślub z blondynką, piękną jak marzenie. Widział, jak urodziło im się pierwsze dziecko, Elizka. Przyglądał się temu, jak Henryk zaczął pić z kolegami dzień w dzień i bić małżonkę. Patrzył, jak urodził się Marek i jak pijany ojciec upuścił kilkumiesięcznego synka na podłogę. Obserwował jak na dłoni scenę, w której w sztok pijany Henryk bił swoją małżonkę…

— koniec bezpłatnego podglądu —