Aniołek

Pierwsze 50%

Był piękny, pogodny dzień, co jakiś czas słońce zakrywały drobne chmurki. Na ulicę wylały się tłumy ludzi, ciepły dzień zachęcił ich do wyjścia z domu. Na placu zabaw mała dziewczynka bawiła się w piaskownicy, poczuła na sobie wzrok, rozejrzała się, ale nikt na nią nie patrzył. Mama siedziała na ławce i przeglądała kolorową gazetę... Dziewczynka nagle spojrzała w górę, prosto na niebo… na jednej z chmurek zauważyła cień, to mały aniołek przyglądał się jej. Uśmiechnęła się… Choć nie widziała wyraźnie, ponieważ raziło ją słońce, to wiedziała, że on również uśmiechnął się do niej. Nie wiedziała tego, ale fizycznie poczuła, że to bardzo smutny Aniołek…

* * *

Aniołek uśmiechnął się do małej dziewczynki, potem spojrzał w innym kierunku i przestał się uśmiechać. - Co robisz, moje dziecko?- usłyszał za plecami ciepły głos. - Ojcze, smutno mi… - Czemu, moje dziecko? - Smutno mi, ponieważ moja Mama jest smutna… - Wiem o tym… – ojciec usiadł przy małym Aniołku i objął go. - Dlaczego ona tak rozpacza? - Widzisz… ona tęskni za Tobą… - Ale ja zawsze jestem z nią, zwłaszcza kiedy ona płacze, wtedy ja również płaczę. Utulam ją do snu… gdy śpi, szepczę jej o tym, jak bardzo ją kocham, o tym, że kiedyś się spotkamy i już będziemy razem na zawsze… Najbardziej lubię kiedy się śmieje, wygląda wtedy tak pięknie… ale prawie w ogóle tego nie robi… Jestem przy niej cały czas, nie rozumiem tego, czemu jest taka smutna, czy ona mnie nie lubi? – zasmucony Aniołek opuścił głowę… - Nigdy w życiu! Ona cię bardzo kocha! – wykrzyknął zdziwiony Ojciec. - Wiem o tym, że jesteś przy niej, ale ona jeszcze nie jest gotowa, żeby to zrozumieć. Na razie tego nie czuje, ponieważ jej rozpacz jest tak wielka, tak ciemna i gęsta, że otula ją całą i Twoja światłość nie może do niej dotrzeć. Ale wierz mi, w końcu to zrozumie i poczuje Twoją obecność… wtedy nadejdzie czas, że zacznie się uśmiechać. - Czemu ona tak rozpacza? Przecież ja jestem w pięknym miejscu, jest tu wiele wspaniałych Aniołków, jesteś ty, jestem tu szczęśliwy. - Widzisz, ona czekała na ciebie przez tyle miesięcy, wolałaby, żebyś był przy niej, żeby mogła cię dotknąć, usłyszeć, poczuć Twój zapach… Jest zła na mnie, obwinia mnie, że cię jej zabrałem… i obwinia też siebie, dlatego otacza ją ciemność, odwróciła się ode mnie. Uważa,

— koniec bezpłatnego podglądu —