Błękitna Izolacja (Fragment 8)

Pierwsze 50%

Błękitna Izolacja - fragment 8

Wnętrze bunkra wypełniał teraz miarowy dźwięk uderzania metalu o metal. Wiktor, z okularami zsuniętymi na czubek nosa i dłońmi czarnymi od pyłu i starego smaru, siedział przy radiostacji. Rozłożył przed sobą dziesiątki drobnych części – lampy, miedziane cewki i zaśniedziałe styki. Marek stanął nad nim, rzucając cień na zardzewiały pulpit. — I jak, Wiktor? Wyciśniesz z tego choćby szum? — zapytał, krzyżując ręce na piersi. Starszy mężczyzna nie odrywał wzroku od mechanizmu. Wsunął cienki śrubokręt w szczelinę obudowy. — Zobaczymy, Marek. Czas pokaże. Mechanicznie to jeszcze jakoś się trzyma, te stare japońskie czy amerykańskie graty budowano na wieki. Ale bez prądu to tylko dekoracja. Musimy mieć czym to zasilić. W tym samym momencie z głębi korytarza, prowadzącego do niższych partii bunkra, dobiegł radosny okrzyk Benny’ego. — Marek! Wiktor! Chodźcie tutaj! – jego głos niosło echo betonowych ścian. Zeszli po krętych, stromych schodach do piwnicy. Powietrze było tu jeszcze chłodniejsze i pachniało intensywnie chemią. Benny stał przy rzędzie ciężkich, stalowych beczek, które mimo upływu dziesięcioleci wyglądały na nienaruszone. — Ropa! — zawołał Benny, klepiąc jedną z nich. — Cały zapas paliwa. Jeśli te uszczelki wytrzymały, to mamy czym nakarmić agregat. Marek podszedł i ostrożnie odkręcił jeden z zaworów. Do nozdrzy dotarł ostry, charakterystyczny zapach. — To bardzo dobry znak — mruknął Marek, a w jego głowie zaczął układać się plan. — Jeśli naprawimy agregaty, będziemy mieć nie tylko radio. Będziemy mieć światło. Prawdziwe żarówki, Wiktor. Wyobraźcie sobie to... noc w tym bunkrze, ale ze światłem, które nie gaśnie przy byle podmuchu wiatru. Ewa, stojąca na schodach, uśmiechnęła się promiennie. — To by była największa zmiana od ośmiu miesięcy — szepnęła. — Dom z prawdziwym światłem. Marek położył dłoń na ramieniu Wiktora. — Mamy czas. Nikt nas nie goni. Skupmy się najpierw na wodzie i jedzeniu, a wieczorami będziemy dłubać przy tych maszynach. Krok po kroku, tak jak przy budowie tratwy. Podział ról był naturalny. Marek nie potrafiłby spokojnie zasnąć w bunkrze, nie wiedząc, co kryje się za najbliższym wzgórzem, a dziewczyny instynktownie dążyły do tego, by to surowe, betonowe miejsce stało się czymś więcej niż tylko zimnym schronem. Dziewczyny zajęły się środkowym pomieszczeniem, które było najbardziej suche i miało niewielki lufcik pod sufitem. Po ośmiu miesiącach spania na piasku lub bambusowych matach, perspektywa grubych ścian i dachu, który nie przecieka podczas ulewy, była szczytem marzeń. Porządki: Wyniosły stare, zbutwiałe papiery i resztki mebli, które rozpadały się w palcach. Posłania: Przyniosły z tratwy ocalałe płótna i koce. Z suchych traw i liści palmowych, które rosły nieopodal wejścia, zaczęły konstruować miękkie materace. Atmosfera: Ania znalazła kilka pustych, szklanych butelek z piwnicy – umyła je w rzece i wstawiła do nich polne kwiaty, które zebrały po drodze. Surowy bunkier zaczął przypominać dom. Marek chwycił swój bambusowy oszczep, a Benny, choć wciąż podekscytowany odkryciem ropy, zabrał ze sobą zaostrzony nóż i ciężki klucz francuski, który znalazł przy agregacie. — Idziemy tylko sprawdzić najbliższą okolicę, Benny. Żadnej brawury — zastrzegł Marek, wychodząc na zewnątrz. Przedzierali się przez gęstszą roślinność, kierując się w stronę najwyższego punktu wyspy, skąd wieża obserwacyjna górowała nad brzegiem. Marek szedł pierwszy, czytając ślady tak, jak nauczyła go wyspa przez ostatnie kilka miesięcy. Cisza: Tu nie było słychać bębnów sekty ani żadnych głosów. Tylko ptaki i szum oceanu. Odkrycie: Po godzinie marszu natrafili na coś, co zmroziło im krew w żyłach. Pod starym, rozłożystym drzewem leżały szczątki... nie zwierząt, a starego, zardzewiałego jeepa, niemal całkowicie pochłoniętego przez korzenie. Wniosek: To nie był tylko punkt radiowy. To była baza z prawdziwego zdarzenia. Skoro był tu jeep, musiały być też drogi – choć teraz pewnie są tylko pasami gęstej dżungli. Marek i Benny wyszli z bunkra, mrużąc oczy od nagłego uderzenia słonecznego blasku. Poprawił chwyt na swoim bambusowym oszczepie, a Benny, mimo upału, z satysfakcją ściskał ciężki klucz francuski, który znalazł przy agregacie – czuł się z nim pewniej, jakby trzymał kawałek cywilizacji. — Idziemy wzdłuż linii drzew, potem odbijemy na to wzgórze z wieżą — zarządził Marek, ruszając przodem. — Musimy wiedzieć, co mamy za plecami. Szli powoli, przedzierając się przez niskie zarośla. Marek co chwilę przystawał, nadsłuchując, czy w gęstwinie nie kryje się coś, co mogłoby im zagrozić, ale wyspa odpowiadała jedynie spokojnym szumem liści i śpiewem egzotycznych ptaków. Benny dotrzymywał mu kroku, choć pot spływał mu strużkami po plecach. Z każdym metrem oddalali się od bunkra, zostawiając za sobą bezpieczne schronienie, by zgłębić tajemnice tego nowego lądu. W tym samym czasie, w chłodnym wnętrzu bunkra, Ewa i Ania zajęły się przygotowywaniem posłań. W pomieszczeniu unosił się zapach schnącej trawy i starego betonu. Wiktor był kawałek dalej, całkowicie pochłonięty dłubaniem w radiostacji, więc dziewczyny mogły rozmawiać swobodnie. Ewa, układając grubą warstwę liści palmowych na miejscu Benny'ego, wyprostowała się nagle i spojrzała na przyjaciółkę. — Widziałam, jak na niego patrzysz, Aniu — zaczęła cicho, z lekkim uśmiechem. — I widziałam to mrugnięcie okiem z jego strony, tam na plaży. Ania na moment znieruchomiała z naręczem trawy w dłoniach. Próbowała zachować kamienną twarz, ale jej policzki powoli zaczęły przybierać barwę dojrzałego owocu. — Nie wiem, o czym mówisz — mruknęła, wracając do wygładzania posłania, ale robiła to teraz znacznie szybciej i mniej uważnie. — Oj, przestań. Po ośmiu miesiącach na tej wyspie czytamy sobie w myślach — Ewa podeszła bliżej i usiadła na krawędzi własnego "łóżka". — Benny bardzo się zmienił, prawda? To już nie jest ten sam facet, który osiem miesięcy temu bał się pająków i narzekał na brak soku w samolocie. Zmężniał. Wyszczuplał. Co o nim tak naprawdę sądzisz? Myślisz, że... że to mogłoby być coś więcej niż tylko wspólna niedola? Ania westchnęła i w końcu usiadła obok Ewy, splatając palce na kolanach. — On jest... inny — przyznała szeptem, patrząc w stronę korytarza, którym wyszli mężczyźni. — Przy nim czuję się bezpiecznie, ale to nie jest to samo poczucie bezpieczeństwa, które daje Marek. Marek to skała, a Benny... Benny sprawia, że mimo tego wszystkiego, co nas spotkało, potrafię się jeszcze zaśmiać. Po stracie Kamila myślałam, że w środku mam tylko kamień. A on sprawia, że ten kamień na chwilę staje się lżejszy. Tylko... czy to nie jest tylko złudzenie? Może po prostu boję się być sama? Ewa położyła dłoń na jej ramieniu, patrząc na nią ze szczerym zrozumieniem. — Wyspa zdarła z nas wszystkich maski, Aniu. James nigdy by tu nie przetrwał, a Benny nie tylko przetrwał, ale stał się człowiekiem, na którym można polegać. On patrzy na ciebie tak, jakbyś była najważniejszą osobą na tym oceanie. Ania spuściła wzrok na swoje dłonie, którymi nerwowo skubała źdźbło wysuszonej trawy. Cień smutku przemknął przez jej twarz, gdy wspomnienie Kamila na moment znów stało się wyraźniejsze niż chłód betonu wokół nich. — Może masz rację, że się zmienił — szepnęła, kręcąc powoli głową. — Ale dla mnie to wciąż za szybko, Ewa. Osiem miesięcy to dużo, by nauczyć się przetrwać, ale mało, żeby przestać czuć ten brak w środku. Nie chcę teraz żadnej wielkiej miłości, nie potrafiłabym... Nie teraz. Może kiedyś, kiedy stąd wyjdziemy, kiedy wszystko wróci do normy. Ale nie dzisiaj, pośrodku niczego. Ewa przytaknęła ze zrozumieniem, przysuwając się nieco bliżej przyjaciółki. Nie chciała naciskać – sama wiedziała, jak trudną drogę przeszła, by wyrzucić pierścionek Jamesa do oceanu, choć jej sytuacja była zupełnie inna. — Rozumiem cię lepiej, niż myślisz — odpowiedziała łagodnie Ewa, kładąc dłoń na ramieniu Ani. — Nikt nie mówi o wielkich deklaracjach czy obietnicach. Ale Aniu... nie musisz się od niego odcinać. Możecie po prostu być w kontakcie, rozmawiać, śmiać się z tych jego głupich żartów. To nic złego czuć się przy kimś dobrze. Pozwól sobie na tę odrobinę normalności, którą on ci daje, bez zastanawiania się, co będzie za miesiąc czy rok. Po prostu bądźcie blisko. Ania uśmiechnęła się blado, pierwszy raz od dłuższego czasu wyglądając na nieco bardziej odprężoną. — W kontakcie... — powtórzyła cicho. — To brzmi bezpieczniej. Masz rację, jego żarty to jedyna rzecz, która trzyma mnie w pionie, gdy dopada mnie czarna godzina. Nie chcę tego tracić. W tym samym momencie z głębi bunkra dobiegł głośny metaliczny brzęk – to Wiktorowi coś upadło na betonową posadzkę, co skutecznie przerwało ich intymną rozmowę. Dziewczyny wróciły do układania posłań, ale atmosfera między nimi stała się lżejsza. Ania zatrzymała się z naręczem suchych traw w dłoniach, a jej wzrok spoczął na Ewie z niezwykłą powagą. Ta rozmowa o Bennym otworzyła furtkę do pytań, które obie dusiły w sobie od tygodni. — A ty, Ewa? — zapytała cicho Ania, mrużąc oczy. — Co z tobą i Markiem? Myślisz, że... coś z tego będzie, jeśli uda nam się stąd kiedyś wydostać? Wrócicie do świata, gdzie czekają na was zupełnie inne życia. Masz Jamesa, masz te wszystkie "słupki i pieniądze", o których mówiłaś. Ewa zamarła, a jej dłoń odruchowo powędrowała do pustego miejsca na palcu, gdzie jeszcze niedawno tkwił ciężki diament. Spojrzała na wejście do bunkra, przez które wlewało się ostre słońce – tam, gdzieś w dżungli, był Marek. — Chciałabym — zaczęła Ewa, a jej głos drżał od nadmiaru emocji. — Naprawdę bym chciała. Ale jestem rozdarta, Aniu. James... ja go nigdy nie kochałam tak, jak kocha się człowieka, z którym walczy się o każdy oddech. To był układ, bezpieczeństwo finansowe, to, czego oczekiwał ode mnie ojciec. Ale Marek? On jest realny. Jest tutaj. Tylko że świat tam, za oceanem, to zupełnie inna droga. Boję się, że ta nasza więź jest nierozerwalnie związana z tą wyspą. Że bez tego zagrożenia, bez wspólnego sterowania tratwą, moglibyśmy się w tym wielkim świecie po prostu zgubić. Ania pokiwała głową, słuchając z uwagą, po czym zadała to najważniejsze pytanie: — A on? Myślisz, że Marek chciałby być z tobą? Widziałaś, jak na ciebie patrzy, kiedy myślisz, że nikt nie widzi? Ewa uśmiechnęła się smutno, a w jej oczach pojawił się blask nadziei wymieszany z lękiem. — Marek to typ samotnika, Aniu. Przez te osiem miesięcy był naszą tarczą, ale rzadko kogoś dopuszczał naprawdę blisko. Czasami mam wrażenie, że on też się boi. Boi się, że jeśli pozwoli sobie na zbyt wiele uczuć, straci tę swoją czujność, która trzyma nas przy życiu. Ale tam, na tratwie, kiedy spał na moim ramieniu... czułam, że on też tego potrzebuje. Że on też chce mieć kogoś, dla kogo warto wracać, nie tylko przeżyć. Czy chciałby być ze mną w "normalnym" świecie? Nie wiem. Ale wiem jedno – bez niego ten świat nie będzie już dla mnie taki sam. W bunkrze zapadła długa cisza, którą przerywało jedynie skrobanie Wiktora przy stykach radiostacji. Obie kobiety wiedziały, że ich losy splotły się tutaj tak mocno, że powrót do dawnych ról może być najtrudniejszą walką, jaką przyjdzie im stoczyć. Ania odłożyła resztę trawy i podeszła do Ewy, kładąc jej dłoń na ramieniu. Patrzyła jej prosto w oczy, szukając w nich tej ostatecznej odpowiedzi. — Ewa... kochasz go? Tak naprawdę? — zapytała szeptem. Ewa milczała przez dłuższą chwilę. Wpatrywała się w kurz tańczący w snopie światła wpadającym przez lufcik. Poczuła, jak pod powiekami zbierają się łzy, których nie była już w stanie powstrzymać. Jedna z nich spłynęła po jej policzku, zostawiając jasny ślad na skórze przybrudzonej pyłem bunkra. — Tak — wydusiła w końcu, a jej głos załamał się na tym jednym słowie. — Kochać to za mało powiedziane, Aniu. Ja mu zawdzięczam każdy oddech. Pamiętasz, jak samolot spadał? Gdyby nie on, gdyby mnie nie złapał, nie wyciągnął z tego płonącego wraku do oceanu... już wtedy by mnie nie było. A potem... tam w dżungli... Ewa zadrżała na samo wspomnienie błysku stali. — Ten chudy... widziałam furię w jego oczach. Trzymał ten nóż nade mną, czułam już chłód ostrza. I wtedy pojawił się Marek. Bez wahania, bez pytania o cenę, po prostu rzucił się, żeby mnie wyrwać z rąk śmierci. James... — zaśmiała się przez łzy, ale był to gorzki dźwięk. — James taki nie jest. James zadzwoniłby po ochronę, sprawdził polisę ubezpieczeniową albo próbował negocjować kontrakt. On nigdy nie położyłby swojego życia na szali dla mnie. Otarła wierzchem dłoni policzek, ale zaraz kolejna łza zajęła miejsce poprzedniej. — Ale to mnie przeraża najbardziej. Boję się, że kochanie go tutaj, w tym betonie, na tej tratwie, jest proste, bo on jest tu wszystkim. A co, jeśli wrócimy? Co, jeśli tam, w świecie pełnym garniturów, luksusowych samochodów i terminów, ta nasza więź po prostu pęknie? Boję się, że powrót do normalności... będzie naszym końcem. Że tam Marek znów zamknie się w sobie, a ja będę musiała stać się tą Ewą od słupków i Jamesa. Ania nie przerywała, pozwalając jej wyrzucić z siebie ten cały lęk. W bunkrze zrobiło się duszno od niewypowiedzianych obaw, a każda z nich wiedziała, że odpowiedź na to pytanie pozna dopiero wtedy, gdy na horyzoncie zobaczą pierwszy statek cywilizacji. Ania mocniej ścisnęła ramię Ewy, a w jej głosie pojawiła się nagła, szorstka determinacja. Przez te osiem miesięcy każda z nich nauczyła się, że życie jest zbyt kruche, by marnować je na pozory. — Słuchaj mnie uważnie — zaczęła Ania, patrząc przyjaciółce prosto w oczy. — Skoro wiesz, kogo kochasz, skoro wiesz, co ci mówi serce, to w dupie miej Jamesa. Tamten świat, te wszystkie oczekiwania twojego ojca, te durne banki i kontrakty... to wszystko spłonęło w tym samolocie. Zostałaś ty. Ta nowa ty, która potrafi przetrwać piekło. Ania otarła kciukiem kolejną łzę z policzka Ewy, dając jej nieme, ale potężne wsparcie. — Jeśli Marek jest tym, przy kogo boku chcesz się budzić, to nie pozwól, żeby jakiś facet w garniturze, który nawet nie wie, jak smakuje strach o własne życie, stanął wam na drodze. James to przeszłość, Ewa. On jest duchem z innego życia. Marek to twoje "teraz". I tylko to się liczy. Ewa pociągnęła nosem, powoli uspokajając oddech. Słowa Ani, tak bezpośrednie i pozbawione dyplomacji, uderzyły w sam środek jej lęku. Poczuła, jak kamień, który gniótł ją od nocy na tratwie, staje się odrobinę lżejszy. — Masz rację — szepnęła Ewa, prostując plecy. — W dupie z Jamesem. On nigdy by mnie tak nie kochał, jak Marek kocha mnie tutaj, bez niczego. Obie uśmiechnęły się do siebie przez łzy, a w surowym wnętrzu bunkra, między starymi radiostacjami a posłaniami z trawy, ta krótka chwila solidarności przypieczętowała ich przyjaźń mocniej niż cokolwiek wcześniej. Cisza w bunkrze prysnęła w momencie, gdy w progu stanęły wysokie sylwetki mężczyzn. Marek i Benny weszli do środka, wnosząc ze sobą zapach rozgrzanej dżungli i soli. Marek od razu sięgnął po tykwę z wodą, pijąc łapczywie, a krople spływały mu po kilkudniowym zaroście na klatkę piersiową. Benny, ledwo dysząc, opadł na stare, metalowe krzesło, które przeraźliwie jęknęło pod jego ciężarem. Otarł twarz brudną koszulką i spojrzał w stronę kąta, gdzie Wiktor wciąż siedział nad otwartą obudową urządzenia. — I co, szefie? — wychrypiał Benny, patrząc na Wiktora. — Wyciśniesz z tego grata choćby jedno „halo”? Czy to po prostu najdroższy przycisk do papieru na tej wyspie? Wiktor nie odwrócił głowy, ale uniósł w górę pęsetę ze srebrnym stykiem. — Prawdopodobnie będzie działało — odparł sucho, choć w jego głosie pobrzmiewała nuta dumy. — Mechanizmy są zdrowe, cewki nie zaśniedziały tak mocno, jak myślałem. Ale samo chciejstwo nie wystarczy. Potrzeba energii. Bez prądu to tylko kupa żelastwa. Marek odstawił butelkę i spojrzał na dziewczyny, a potem na Wiktora. Jego wzrok na ułamek sekundy spotkał się ze wzrokiem Ewy – czujny, badawczy, jakby sprawdzał, czy pod jego nieobecność wszystko było w porządku. — Zajmiemy się tym jak najszybciej — zarządził Marek, opierając dłonie na biodrach. — Skoro mamy ropę w piwnicy, to priorytetem jest agregat. Jeśli ruszy prąd, ruszy radio. A jeśli ruszy radio, to mamy szansę, żeby ktoś nas w końcu usłyszał. Jutro od świtu wchodzimy do maszynowni. Dzisiaj musimy nabrać sił. Ania zerknęła na Marka, pamiętając swoją rozmowę z Ewą. Czuła, że musi z nim pogadać o tym wszystkim, co działo się między nim a przyjaciółką, ale wiedziała, że to nie jest ten moment. Teraz liczył się tylko metal, prąd i szansa na ratunek. Marek przetarł twarz, zrzucając z siebie resztki pyłu z wyprawy. Jego głos brzmiał teraz twardo i konkretnie – tryb dowodzenia, który wypracował przez ostatnie 8 miesięcy, znów przejął kontrolę. — Nie możemy pracować na pustych żołądkach, a zapasy z tratwy są na wykończeniu — powiedział, spoglądając na Ewę i Anię. — Dziewczyny, weźcie kosze i idźcie nad rzeczkę. Nazbierajcie tych owoców, które widzieliśmy rano, i spróbujcie złowić parę ryb. Woda tam jest płytka i czysta, powinno pójść gładko. Ewa skinęła głową, chwytając za pleciony kosz, a Ania posłała szybkie spojrzenie w stronę Benny’ego, który wciąż ocierał pot z czoła. — A wy? — zapytała Ania. — My z Bennym schodzimy do maszynowni — odparł Marek, już kierując się w stronę schodów do piwnicy. — Musimy sprawdzić przewody i przeczyścić filtry w tym agregacie, zanim wlejemy tam choćby kroplę ropy. Jeśli mamy mieć światło i radio, ten silnik musi zagadać przed zachodem słońca. Benny, bierz narzędzia i idziemy. Benny jęknął cicho, podnosząc się z krzesła, ale w jego oczach widać było zapał. Perspektywa prądu działała na niego jak magnes. — Już idę, szefie. Tylko nie obiecujcie mi, że to odpali od pierwszego kopa. Te maszyny mają więcej lat niż my wszyscy razem wzięci. Rozdzielili się. Dziewczyny ruszyły w stronę jasnego wyjścia, ku słońcu i szumiącej wodzie, a Marek i Benny zniknęli w mroku klatki schodowej, prowadzącej do serca bunkra. Wiktor został na górze, mamrocząc coś pod nosem i polerując ostatnie lampy radiostacji, czekając na pierwszy impuls energii. Słońce mocno przygrzewało, gdy Ewa i Ania stały w płytkiej, krystalicznej wodzie rzeki. Z podwiniętymi nogawkami i skupieniem na twarzach, trzymając zaostrzone kije, wyglądały jak prawdziwe amazonki – silne, sprawne i całkowicie zlane z naturą, która przez ostatnie 8 miesięcy stała się ich domem. Kilka srebrzystych ryb rzucało się już w koszu na brzegu, a obok piętrzył się stos słodkich, soczystych owoców. Gdy wróciły do bunkra, zapach pieczonych nad małym ogniskiem ryb szybko wypełnił betonowe korytarze. Marek i Benny wyszli z piwnicy, uwaleni smarem aż po łokcie, z czarnymi smugami na czołach, ale z błyskiem determinacji w oczach. Zjedli posiłek w pośpiechu, niemal w milczeniu, celebrując każdą porcję świeżego mięsa. Ryby dodały im sił, których tak bardzo potrzebowali do walki z oporną materią. — Dobra, koniec przerwy — rzucił Marek, ocierając usta wierzchem dłoni. — Agregat czeka. Benny, bierz klucze. Zeszli z powrotem do dusznej maszynowni. Wiktor, słysząc ich kroki, tylko mruknął coś pod nosem, nie odrywając wzroku od precyzyjnych połączeń radiostacji. Wiedział, że teraz wszystko zależy od tych dwóch facetów na dole i od tego, czy stare, żeliwne serce bunkra zechce jeszcze raz zabić. W piwnicy rozległ się metaliczny szczęk odkręcanych śrub i ciężki oddech Marka, który siłował się z zardzewiałym kołem zamachowym. — Raz, dwa... i opór! — komenderował Marek. — Musimy przepchnąć to paliwo przez przewody, zanim spróbujemy go odpalić na dobre. Schody do piwnicy były strome i śliskie od wilgoci, ale Ewa schodziła po nich pewnie, trzymając w dłoniach dwie tykwy ze świeżą wodą. Im niżej była, tym wyraźniej słyszała metaliczny pogłos kluczy uderzających o żeliwo i ciężkie sapnięcia obu mężczyzn. Zapach starego smaru i ropy stał się tu niemal duszny. Zatrzymała się kilka kroków od nich, opierając o chłodną, betonową ścianę. W świetle jednej, słabej latarki, którą Wiktor znalazł wcześniej, scena wyglądała surowo i pierwotnie. Marek klęczał przy korbowodzie, napinając mięśnie pleców przy każdym obrocie. Był kompletnie umazany – czarne smugi oleju znaczyły jego policzki i czoło, a niegdyś jasna koszulka była teraz niemal całkowicie pokryta ciemnymi plamami smaru. Jego dłonie, silne i spracowane przez te ostatnie miesiące, lśniły od tłustej mazi, gdy dokręcał grubą śrubę przy filtrze paliwa. Ewa przyłapała się na tym, że nie może oderwać od niego wzroku. W tym półmroku, spocony, brudny i całkowicie skoncentrowany na walce z maszyną, wyglądał niesamowicie seksownie. Była w tym jakaś surowa, pierwotna męskość, która sprawiała, że jej serce biło szybciej niż zazwyczaj. — Przyniosłam wam wodę — powiedziała cicho, starając się, by jej głos brzmiał normalnie, choć czuła, jak krew uderza jej do głowy. Marek uniósł wzrok, odgarniając brudnym przedramieniem kosmyk włosów z czoła, co tylko dodało mu jeszcze więcej "brudnego" uroku. Uśmiechnął się lekko, widząc ją w progu. — Jesteś aniołem, Ewa — wychrypiał Benny, prostując obolałe plecy i wyciągając rękę po naczynie. — Jeszcze chwila w tych oparach i zacząłbym pić tę ropę z beczki. Marek wstał powoli, ocierając dłonie o spodnie, co niewiele dało. Podszedł do Ewy i wziął od niej tykwę. Ich palce na moment się zetknęły – poczuła chłód wody i lepkość smaru na jego skórze. Nie cofnęła ręki. Marek spojrzał jej głęboko w oczy, pijąc łapczywie, a ona stała tam, zafascynowana kontrastem między jego brudną twarzą a jasnym, intensywnym spojrzeniem. — Dzięki — mruknął, oddając jej naczynie. — Zaraz spróbujemy go ruszyć. Jeśli usłyszycie huk, to znaczy, że albo mamy prąd, albo bunkier właśnie wyleciał w powietrze. Ewa parsknęła śmiechem, kręcąc głową na czarny humor Marka. — W takim razie postaram się stać blisko wyjścia, żeby w razie czego was stamtąd wyciągnąć — odcięła się żartobliwie, ale zanim odwróciła się na pięcie, zrobiła krok w jego stronę. Zupełnie nie zważając na smar, olej i pył, wspięła się na palcach i złożyła na jego ustach szybki, ale namiętny pocałunek. Kiedy się odsunęła, czubek jej nosa zdobiła wyraźna, czarna plama od jego policzka. Marek, widząc to, tylko błysnął zębami w szerokim uśmiechu. Nie zamierzał jednak być jej dłużny. Gdy Ewa zaczęła się odwracać, jego duże, umazane smarem dłonie wylądowały pewnie na jej pośladkach, mocno je ściskając. To był pierwszy raz, kiedy pozwolił sobie na tak odważny i bezpośredni dotyk w to konkretne miejsce. Ewa aż zadrżała, a z jej gardła wydobył się cichy, gardłowy mruk zadowolenia, który niósł się echem po piwnicy. Odwróciła głowę przez ramię, posłała mu najbardziej figlarne oczko, na jakie było ją stać, i tanecznym krokiem ruszyła po schodach na górę. Benny, który obserwował całą scenę z kluczem francuskim w ręku, aż zakrztusił się śmiechem, widząc dwa idealne odbicia czarnych dłoni na jasnych spodniach Ewy. — Szefie... oznaczyłeś teren koncertowo! — zachichotał, trzęsąc się ze śmiechu. Marek nie wytrzymał i wybuchnął krótkim, radosnym śmiechem razem z nim, czując nagły przypływ nowej energii do walki z agregatem. Tymczasem Ewa weszła na górę, wciąż z tym samym zawadiackim uśmiechem, nieświadoma "pamiątek", jakie zostawił na niej Marek. Gdy podeszła do Ani i Wiktora, oboje nagle przerwali pracę. Ania pierwsza zaczęła się trząść, zakrywając usta dłonią, a Wiktor, który zazwyczaj był śmiertelnie poważny, parsknął pod nosem, patrząc to na jej brudny nos, to na tył jej spodni. — Co? — zapytała Ewa, unosząc brwi. — Coś nie tak? Ania, ledwo łapiąc oddech ze śmiechu, wskazała palcem najpierw na swój nos, a potem wymownym gestem na tył Ewy. — Wyglądasz... — wykrztusiła Ania — ...wyglądasz na bardzo „zaopiekowaną” przez Marka. Ewa dopadła do kawałka stłuczonego lustra, który Ania oparła o betonową półkę. Najpierw zobaczyła swój nos – czarna, tłusta plama smaru zdobiła sam czubek, upodabniając ją do jakiegoś dżunglowego zwierzaka. Już miała się zaśmiać, kiedy kątem oka dostrzegła coś ciemnego na wysokości bioder. Gwałtownie obróciła się przez ramię, zadzierając koszulkę. Dwie wielkie, czarne dłonie odciśnięte idealnie na samych środkach jej pośladków krzyczały do niej z materiału spodni. Każdy palec, każda linia papilarna Marka była tam uwieczniona w gęstym smarze. — MAREK!!! TY DRANIU!!! — wrzasnęła na cały regulator, a jej głos poniósł się echem po betonowych szybach wentylacyjnych prosto do maszynowni. Odpowiedź przyszła natychmiast. Z dołu, z samej czeluści piwnicy, dobiegła salwa potężnego, męskiego śmiechu. Marek i Benny rżeli tak głośno, że aż zagłuszyli szczęk metalu. Słychać było, jak Benny zanosi się kaszlem z uciechy, a głęboki, basowy śmiech Marka dudnił w rurach, jakby to on był tym upragnionym silnikiem. Ewa stała przed lustrem, czerwona na twarzy – nie wiadomo czy ze złości, czy z ekscytacji – i mimo woli sama zaczęła chichotać. — No nie daruję mu tego — mruknęła do Ani, która ze łzami w oczach opierała się o stół radiostacji. — On to zrobił specjalnie! Wiedział, że będę tak paradować przed wami! Wiktor, starając się zachować resztki powagi, choć kąciki ust drżały mu niebezpiecznie, wrócił do lutowania styków. — Przynajmniej wiemy jedno, Ewa — rzucił starszy pan, nie odrywając wzroku od radia. — Marek ma bardzo... pewny chwyt. I dobrą koordynację. Ewa nie zamierzała odpuścić. Zbiegła po schodach, tupiąc głośno, by słyszeli jej nadejście. Gdy tylko wpadła do maszynowni, Marek wyprostował się, wciąż trzymając się za boki, a jego zęby lśniły bielą na tle umazanej smarem twarzy. — Ty... ty bezczelny typie! — krzyknęła, ale jej głos łamał się od powstrzymywanego śmiechu. Marek spróbował przybrać niewinną minę, unosząc brudne dłonie w geście poddania. — Co? Ja tylko pomagałem ci sprawdzić... przyczepność spodni! — wypalił, co wywołało kolejną salwę śmiechu u Benny’ego. Ewa rozejrzała się gorączkowo i dopadła do leżącej na skrzyni, skrajnie brudnej szmaty, którą wcześniej wycierali nadmiar oleju. Zwinęła ją w bicz i z całej siły zdzieliła Marka przez plecy. Pac! Ciemna smuga natychmiast wykwitła na jego łopatce. Marek aż syknął, ale zaraz wybuchnął jeszcze potężniejszym śmiechem, łapiąc ją za nadgarstki, by nie oberwać drugi raz. Przez chwilę siłowali się w tym duszno-oleistym oparze, dysząc i śmiejąc się sobie prosto w twarze. — Teraz pasujemy do siebie idealnie! — wykrztusił Marek, nie puszczając jej rąk. Ewa, patrząc na jego rozbawione oczy i czarne ślady na własnym ciele, poczuła, że całe napięcie ostatnich dni po prostu wyparowało. Puściła szmatę i oparła czoło o jego ramię, brudząc się jeszcze bardziej, ale kompletnie nie miała już na to siły ani ochoty narzekać. Śmiali się razem, dopóki nie zabrakło im tchu, a Benny tylko kręcił głową, wycierając załzawione oczy kluczem francuskim. — Dobra, gołąbki — wychrypiał Benny. — Jak już się pooznaczaliście, to może wrócimy do tego trupa? Chciałbym dziś zobaczyć chociaż jedną działającą żarówkę. Ewa stała tam, w dusznej piwnicy, wdychając zapach ropy i potu, i nagle wszystko stało się jasne. Patrzyła na Marka, którego śmiech odbijał się echem od betonowych ścian, i czuła, jak każda komórka jej ciała potwierdza to, co przed chwilą wyznała Ani. To nie była tylko wdzięczność za uratowanie życia – to było coś znacznie głębszego. James zawsze traktował ją jak ozdobę, cenny dodatek do swojego idealnego świata. Przy nim musiała być nienaganna, chłodna i profesjonalna. Marek... Marek jednym ruchem umazanej smarem dłoni potrafił zedrzeć z niej tę sztywną maskę „poważnej kobiety sukcesu” i wydobyć z niej kogoś, o kogo istnieniu niemal zapomniała: kobietę zwyczajnie, po ludzku szczęśliwą. Widziała w jego oczach życie, którego w sterylnych biurach Londynu czy Nowego Jorku nigdy nie zaznała. Był ciepły, gdy jej słuchał, czuły, gdy ocierał jej łzy na tratwie, i kochany w tym swoim szorstkim, męskim wydaniu. W tym momencie, brudna od smaru i zanosząca się śmiechem w starym bunkrze, czuła się bezpieczniejsza i bardziej kochana niż kiedykolwiek w luksusowej willi Jamesa. Marek był dla niej idealny. Nie dlatego, że był bez skazy, ale dlatego, że przy nim mogła być w pełni sobą – bezbronna, radosna i autentyczna. Ewa powoli przestała się śmiać, choć uśmiech nie schodził jej z twarzy. Patrzyła na niego z taką intensywnością, że Marek na moment spoważniał, czując ciężar tego spojrzenia. Przez ułamek sekundy w tej brudnej maszynowni nie liczył się agregat, nie liczyło się radio ani ucieczka z wyspy. Liczyło się tylko to, że ona w końcu wiedziała. — Co tak patrzysz? — zapytał Marek ciszej, a w jego głosie, mimo żartobliwego tonu, pobrzmiewała nuta czułości. Ewa tylko pokręciła głową, przygryzając wargę. — Nic. Po prostu... cieszę się, że tu jesteś. Marek przestał się śmiać, a jego spojrzenie złagodniało, stając się niezwykle intensywne. Nie dbając o to, że jego dłonie są czarne od smaru i oleju, ujął jej twarz w obie dłonie. Kciukami delikatnie pogładził jej kości policzkowe, zostawiając na nich ciemne smugi, które tylko podkreśliły błękit jej oczu i naturalny rumieniec. Pochylił się i złożył na jej ustach namiętny, głęboki pocałunek. Ewa zamknęła oczy, całkowicie oddając się tej chwili. Nie liczył się brudny nos, zapach ropy ani obecność Benny’ego, który taktownie odwrócił wzrok, nagle wykazując ogromne zainteresowanie zaworem paliwa. Czuła tylko ciepło dłoni Marka i siłę, która od niego biła. Kiedy się rozdzielili, Marek nie cofnął rąk od razu. Przyglądał jej się z fascynacją, jakby widział ją po raz pierwszy. W tych czarnych "wojennych barwach", które jej zafundował, z rozczochranymi włosami i szerokim uśmiechem, wyglądała dla niego cudniej niż jakakolwiek modelka z okładek pism, które James pewnie kolekcjonował w swoim biurze. Była prawdziwa. Była jego. — Wyglądasz... niesamowicie — mruknął nisko, a w jego głosie słychać było szczery podziw. Ewa, czując, że nogi ma jak z waty, posłała mu ostatnie, rozmarzone spojrzenie. Nie mówiąc ani słowa, odwróciła się i ruszyła na górę, czując na plecach jego wzrok. Każdy krok po betonowych schodach wydawał się lżejszy, jakby grawitacja na tej nowej wyspie działała inaczej. Gdy tylko jej głowa pojawiła się na poziomie parteru, Ania i Wiktor znów na nią spojrzeli. Ania aż wypuściła z rąk wiązkę trawy. — No, teraz to już kompletny makijaż — zaśmiała się Ania, podchodząc do przyjaciółki. — Masz na twarzy całe linie papilarne Marka. Wyglądasz jak... jakbyś w końcu znalazła to, czego szukałaś przez te osiem miesięcy. Ewa tylko uśmiechnęła się promiennie, dotykając palcami policzka, tam gdzie wciąż czuła ciepło jego skóry. Marek i Benny stali nad żeliwnym potworem, a pot mieszał się ze smarem, spływając im do oczu. Marek chwycił za korbę, napinając mięśnie tak mocno, że aż zbielały mu kłykcie. — Raz, dwa... teraz! — ryknął. Silnik zakaszlał, wypluł metaliczny dźwięk i zdechł. Kolejna próba. Cisza. Jeszcze raz, szarpnięcie, zgrzyt... i nic. Maszyna stała martwa, jakby drwiła z ich wysiłku. Benny, którego cierpliwość właśnie dobiła do dna, poczerwieniał na twarzy. Zamachnął się ciężkim kluczem i z całej siły rąbnął w obudowę agregatu. Metaliczne uderzenie poniosło się echem po całym bunkrze. — No kurwa mać! — wrzasnął Benny, kopiąc w żeliwną podstawę. — Odpalaj, ty złomie zardzewiały! No rusz się, do cholery ciężkiej! Marek nie odezwał się słowem. Zacisnął zęby, oparł się stabilnie o betonową wylewkę i spróbował jeszcze raz. Tym razem pociągnął z taką furią, jakby od tego zależało całe jego życie. I wtedy się stało. Agregat zatrząsł się gwałtownie, wydał z siebie potężne, krztuszące chrrr-pach! i nagle, z rury wydechowej, prosto na stojących obok facetów, wystrzelił gęsty, czarny jak smoła kłąb sadzy i dymu. Marek i Benny zniknęli na moment w ciemnej chmurze. Kiedy dym zaczął rzednieć, silnik wszedł na wysokie obroty, wypełniając maszynownię miarowym, ogłuszającym hukiem. Nagle, pod sufitem bunkra, stare żarówki w matowych kloszach zamrugały i rozbłysły jasnym, żółtym światłem. Marek i Benny wyłonili się z piwnicy, idąc powoli po schodach. Wyglądali komicznie – obaj byli cali w czarnej sadzy, od czubka głowy po stopy. Tylko ich oczy i zęby lśniły bielą w nowym, elektrycznym świetle. Kiedy stanęli w głównym pomieszczeniu, Ewa i Ania zamarły na moment, po czym obie wybuchnęły tak niepohamowanym śmiechem, że aż zaczęły się zwijać. — O mój Boże! — wykrztusiła Ania, wskazując na Benny’ego, który wyglądał jak górnik po szychcie. — Jesteście... jesteście cali czarni! Ewa, trzymając się za brzuch, patrzyła na Marka. Jego twarz była jedną wielką maską z sadzy, a na klatce piersiowej widniały jaśniejsze ślady tam, gdzie wcześniej go dotykała. — Ale działa! — przekrzyczał huk silnika Benny, szczerząc się radośnie, co przy jego czarnej twarzy wyglądało jeszcze zabawniej. — Prąd jest! Wiktor, masz swoje waty! Wiktor, mimo że radio wciąż było w rozsypce i niegotowe do podłączenia, uśmiechnął się, patrząc na palącą się nad nim żarówkę. Pierwsza bitwa o technologię została wygrana. Marek, widząc Ewę zanoszącą się śmiechem, zmrużył oczy, a w jego spojrzeniu pojawił się błysk czystej łobuzerii. Wyglądał jak kominiarz, który właśnie wyszedł z najbrudniejszego komina świata, ale poruszał się z drapieżnym wdziękiem. — O, nie... Marek! Nawet o tym nie myśl! — krzyknęła Ewa, wystawiając ręce przed siebie w obronnym geście. — Jesteś obrzydliwy! Ani mi się waż! Zaczęła uciekać tyłem, potykając się o własne nogi ze śmiechu, gdy Marek powolnym, pewnym krokiem osaczał ją w głównym pomieszczeniu bunkra. Ania i Wiktor kibicowali z boku, pękając ze śmiechu, gdy Ewa próbowała manewrować między starymi skrzyniami. — Chodź tutaj, przecież mówiłaś, że do siebie pasujemy! — zaśmiał się Marek, a jego głos brzmiał głęboko i radośnie. W końcu dopadł ją przy samym wyjściu. Jednym zwinnym ruchem zagarnął ją w ramiona, przyciągając do swojej piersi umazanej sadzą i smarem. Ewa krzyknęła, czując, jak lepka czerń natychmiast przenosi się na jej ramiona i czystszą dotąd koszulkę, ale nie przestawała się śmiać. Szarpała się w jego uścisku, próbując uniknąć "ataku" jego policzka, ale Marek trzymał ją mocno, triumfalnie. — No i masz, teraz jesteśmy jak para węgielków — mruknął jej do ucha, a jego dłonie zostawiły kolejne wyraźne ślady na jej plecach. Ewa spojrzała na swoje ręce, które teraz były równie czarne jak jego. Dla Marka ten widok był czymś absolutnie cudownym. Widział w niej kobietę, która potrafiła porzucić całą swoją elegancję i dystans, by po prostu cieszyć się chwilą pośród brudu i huku silnika. To było szczęście, którego nie dało się kupić za żadne pieniądze Jamesa. — Dobra, wygraliście! — wykrztusiła Ania, wycierając łzy z oczu. — Ale w takim stanie nie kładziecie się na te nowe posłania. Won do wody! Marek wypuścił Ewę z objęć, ale wciąż trzymał ją za rękę. — Ma rację. Chodź, niedaleko za bunkrem widziałem mały staw zasilany przez rzeczkę. Woda jest tam spokojna i głęboka. Musimy to z siebie zmyć, zanim ten smar zaschnie na amen. Ewa, wciąż chichocząc i patrząc na swoją kompletnie zniszczoną odzież, pokiwała głową. — Idziemy. Ale ostrzegam cię, Marek... jak tylko wejdziemy do wody, utopię cię za te spodnie! Ruszyli w stronę wyjścia, zostawiając w bunkrze huczący agregat i radosną atmosferę, jakiej to miejsce nie widziało od dziesięcioleci. W bunkrze zapadła nagła, niemal intymna cisza, którą mącił jedynie miarowy terkot agregatu w oddali. Ania przysunęła sobie skrzynię i usiadła naprzeciwko Benny’ego. Chłopak siedział nieruchomo na metalowym krześle, wciąż ciężko dysząc po walce z maszyną. Ania zanurzyła kawałek czystego płótna w misce z wodą, wycisnęła go i delikatnie dotknęła jego czoła. Benny zamknął oczy, czując kojący chłód. Kiedy Ania powolnymi ruchami zaczęła ścierać czarną sadzę z jego policzków i okolic oczu, oboje milczeli. W tym prostym geście było coś, co sprawiało, że serce Benny’ego biło szybciej niż przy naprawie silnika. Ania skupiła się na pracy, starając się nie patrzeć mu zbyt głęboko w oczy, by nie zdradzić, jak bardzo ten moment ją porusza. Tymczasem Marek i Ewa dotarli do małego, ukrytego wśród gęstych paproci jeziorka. Woda była ciemna, nieruchoma i lśniła jak polerowany obsydian. Marek nie tracił czasu na zbędne ceregiele. Jednym ruchem zrzucił z siebie sztywne od smaru spodnie i koszulkę, zostając kompletnie nagi. Ewa, stojąc kawałek za nim, nie mogła powstrzymać uśmiechu. Widok był surrealistyczny: plecy, ramiona i nogi Marka były czarne od sadzy, ale jego pośladki, osłonięte wcześniej przez ubranie, lśniły nieskazitelną bielą na tle reszty brudnego ciała. Wyglądało to komicznie, jakby ktoś nałożył mu jasną maskę w najmniej oczekiwanym miejscu, ale jednocześnie biła od niego surowa, męska siła, która sprawiła, że Ewa poczuła dreszcz na plecach. Marek z głośnym pluskiem rzucił się do wody, rozbijając lustrzaną taflę. Ewa, czując narastającą ekscytację, również szybko zrzuciła swoje brudne ubrania. Nago, z radosnym okrzykiem, wbiegła do wody. Jej piersi falowały rytmicznie przy każdym kroku, aż w końcu dała nura, dając się całkowicie pochłonąć toni. Kiedy wynurzyła się kilka metrów dalej, gwałtownie złapała powietrze, a jej ciało przeszył dreszcz. — Boże, Marek! Ta woda jest lodowata! — krzyknęła, śmiejąc się i prychając jak foczka. Marek, który zdążył już zmyć z twarzy największy brud, zaśmiał się głośno. Zaczął brodzić w jej stronę, a woda sięgała mu do pasa, odsłaniając potężną klatkę piersiową. — To cię tylko postawi na nogi! — zawołał, podchodząc blisko i chwytając ją za mokre ramiona. — Patrz na siebie, wciąż masz smar za uszami. Zaczęli myć się nawzajem, powoli i dokładnie, jakby ten rytuał zmywania brudu był jednocześnie zmywaniem całej przeszłości. Marek przesuwał dłońmi po jej ramionach i plecach, a Ewa delikatnie płukała jego włosy i twarz. Dotyk mokrej skóry o skórę był elektryzujący, a woda wokół nich powoli stawała się czysta, odsłaniając ich ciała w całej naturalności. Wyglądali jak małżeństwo, które od lat zna każdy swój centymetr, choć przecież to był ich pierwszy tak intymny moment. Kiedy w końcu pozbyli się smaru, popływali chwilę obok siebie, pozwalając, by chłód wody przestał parzyć, a zaczął orzeźwiać. W końcu zatrzymali się naprzeciw siebie. Woda sięgała im do piersi. Marek wpatrywał się w jej twarz, ale jego wzrok, wiedziony instynktem, co chwilę uciekał niżej – na jej piersi falujące pod powierzchnią i krągłe biodra. Ewa widziała to pożądanie w jego oczach i nie zamierzała go powstrzymywać. Wręcz przeciwnie – podpłynęła jeszcze bliżej, kładąc dłonie na jego twardej klatce piersiowej i mocnych ramionach. Marek objął ją za biodra, przyciągając do siebie pod wodą. Ewa, owładnięta nagłym impulsem i tęsknotą, której nie mogła już dłużej dusić, zaczęła go całować – najpierw po szyi, potem po obojczyku, schodząc ustami na jego pierś. Zarzuciła jedną nogę na jego pośladek, przywierając do niego całym ciałem. Po ośmiu miesiącach wegetacji, walki o życie i strachu, każda komórka jej ciała krzyczała, że chce mu się oddać. Tutaj, teraz, w tej krystalicznej wodzie. Marek drżał pod jej dotykiem, a jego oddech stał się urywany, ale nagle... znieruchomiał. Położył dłonie na jej ramionach i delikatnie, z wyraźnym trudem, odsunął ją od siebie. Ewa spojrzała na niego zszokowana, z oczami pełnymi pożądania i niezrozumienia. — Ewa, czekaj... — wychrypiał, patrząc jej prosto w oczy. — Co się dzieje? — szepnęła, czując nagły chłód wody. — Nie chcę cię zranić — powiedział Marek, a jego głos był pełen bólu. — I nie chcę, żeby przeze mnie rozpadł się twój związek z Jamesem. Nie chcę być tym, który to zniszczy. Ewa poczuła, jakby ktoś uderzył ją w twarz. — Czy... czy ja ci się nie podobam? — zapytała cicho, a jej głos zadrżał. — Bardzo mi się podobasz. Jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem — odparł Marek, gładząc ją kciukiem po policzku. — Ale proszę, zrozum. Jeśli to się

— koniec bezpłatnego podglądu —