Happy Christmas

Pierwsze 50%

Weszła na klatkę schodową i nacisnęła pstryczek. Światło się nie zapaliło. - Znów nie działa… - westchnęła. Zrobiła kilka kroków w przód i dopiero po chwili, gdy oczy przyzwyczaiły się do panującego wokół mroku, zauważyła postać siedzącą na schodach. Nie musiała się nawet za bardzo przyglądać, bo bardzo dobrze znała tę sylwetkę. Tak. To był on. - Co ty tu robisz? – spytała siadając obok niego. – Nie widziałam cię od… tamtego wieczoru… - ściszyła głos wypowiadając te słowa. – Najgorszego wieczoru mojego życia. – poprawiła się. - To był najgorszy wieczór również mojego życia. – odpowiedział tak samo cicho. Wszystko co czuła do niego wtedy, ta nienawiść i złość, teraz gdzieś wyparowała. - Czemu tu jesteś? - Przyszedłem się pożegnać. - Pożegnać…? Minęły trzy miesiące. Zniknąłeś. Rodzice cię szukali. Nikt nie wiedział gdzie jesteś, a teraz chcesz się pożegnać…? – spytała, nie rozumiejąc, o co mu chodzi. - Wiem, że nigdy nie spytasz mnie, czemu wtedy pojawiłem się na tej imprezie z tamtą dziewczyną… - Nie chcę wiedzieć. – zacisnęła wargi. Nigdy nie zapomni, jak ich zobaczyła, całowali się. Ta dziewczyna… była straszna… wyglądała jak… jak dziwka. - Przepraszam. Musiałem to zrobić. Inaczej… inaczej nigdy byś ode mnie nie odeszła. – teraz już nic nie rozumiała. - Jeśli mnie nie kochałeś... - Nigdy nie przestałem. I dlatego powinnaś mnie zostawić. – nastąpiło milczenie – Gdybym powiedział ci prawdę, kazałabyś mi walczyć. – ona nadal siedziała cicho – Ja… przepraszam. - To już nie ma znaczenia. – przeszedł go zimny dreszcz. – Po co było to wszystko? - To ja byłem winny. Jestem winny i chciałem, żeby wszyscy o tym wiedzieli. - Jesteś z nią…? – przymknęła oczy. Nadal go kochała. Nie zapomniała tego, co jej zrobił, ale nie mogła tak po prostu go znienawidzić. - Nie. I nigdy nie byłem. - Dlaczego…? – wyszeptała. Nie miała już siły mówić. - Ja… umieram. – powiedział spokojnie – Mam wadę serca. Potrzebny jest przeszczep, na który nie mam szans. Jako 70 na liście oczekujących. Nikt o tym nie wiedział... i poza tobą nie wie. Nie chcę, żeby się litowali. Nie chcę być dla nikogo ciężarem. Wszystko co zrobiłem, miało na celu przyzwyczajenie wszystkich do braku mojej osoby. Nie pomyślałem, że ja też będę musiał przyzwyczaić się do samotności. – dotknął jej dłoni – Przepraszam cię. Nie…

— koniec bezpłatnego podglądu —