Cute_suicide

Pierwsze 50%

Zima, rok 2011 Poniedziałek po południu.

Rozmowa na Gadu-Gadu. On: - Życie ma sens. Ale niestety nie dla mnie. - Co ty gadasz? - Ona. - Nie jestem już potrzebny na tym świecie. Mogę odejść. - Odejść?! Przecież ja Cię potrzebuję! Co ty zamierzasz zrobić? - Mylisz się. Nic mnie już tutaj nie trzyma. A ty poradzisz sobie beze mnie. Tak będzie lepiej. - Skąd możesz wiedzieć, co jest dla mnie dobre?! Nie wiem, co chcesz zrobić, ale nie zgadzam się, rozumiesz? NIE ZGADZAM SIĘ! - To mój wybór. - . . . - Muszę już iść. Mama mnie wygania. - Okey. On: - Żegnaj.

Zamyka okno rozmowy, ustawia status "niedostępny" i odchodzi od komputera. Już niedługo Jego 18 urodziny. Jak sięgał pamięcią, wszystkie urodziny, które przeżył były wyjątkowe. Ale te będą szczególne. Jedyne w swoim rodzaju. I podaruje sam sobie najwspanialszy prezent w życiu. Wkrótce uwolni się od ciała, które jest więzieniem Jego duszy.

[...]

Zima, rok 2011. Piątek wieczorem.

On uwielbia ten czas. Chwile melancholii, wyciszenia. Cisza - rozkoszne sam na sam. W mieszkaniu pusto - wszyscy bliscy zapomnieli o jego urodzinach. Postanawia sam je świętować. Włącza głośniki, a duży pokój zaczyna wypełniać głośna, ostra muzka. Wzbiera w nim agresja. Krew buzuje w żyłach. Krrrew w żyłach. Postanawia, że prześledzi jeszcze w myślach swoje marne życie. Przynosi albumy ze zdjęciami oraz wyjmuje z lodówki schłodzoną butelkę czerwonego wina. Rodzice nie będą wiedzieli, a gdy już się zorientują - będzie za późno. Wraca do swego małego, przytulnego pokoju i robi sobie miejsce pośród wielkiego bałaganu. To była jedna z jego wad, której rodzice nie znosili - był bałaganiarzem. Ale On lubi cały ten rozgardiasz: stos ubrań na krześle, góry podręczników i papierów na biurku oraz nieposłane łóżko. Siada przy ścianie. Panuje półmrok. Zaciąga duży łyk wina. Czuje, że ciepło rozchodzi się po wnętrzu Jego klatki piersiowej. Wyciąga przypadkowe zdjęcie, które przedstawia troje ludzi - on i rodzice. W górach. "Haha, już jako dzieciak byłem taki" - pomyślał. Racja, niemal na każdym zdjęciu był smutny lub zły. I tak pozostało Mu do dziś. Kolejny łyk wina. Kolejna posępna fotka. Kolejny łyk wina. Łyk wina. Dosyć!

W zasadzie butelka stała już pusta. Do głowy przychodzi Mu pomysł. Może niezbyt dobry, ale przynajniej będzie wiadomo dlaczego zrobił, to co niedługo się wydarzy. Wygrzebuje spośród sterty świstków i gazet białą, czystą kartkę oraz pióro. Zaczyna kreślić następujące zdania:

Mamo, tato..

Kiedy przeczytacie ten list, już będzie za późno. Piszę go, ponieważ chcę się z Wami pożegnać i wyjaśnić kilka spraw. Dlaczego to zrobiłem? Dlatego, że nie mam już siły żyć dłużej. Wyczerpalem się. Wiecie, gdy człowiek nie ma celu w życiu, czegoś, do czego dąży, to wypala się. Każdy dzień staje się walką. Walką z własnym sobą. A kiedy nie można juz znieść własnego towarzystwa pozostaje tylko jedno... Chcę także, byście wiedzieli, że Wy również się do tego przyczyniliście! Codziennie, 365 razy w…

— koniec bezpłatnego podglądu —