Ustawienia czytania
Preferencje tekstuŹródło: ustawienia tej wizyty
Motyw

Proza · Filozofia · 4 min czytania

Rachela

Bezpłatny fragment · pierwsze 50%

Rachela

Rachela poślizgnęła się na ulicy. Nieoczekiwanie i karkołomnie, wymuszenie a przecież tak znikąd, poślizgnęła się na wybrukowanej ulicy, kiedy właśnie zaprzątnięta była myślą o przekroczeniu jej środka i przejściu na drugą stronę, prowadzącą bezpiecznie już do domu, w którym służyła. Ruch ten wydawał się dziwny i nienaturalny. Wszystkie członki jej ciała wymknęły się spod kontroli w momencie, gdy dźwigający jej osobniczy ciężar, grunt stracił na przyczepności, jak to możliwe, jak to jest w ogóle możliwe, i tak z rozpędu zaoferował jej chwilę entuzjastycznego lewitowania, który to stan nie wydawał jej się ani odrobinę przyjemny, zważywszy na dokładność i systematyczność jej natury, jakie to cechy niewątpliwie, o tak, niewątpliwie pozwalały jej z całą starannością i niezawodnością wykonywać zawód obrany za życiowe powołanie. Rachela poślizgnęła się na ulicy! Jakiż to skandal tak potknąć się na środku ulicy! Gdy o tym myśli, cała pąsowieje, urocza panna służąca, doceniana przez swego Pana, może czasem aż nadto, bo przecież nie wszystkie formy chwalenia można tak, można tak bez zbytniego skonfundowania, bezceremonialnie tak, a przecież i Pani lubi ją, czasem jakiego szylinga więcej wciśnie w sprawne jej dłonie, pachnące świeżym praniem i proszkiem do pieczenia, tak jak tamtej pachną kamforą i fiołkami. Owszem. To tak. Ale znów tak przejechać pantofelkiem po kamieniu wytartym to już zupełnie inna sprawa, zabawnie, ale to przecie nie szczeniackie wygłupy wcale, to już sytuacja ze…

Wróć na początek
Postęp podglądu tylko w tej sesji · 0%
Rachela — czytnik · opowiadania