Filozofia · 5 min czytania
Splątanie wątków
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Splątanie wątków
Zbliżyli się do siebie na skutek splątania wątków. On mały i niewyraźny, ona chaotyczna, wyemancypowana, z ostrym makijażem oczu. Oboje mieli po kilka stron życiorysu, choć wiadomo przecież, że czytelnictwo zamierało, a realia życiowe wtykało się najchętniej pomiędzy stare gazety z czasów PRL-u. Ale spotkali się wreszcie na stronie siedemdziesiątej ósmej, aby paść sobie w ramiona z głęboko ukrywaną niechęcią, by zmylić odbiorcę, przekonać, że oto ma przed sobą kolejną ambitną książkę traktującą o tragicznej miłości. Ona udawała płochą nimfę, eteryczne monstrum rodem z niemego filmu, wyblakłą bardziej niż była w istocie – wszak nadal miała swoje na wpół złowieszcze zamiary zostania pełnokrwistą bohaterką prozy awangardowej, niekoniecznie kobiecej, na tyle jeszcze pozwalał margines (błędu). On się już tak mocno nie określał. Gubił się niekiedy między wersami, zakropkowanymi z systematyczną precyzją dzięki sile woli autora, który nie pozwalał sobie na porzucenie powstałego konceptu. Zmyślał siebie pedantycznie, ale widać było, przecież wystawało zza liter nieraz i pół wyrazu twarzy, że męczy go całe to zamieszanie i najchętniej ukazałby się zdumionym molom książkowym już na samym końcu, na ostatniej stronie, w zgrabnie, elegancko skrojonym opisie stroju z epoki, w której panowie nosili dumnie cylinder lub melonik, i koniecznie drewnianą laskę z mosiężną rączką. Ale nie było mu dane. Niespełniony pisarz ugniatał natarczywie lepką masę jego postaci, łapał strzępy cech, unoszące się nad pokratkowaną kartką papieru, zamazywał mu usta niebieskim, żelowym długopisem, żeby chociaż staroświeckim piórem, wypełnionym mażącym się tuszem, ale nie – nowoczesność nie miała litości nad koneserem wielkiej literatury – wszędzie wkradała się tandeta i fałsz. Toteż spoglądali na siebie z odrazą. Zwłaszcza ona, jak to kobieta, a on czuł się irracjonalnie winny, jak to mężczyzna. W trakcie gorących scen łóżkowych dominowała trująca niezręczność, więc udawali, że są gdzie indziej – może właśnie dlatego spływały one niemożliwą do opisania sztucznością, wymuszeniem zachowań. Gdy zbliżali swe usta, ona imitując pocałunek – gryzła go boleśnie w dolną wargę. Potem nakładała…