"Druga strona lustra" Moja wiara.

Pierwsze 50%

"Wyobraź sobie,że jest takie miejsce, gdzie spełnia się każde marzenie. W którym są wszystkie odpowiedzi... Myślisz, że go nie ma? Jest. W Tobie".

Tak, jest takie miejsce we mnie. Ale ja czasem boję się "przejść na drugą stronę lustra", w którym widzę swoją twarz. Wolę widzieć łzy, które słpywają po twarzy, usta, które wypowiadają słowa cicho. Wolę stać i patrzeć, niż zbić po prostu zwierciadło, w którym widzę to, co z zewnątrz. Czasem pragnę wejść w siebie i tam zostać. Rozmawiać ze swoim sercem - długo i szczerze. Poznać siebie od początku do końca. Czasem mam wrażenie, że tyle mi gdzieś umyka. Jakieś słowa, które chciałam komuś powiedzieć, gesty, którymi pragnęłam przekazać cząstkę siebie drugiej osobie. Czasem mam wrażenie, że nie znam Siebie. Coś zagłusza moje wnętrze, moje pragnienia. Ucisza muzykę mojego Serca, a ja mam chyba słaby słuch. Im ciszej, tym bardziej się poddaję. Dziwne, prawda? Usłyszałam pytanie kierowane do całej grupy, do każdej indywidualności - Gdybyś mógł poprosić Jezusa o coś, co byś wybrał? Komputer? Pieniądze? Dlaczego poczułam ostre łzy w oczach, które powstrzymać musiałam? Dlaczego pojawiła się ogromna tęsknota za Bogiem? Dlaczego pojawiło się pragnienie bycia w kościele - sam na sam z Jezusem? Dlaczego akurat wtedy? Kiedy siedziałam na sali gimnastycznej, z osobami, z kilku innych klas? Wypełnił się pierwszy dzień Rekolekcji. Nie wiem, dlaczego ani po co? Wiem jedynie, że to pytanie było mi potrzebne. Coś we mnie Krzyknęło. Moja Wiara, którą zagłuszyłam. Moje Serce krzyknęło, że ja chcę Przejrzeć! Niczym Ślepiec, który spotkał Jezusa i

— koniec bezpłatnego podglądu —