Walentynki - odcinek 2

Pierwsze 50%

Kiedy od Via Rosy (tak nazywała się kawiarenka) dzieliło ich kilkadziesiąt metrów, widzieli już budynek oświetlony pięknymi, stylowymi latarniami - Marie znów krzyknęła wystraszona. Tym razem żeby poczuć się naprawdę pewnie - przytuliła się do Pera, szepcząc błagalnie: - Znów to samo, zrób coś z tym, proszę... Było jej niewyobrażalnie wstyd tego co robi, jak się zachowuje. - Dobrze, tylko się uspokój - powiedział poważnie ale łagodnie Per, czując jak jego przyjaciółka drży.Zdawał sobie sprawę, że to nie przelewki, bo wiedział, że Marie jest wrażliwa. Wiedział też, że jej drżenie nie jest spowodowane zimnem, bo wieczór był ciepły a Marie a Marie nie miała w zwyczaju okłamywania go. Zwłaszcza jeśli chodzi o rzeczy lub osoby, których się obawia. - Usiądź na tej ławce a ja zajmę się wszystkim - powiedział takim samym jak wcześniej tonem Per, odprowadzając przyjaciółkę pod ławkę oświetloną jedną z latarni. - Ale... - Marie była przerażona, nie chciała przez moment puścić ręki Pera. - Spokojnie, będę ciągle w twoim polu widzenia - ton głosu chłopaka nie zmienił się ani o odrobinę. Za to w głowie zaczęły pojawiać się myśli: "Czego ona się boi? Może jest nękana, zastraszana? Mamy jeszcze raczej niewielu fanów więc psychopatę bym odrzucił. Choć... Ten jej narzeczony... Dziwny typ. Tyle razy ile nam się od niego obrywało...". Wtem przed Perem przebiegła niska, drobna, wyglądająca na szesnaście, może siedemnaście lat blondyneczka w wyjątkowo długim bo sięgającym za pas grubym warkoczu. - A to co? - szepnął do siebie Per - Zachowuje się jakby była małym, wystraszonym zwierzątkiem, biedactwo... Kątem oka zauważył też reakcję Marie na dziewczynkę. Była dokładnie taka jak wcześniej. Chłopak chciał zaśmiać się ale się powstrzymał. Zawołał tylko w stronę dziewczynki: - Zaczekaj! - i ruszył w jej kierunku szybkim krokiem. Tymczasem Ulf chciał zabrać stąd Marie, zranić ale zrezygnował z tego, myśląc: "Wrócę do domu i zagram pozorami, uśpię czujność Gessle. A z moją Marie porozmawiam inaczej..." - na słowo "moją" położył tak mocny akcent, że gdyby wypowiadał te słowa głośno - tego kto by ich słuchał przeszedłby zimny dreszcz. Per natomiast dochodząc do dziewczynki spytał: - To ty nas śledziłaś? Dlaczego? - pytał łagodnie, bez najmniejszej nawet odrobiny złości a kiedy zobaczył strach i wstyd w twarzy i oczach dziewczynki - dodał: - Nie bój się. Chodź, zaprowadzę cię do mojej przyjaciółki, Marie; boi się tak samo jak ty. A jak było z tym śledzeniem? - przypomniał się Per. W ogóle nie podniósł tonu głosu. - Bardzo chciałabym mieć wasze autografy a bałam się poprosić o nie przy innych fanach i... - Sprytny pomysł ale następnym razem lepiej tego nie rób. Jak masz na imię? - spytał, dochodząc z dziewczynką do ławki, na której siedziała Marie. - Agnes... - przedstawiła się, spuszczając głowę i myśląc sobie: "Per mnie nie wyśmiał ale Marie... Przecież tak bardzo ją wystraszyłam...". - Już wiem kogo się bałaś - zwrócił się Per do Marie zatrzymując się z Agnes u boku przed ławką. Dziewczyna zmierzyła ich oboje wzrokiem po czym zaczęła się śmiać. Agnes, słysząc śmiech Marie, spytała, ledwie mogąc…

— koniec bezpłatnego podglądu —