A w głowie znowu pstro!

Pierwsze 50%

Promienie słońca coraz odważniej i bezprecedensowo dostają się do naszych domów. Osiadają na zakurzonych półkach, znajdują schronienie w ciepłych ubraniach, jeszcze nie schowanych w szafie. Usilnie i bezczelnie pragną przypomnieć nam, iż zaczął się nowy, zwany lepszym okres w życiu – wiosna.

Wiatr nieśmiało romansuje z ptakami, które odwdzięczają się poprzez wplatanie w jego strumienie subtelnych nut śpiewu. Rośliny dokonują delikatnych przebić przez ubitą, jeszcze pogrążoną w zimowym śnie glebę. Na naszych oczach dokonuje się istne przebudzenie, teatr powołuje swych aktorów do nowego życia. A ludzie? Ludzie w tym przedstawieniu grają główne role, w których są obsadzani każdego roku. Już z początkiem marca czekają na znak, iż znowu mogą wcielić się w znane im z poprzedniego sezonu postacie Szczęśliwe-Nowonarodzone. Słońce natarczywie pragnie spojrzeć im w oczy, chce, aby ujrzeli jego oblicze. Oni, niestety, pozostają w zawstydzeniu przed Jego majestatem i wolą, niczym winowajcy, spacerować ze spuszczonymi głowami. A może rzeczywiście mają coś na sumieniu? Może nie chcą przyznać się, że przez całą zimę pozostawali w uśpieniu, w odrętwiałym (nie)istnieniu? Że nie było ich stać na jakąkolwiek inicjatywę, ruch, błyskotliwą myśl, właśnie dlatego, iż brakowało im ogromnej rozżarzonej gwiazdy nad głowami? Tak, nie chcą się przyznać jak bardzo za nią tęsknili. A teraz z uśmiechem na ustach i prawdziwą radością w sercach coraz bardziej zdecydowanym i zamaszystym krokiem wychodzą na ulice i udają, że są najszczęśliwszymi osobami na Ziemi. Chcą okłamać sąsiadów, kolegów z pracy, przechodniów, że ich problemy znikły z nadejściem wiosny, stopniały gdzieś, pod pokrywami zasp. Nagle zaczynają

— koniec bezpłatnego podglądu —