Błękit nocy 1-15

Pierwsze 50%

Wszystkie mosty, które między nami rozwiesiła noc, Kruszą się jak szkło, w świetle dnia. I coraz dalszy jesteś mi i znów nie znam cię, Więc kim był ten człowiek, z którym dzieliłam swój sen. A w mojej głowie wojna, myśli niespokojnych.

Między ziemią a niebem szukamy siebie, Wciąż dalecy od siebie jak gwiazdy dwie.

Kochany mów mi częściej o miłości, Bo, chce wierzyć, że jest. A z dnia na dzień czasu coraz mniej, By wymienić miedzy sobą opłatki serc

A w mojej głowie wojna, wieczna wojna myśli niespokojnych. Tak dalecy od siebie, jak gwiazdy dwie.

Anita Lipnicka

I.

Wakacje zapowiadają się wyjątkowo atrakcyjnie. Najpierw upragniony wyjazd nad morze, potem wypad w Bieszczady i kilka dni gdzieś z dala od cywilizacji. Planujemy to wszystko od dawna. Wyciągamy w akademiku mapę Polski i palcem zaznaczamy trasę naszych wycieczek. Jest w nas tyle optymizmu tyle chęci, aby przeżyć niesamowite przygody. Chcemy chodzić na plażę, kąpać się wśród morskich fal, a wieczorami spacerować po molo. Chcemy poznać dużo ludzi, bo wtedy nie będzie czasu na nudę. Wakacje to czas zabawy i odpoczynku od szarej codzienności. Ona przyjeżdża do mnie na początku lipca i zaczynamy wszystko przygotowywać. A jednak te misterne plany ulegają zmianie w ciągu kilku dni. Nad morzem wciąż pada, a prognozy na następny tydzień nie są optymistyczne. Słońce wcale nie zamierza wyjść zza chmur, nawet wtedy, kiedy zdesperowane błagamy je na kolanach. Cóż to za pobyt nad morzem, kiedy musiałybyśmy spędzić większość czasu w namiocie? Prysły marzenia o rozgrzanym piasku i niezapomnianych zachodach, gdy słońce kąpie się w morzu. Jestem taka zła, że będę musiała spędzić kolejne dni w nudnym, bezbarwnym mieście. Wszyscy znajomi gdzieś pojechali i nie ma nawet, do kogo otworzyć ust. Ale ktoś tam do góry już napisał scenariusz i nim zdążyłam się obejrzeć zaczął wprowadzać jego treść do mojego życia. Pewnego dnia dzwoni telefon....

II

Na początku patrzę na to wszystko stojąc z boku. Już kiedyś byłam na rekolekcjach, ale ostatnimi czasy odsunęłam się trochę od Boga, a rozmowy z nim nie dają mi tego spokoju, co kiedyś. Dobrze wiem, jak wyglądają rekolekcje i ile tam trzeba się modlić. Nie jestem gotowa na takie zbliżenie z Bogiem, a może po prostu za bardzo się boję. Mam wrażenie, że wszystko jest już dobrze. Że od pewnego czasu, udało mi się ułożyć moje zagmatwane, niespokojne życie i nie chcę żadnych zmian. Wydaje mi się, że dość już przeszłam, że czas teraz, aby los dał mi poznać, co znaczy być szczęśliwą. Żeby przestał wystawiać mnie na próbę, żeby nie stawiał na mojej drodze więcej przeszkód. A jednak wujek tak nalega żebym pojechała, a ja jakoś nie potrafię mu odmówić. W końcu zgadzam się, choć mówię sobie, że nie wolno mi się za bardzo angażować. Chcę pozostać gdzieś na uboczu i tylko z daleka przyglądać się, co będzie się działo. Jeszcze nie zapomniałam wydarzeń, które miały miejsce trzy lata temu na moich pierwszych rekolekcjach. To było dla mnie wtedy takie trudne, aby coś zrozumieć. Dziś nie mam siły przeżywać tego na nowo. Przyjęłam swój los, bo nie miałam wyboru. Nie warto znowu tego rozgrzebywać. Pakuję plecak i wsiadam do pociągu.

III

I o to znów jestem w rodzinnym mieście. Rzadko tu bywam, bo tak w zasadzie nie mam, po co przyjeżdżać. Zawsze odnoszę wrażenie, że rodzina zaprasza mnie z litości. Teraz chcą naprawić błędy przeszłości i myślą, że są w stanie zmienić to, co było. A może sądzą, że nic nie pamiętam? Że byłam zbyt mała, aby czuć i rozumieć, co dzieje się wokół mnie? Nie znoszę tych rodzinnych opowieści, w których ich czyny względem mnie urastają do heroicznych. Podchodzę do nich z rezerwą, ale oni jej nie wyczuwają. Lata praktyki zrobiły ze mnie całkiem dobrą aktorkę. Wiem, w których sytuacjach powinnam płakać a w których śmiać się, wewnątrz jestem jednak nadal zimna jak dawniej. Już przestałam się nad sobą użalać. Wierzyć we wszystko, co mówiła rodzina. Śpię w starym mieszkaniu. Ciężko mi zasnąć w tą noc. Gdzieś pośród mebli unoszą się duchy przeszłości. Wspomnienia napływają ze zdwojoną siłą a próby przegonienia ich kończą się niepowodzeniem. - Jutro jest Dzień Taty, czy twój tata przyjdzie? - Proszę pani, a dlaczego ona nie ma rodziców? Czy oni umarli? - Jak to jest nie mieć mamy? Nie chcę. Nie rozumiem. Nie pytajcie mnie o to. Ja wiem, oni nie chcieli, to jeszcze dzieci. Też jestem dzieckiem. Takim samym jak oni. Nie, nie takim samym. Nie śpiewam w akademiach na Dzień Matki, nie daję tacie kwiatka. Nie wołam ich w nocy, kiedy mam zły sen. - Kto to jest mama? - Nie, tata nie uczył mnie jeździć na rowerku. - Tak, pamiętali o moich urodzinach. Kupili mi dużą lalkę, która mruży oczy. Po co to wszystko? Stworzona rzeczywistość, która istnieje tylko w mojej wyobraźni. Kogo chcesz okłamać? Po co szukasz w głowie wspomnień? Przecież ich tam nie ma!! Możesz sobie jakieś wymyślić i opowiesz je potem koleżankom. Będziesz się czuła jedną z nich. Choć przez małą chwilę, bo potem ktoś i tak powie im prawdę. - Dzieci, dziś napiszecie opowiadanie, pt.:, „Za co kocham moja mamę”. Oddaję pustą kartkę.

IV

Wysiadam z samochodu przed dużym budynkiem z napisem: „Ośrodek rehabilitacji dla dzieci ”. Rozglądam się ciekawie dookoła obserwując przybyłych tam ludzi. Tu i ówdzie młodzież, na murku kilka starszych kobiet i biegające pośród gipsowych figurek dzieci. Musze iść do środka wpisać się na listę. Kolejka jest dość długa, więc stoję w niej dobre dwadzieścia minut. Gdy w końcu udaje mi się dotrzeć do stolika, okazuje się, że nie ma mnie na liście. Ani mnie ani mojego brata i kuzynostwa, które przyjechało ze mną. Nikt nie wie, co z nami zrobić i dopiero po interwencji księdza znajduje się dla nas miejsce. Niestety nie jest to żaden pokój, bo wszystkie już zajęte. Kwaterują nas w pustej sali, która byłą kiedyś stołówką. Za łóżka posłużą poduszki z foteli, ale mnie podoba się przed wszystkim fakt, że stołówka znajduje się na parterze i nikt nie będzie nas pilnował. - Może nie będzie aż tak źle - mówię do siebie. Zwiedzisz okolicę, pstrykniesz kilka zdjęć i czas jakoś minie. W holu ktoś rozdaje plan dnia. Zobaczmy, 7:30- jutrznia, śniadanie, konferencja, msza, obiad, modlitwa własna, grupka dzielenia, kolacja, modlitwa wieczorna. No tak, niewiele czasu wolnego tylko dla siebie, ale to akurat żaden problem, najwyżej nie pójdę na kilka spotkań. Przy stu pięćdziesięciu osobach, nikt nie zauważy mojej nieobecności. Słucham rozmowy kuzyna z moim bratem i widzę, że oni też nie mają zamiaru chodzić na wszystkie modlitwy. Są tacy wyluzowani. Wyjmują karty, a plan rekolekcji ląduje w koszu. Wychodzę na zewnątrz, żeby zrobić szybkie rozeznanie, nim każą nam iść na jakąś mszę. Przyglądamy się uważnie każdemu, choć wiem, że nie spotkam tu nikogo znajomego. Mimo to lubię obserwować innych. Gdy nie wiedzą, że ktoś na nich patrzy zachowują się czasem przezabawnie. Ale chwileczkę, chwileczkę, właśnie dostrzegam CIEBIE. Masz na sobie taki długi sweter w paski i witasz się ze znajomymi. Udaję, że nie patrzę w TWOJĄ stronę, ale przychodzi mi to z wielkim trudem. Dlaczego mam taką ochotę CIĘ poznać? Spoglądasz w moim kierunku, więc szybko odwracam wzrok. Zdążyłeś mnie jednak na tym przyłapać i teraz zastanawiasz się pewnie, czy skądś mnie znasz. Podnoszę się z miejsca i przechodzę obok w ciszy odczytując TWOJE imię z plakietki przypiętej do swetra. Opieram się dziwnej sile, która pcha mnie w TWOJĄ stronę. Chowam się w budynku, bo tylko jego mury mogą mnie zatrzymać.

V

Budzi mnie jakiś głośny śpiew. Co się dzieje? Która to godzina? Coś przed ósmą. Przecież dla mnie to jeszcze noc. Przecieram zaspane oczy i niechętnie stwierdzam, że trzeba wstawać. No pięknie, rozpoczęłam rekolekcje od nie pójścia na jutrznię. Trudno. Na śniadanie są płatki z mlekiem. Nie lubię ich, ale wmuszam w siebie pół talerza. TY siedzisz ze znajomymi, ale zauważyłam, że spojrzałeś w moją stronę aż dwa razy. Dziś jest niedziela, więc obowiązkiem każdego chrześcijanina jest uczestnictwo w mszy świętej. Nie wchodzę do sali gdzie się ona odbywa, ale siadam na schodach. Nie wiele słyszę, ale wcale mi to przeszkadza. Moje myśli krążą gdzieś indziej i nie odczuwam z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. Zaraz po mszy wraz z kuzynką urywamy się na spacer. Zabieram aparat i ruszamy przed siebie. Zaczynamy od wizyty na zamku, który znajduje się niedaleko naszego ośrodka. Droga prowadzi przez las i nareszcie mogę tu połapać wszystkie swoje myśli. Zastanowić się czego oczekuję po tych rekolekcjach i czy nie powinnam wykorzystać ich na ponowne zbliżenie się do Boga. Wkoło jest tak spokojnie, nie ma ludzi, nikt mi nie przeszkadza. Gdy dochodzimy do zamku od razu wiem dokąd chcę iść. Nie mogę się doczekać, gdy stanę na najwyższej wieży i obejmę wzrokiem wszystkie lasy i wzgórza. Przechodzimy przez dziedziniec i do pokonania pozostały nam już tylko strome schody. Mija kilka chwil i jesteśmy na szczycie. Zamykam oczy i powoli podchodzę do barierki. Uwielbiam ten widok. Zieleń, ogromna przestrzeń i milion myśli. Uczucie wolności. Brak ograniczeń. Chcę skoczyć. Polecieć w dół i poczuć smak powietrza. W dali most zawieszony nad niezmąconą taflą wody, a pomiędzy drzewami ukryty krzyż. Stoi na skale i spogląda na okolice. Przestrzeń niebezpiecznie mnie pociąga. Słyszę jej glos. Woła moje imię. Tym razem chęć poczucia wolności przegrywa z silnym uściskiem kuzynki. Na dziedzińcu spotykamy mojego brata i kuzyna. Im też nie chciało się iść na spotkanie modlitewne, więc dalej zamierzamy wędrować w czwórkę. Nagle brat zauważa brak portfela. Przeszukujemy kieszenie i plecak. Nie ma. Wszystko dzieje się tak szybko. Jakaś kobieta widziała mężczyznę, który zabrał portfel z ławki, na której siedzieliśmy. Ale gdzie on jest? Na zamku? Może na wieży? Nie, kobieta twierdzi, że wychodził. Biegniemy w dół. Tyle tu ścieżek, którędy poszedł. Może tędy? Pytamy spotkanych po drodze ludzi. Nie, oni nikogo nie widzieli. W portfelu są pieniądze i dokumenty. Musimy go odzyskać. Może trzeba się rozdzielić? Ja i kuzynka na prawo, brat w lewo. Znowu biegniemy. Słyszę kołatanie swego serca i przyspieszony oddech kuzynki. Jest. Mężczyzna w siwych włosach. To właśnie on. Podbiegamy bliżej. Pytam o portfel. On nic nie wie, ale spod kurtki wystaje znajomy łańcuszek do którego przypięta jest zguba. Pociągam za niego i portfel wypada. Jestem wściekła i choć strach paraliżuje mnie od środka, szybko spoglądam do wnętrza. Pusto. No tak, zabrał pieniądze. Żądam oddania brakującej sumy, ale koleś twierdzi, że w środku nic nie było. Tracę panowanie nad sobą i zaczynam krzyczeć. Pojawiają się przekleństwa i kuzynka szturcha mnie w łokieć. - „ On ci zaraz przyłoży – myślę, ale nie okazuję strachu. W końcu mężczyzna oddaje pieniądze. Nogi mam jak z waty. Jeśli zaraz nie usiądę to na pewno się przewrócę. Najważniejsze, że odebrałam zgubę. Jestem z siebie dumna.

VI

Pierwsze spotkanie, na które idę to grupka dzielenia. Spotykamy się, aby opowiedzieć o sobie i podzielić się przeżyciami z drugą osobą. Właściwie nie mam na to ochoty, ale muszę spróbować. Ciężko jest zacząć. Każdy wymienia swoje imię i nastaje cisza. Spoglądamy na siebie z ciekawością, ale wszyscy milczą. Prowadząca rzuca temat. Jak odebraliśmy pierwszy dzień rekolekcji? Jakie mamy odczucia? Nie wszyscy chcą mówić, ale ja nie znoszę takich sytuacji, więc jako jedna z pierwszych zabieram głos. Dla mnie pobyt w tym miejscu nie do końca ma sens. Nie chcę włączać się we wszystko. Mam powody, aby stać obok, nie przeżywać tego tak głęboko. Nie, to nie jest bunt. Proszę tego tak nie nazywać. To brak wiary, że te rekolekcje coś zmienią. Tamte na których byłam jakiś czas temu nie zmieniły, więc czemu teraz miałoby być inaczej? Nauczyłam się żyć z przeszłością, bo nic jej nie zmieni. A zresztą, po co my o tym mówimy? Ja wiem, że każdy ma jakiś problem. Co? Zostawić to Bogu? Tak po prostu? I on go zabierze, tak? Sprytne, ale chyba nie dla mnie. Z grupki wychodzę poirytowana. Czy ci ludzie naprawdę myślą, że to wszystko jest takie proste? Mają te swoje złote sposoby na szczęście i brak bólu, ale nie wierzę, że tak będzie w moim przypadku. Idę do pokoju pisać list do NIEGO. Przynajmniej będę mogła się wyżalić. Mijają może dwie godziny i słyszę, że rozpoczęła się modlitwa wieczorna. Nikt z moich wpółtowarzyszy nie ma zamiaru iść, ale ja zwabiona śpiewem zatrzymuję się na schodach i opieram o parapet. Na dworze widzę CIEBIE. Przygotowujesz się do spowiedzi. - A ty grzesznico, kiedy ostatni raz wyznawałaś swoje grzechy? Właściwie to nie pamiętam, ale nie jestem gotowa na spowiedź. Tu wygląda ona inaczej. To rozmowa w cztery oczy z księdzem. Nie, nie dla mnie takie nowości. - Wejdź do środka – zagaduje mnie jakiś chłopak. Uśmiecham się, ale głową wskazuję, że nie chcę. Uczestniczę tylko w śpiewie i czasem spoglądam przez okno, co robisz. - Przestań, przecież obiecałaś. - Przepraszam, to było ostatni raz. Albo nie, teraz będzie ostatni. - Powinnaś być silna, tak łatwo Cię zauroczyć - Nie, masz rację. Odwracam wzrok od okna. To za mało. Zbiegam ze schodów i wracam pisać list. Może ON przyśle mi jakiegoś smsa i od razu będzie inaczej.

VII

„Bóg cię kocha” taki jest przewodni temat poniedziałkowych konferencji. Nie ważne, czy jesteś gruby, za chudy, zbyt wysoki albo malutki. Bóg kocha cię takiego, jakim jesteś. No jasne, przecież to on cię stworzył. Każdy mistrz kocha swoje dzieło. Czy to wykłady dla ludzi z kompleksami? Tak, Bóg cię kocha, ale inni często dostrzegają rzeczy, których ci brakuje. Nie wiem, może to dla mnie za trudne. Może powinnam włożyć więcej wysiłku w zrozumienie pewnych spraw, ale jak na razie mam na ten temat troszkę odmienne zdanie. Wszyscy wokół coś notują i tylko ja rysuję na kartce jakieś śmieszne twarze. Czy siebie akceptuję? Czy wierzę, że Bóg mnie kocha? Teraz tak, ale doskonale pamiętam swój kryzys? Zastanawiałam się wtedy, po co w ogóle się urodziłam, po co Bóg stworzył kogoś takiego jak ja? Ale to wszystko było dawno temu i nie warto teraz do tego wracać. Konferencja dobiega końca. Dziś znów mam inne plany. Chcę wybrać się na tamę położoną koło jeziora. Opuszczam grupkę dzielenia, bo znowu potrzebuję samotności. Spacer to najlepsze rozwiązanie. Na tamę jest dość daleko, ale to nawet lepiej. Droga jest kręta. Wiedzie zboczem i w niektórych miejscach jest nawet niebezpieczna. Czy się boję? Lubię odczuwać strach. Sama często prowokuje takie sytuacje, choć pewnie nie powinnam. O, znowu ostry spad. Muszę chwycić się korzenia, bo moja noga obsuwa się w dół i lada chwila spadnę do wody. Wiem, mogłam iść asfaltowa drogą, ale to żadna przyjemność. O czym myślę? Chyba o NIM. Napisał, że tęskni. Ja też tęsknię. Zresztą dziś jest taka nasza malutka rocznica. Dwa miesiące. Niewiele, wiem, ale pamiętam o tym. Dochodzę do tamy. Nie ma na niej ludzi. To dobrze. Wiem, że nie powinnam przychodzić tam sama, bo odwieczne pragnienie bezgranicznej wolności zaraz się odezwie. Nie mylę się. Spoglądam w dół na wodę i czuję je w sobie. - Ciekawe, czy przeżyłabym upadek z takiej wysokości? - Czy przed śmiercią zdążyłabym zapamiętać smak przestrzeni? - Nie powinnaś się tak wychylać. To nie jest śmieszne. - Ale tak jest dobrze. Przecież nikt nie widzi. - Nie bądź głupia. Zejdź z tego murku, to niebezpieczne. - Przecież kocham niebezpieczeństwo. - Idą ludzie. Pomyślą, że jesteś wariatką. Chodź idziemy dalej. Znów przegrywam. Schodzę i potulnie podążając za cieniem kieruję się w stronę ośrodka.

VIII

Modlitwa wieczorna już się rozpoczęła. Znów stoję na schodach niezdecydowana. Chyba chcę wejść do środka, ale coś mi nie pozwala. A jednak ponownie zwabia mnie muzyka. W sali jest duszno. Wszyscy mi się przyglądają, ale posyłają ciepłe uśmiechy. W pamięci odgrzebuję stare obrazy. Kiedyś uczestniczyłam w takich modlitwach, więc wiem jak wyglądają. Tym, razem nie mam zamiaru brać w nich udziału. Kiedy wszyscy zaczynają głośną modlitwę, jestem przerażona. Zatykam uszy. Kuzynka się śmieje, a jakaś kobieta zwraca jej uwagę, że zachowuje się niestosownie. Dlaczego wkoło jest tak głośno? Nie słyszę siebie. Nie umiem się modlić tak jak oni. Dar języków. Nie potrzebuję go. Wszyscy wyglądają zabawnie. Chce mi się śmiać, kiedy patrzę, z jakim ślepym uwielbieniem patrzą w krzyż. Te ich zamknięte oczy w chwili modlitwy i wargi w pół uśmiechu. Wypowiadają jakieś zdania zupełnie bez sensu. Słowa, których nie idzie zrozumieć. - Oaolalalalalalkamakamakama - Amakamarabasabatakaraka Co to znaczy? Jak Bóg może wiedzieć, co mówią? O co Go proszą lub, za co dziękują? Dlaczego tu jest tak duszno? Chyba musze wyjść. Przepraszam, proszę mnie przepuścić. Nie potrafię. To wszystko nie jest dla mnie. - Przecież wcale się nie starasz. Opuszczasz spotkania i msze. - Ja nie chciałam tu przyjeżdżać. -Ale skoro już jesteś, czy nie warto się nad tym zastanowić? - Po co? Wyjadę i wszystko wróci do poprzedniego stanu. - Wiele zależy od ciebie. - Nieprawda!! Zostaw mnie!!! Wracam do pokoju, gdzie czuję się najbezpieczniej. Nie chcę słyszeć ich śpiewu, widzieć twarzy. Nakładam na uczy discmana i puszczam głośno muzykę próbując zagłuszyć myśli. Dziś dostaliśmy nową współlokatorkę i już wiem, że jej nie lubię. Ma siedemnaście lat i jest w ciąży. Opowiada wszystkim o tym, jak to będzie radzić sobie z dzieckiem sama, jak nie potrzebuje niczyjej pomocy, a na moje całkiem sensowne pytania skąd weźmie pieniądze odpowiada krótkim: „Poradzę sobie”. Nie zna życia Dla niej wszystko jest takie proste. Ciąża nie stanowi problemu. Jak będzie chciała połączy opiekę nad dzieckiem z nauką i pracą. Nie potrzebuje niczyjej pomocy. Jestem pod wrażeniem jej głupoty. Kiedy wygłasza te swoje teorie siłą powstrzymuję śmiech. To wredne, wiem, ale gdy słyszę jej opowieści krew się we mnie gotuje. Oby Bóg jej pomógł, bo tu ewidentnie nie obejdzie się bez jego boskiej ingerencji.

IX

Właściwie nie chcę tam siadać. Jest tyle wolnego miejsca, a ja wybieram akurat tą sama, zieloną kanapę. Kusiło mnie już od dawna, żeby zacząć rozmowę. Jesteś miły. Nie wiem, czy masz ochotę rozmawiać, czy może czynisz to tylko z grzeczności. Z pomocą przychodzi nam TWÓJ kolega. Chce pograć w piłkę, a Ty masz iść po nią do drugiego budynku. Właściwie, dlaczego nie. Oczywiście, że mogę iść z TOBĄ. Droga wiedzie przez las. Prowadzimy luźną rozmowę o błahych sprawach, ale mam wrażenie, jakby to nie był nasz pierwszy raz. Uśmiechasz się, gdy to mówię i wyznajesz, że masz podobne uczucia. Ciekawe. Do drugiego budynku, w którym śpią pozostali uczestnicy rekolekcji ( o czym właśnie się dowiaduję) dochodzimy szybko. Jak dla mnie za szybko. A więc grasz w piłkę? A ja mam taką słabość do piłkarzy. Też kiedyś grałam. Właśnie udało mi się Ciebie zaskoczyć. Myślałeś, że dziewczyny nie interesują się piłką nożną? No to się pomyliłeś. Proponujesz abym zagrała z wami. Nie chcę się skompromitować, więc jeśli pozwolisz wolę usiąść i popatrzeć. Podoba mi się jak grasz. Może to głupie, ale mogłabym tak obserwować was…

— koniec bezpłatnego podglądu —