Jej śmiech

Pierwsze 50%

Agata znów się śmiała. Adam nie wiedział w końcu, czy ona śmieje się z niego, czy z sytuacji. Ona zawsze się śmiała. Znali się od dzieciństwa, ale dopiero gdy dorośli Adam zaczął zwracać na nią uwagę. Sam nie wiedział, dlaczego, bo zwykle wierny był kształtnym blondynkom, zaś Agata – bardzo szczupła – miała kasztanowe kędziory i zbyt okrągłą twarz. Pomimo tego wodził za nią wzrokiem i marzył o słodkim tete-a-tete. Starał się wielokrotnie do niej zbliżyć, ale ona zawsze się wymykała. I gdy nic nie mówiąc, patrzył na nią pożądliwym wzrokiem – śmiała się. Doskonale wiedziała o wyrafinowanych gierkach, jakie prowadził Adam i nigdy nie dała się złapać. Wiedziała, że chłopak jej pożąda na tyle mocno, by zdradzić swą partnerkę, lecz zawsze w ostatniej chwili wymykała mu się z rąk. Była kokietką. Potrząsała głową tak, że kucyk tańczył wokół jej kształtnej głowy i ciągle się śmiała. Miała uroczy uśmiech. Adam, mimo doświadczenia, jakie posiadał z płcią przeciwną, nie potrafił jej okiełznać. Wiedział, że jego urok osobisty działa na kobiety i skwapliwie to wykorzystywał, jednak ów czar w przypadku Agaty nie zdawał egzaminu. Pojawiała się i znikała w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Adam był związany z Martą, piękną blondynką o nieprzeciętnej inteligencji, ale czuł, że nie zazna spokoju, dopóki nie ulegnie mu ta jedna, nieuchwytna. Agata. Spotkali się na kolejnej imprezie. Założyła spódniczkę tak krótką, że żaden z mężczyzn nie był stanie patrzeć na coś innego, niż jej piękne, długie nogi. Adam, zostawiając Martę, podszedł do niej i powiedział: - Piękna, jak zwykle. - Jak zwykle. – zgodziła się ona z uśmiechem. - Jak ty to robisz? Jestem pewien, że dziewięćdziesiąt procent facetów marzy teraz o tym, by znaleźć się z tobą sam na sam. - To ich problem! – roześmiała się Agata. Wzięła z tacy kanapkę i nie zwracając uwagi na towarzysza, zaczęła jeść, przyglądając się tańczącym parom. - Może zatańczysz? – zaproponował Adam. - Może zatańczę. Znaczyło to tyle, że albo zatańczy, albo nie... - Mogę cię prosić? – spytał natarczywie Adam, słysząc, że rozbrzmiały dźwięki romantycznej ballady. Miałby okazję przytulić się do niej. Czuć zapach jej perfum, jej ciała. - Skoro nalegasz! – roześmiała się ponownie dziewczyna. W tańcu głaskał jej plecy, ramiona, szyję. Starał się wzbudzić w niej zainteresowanie i przekonać ją, że byłaby zadowolona ulegając jego czarowi. - Jesteś piękna. – wyszeptał w jej ucho, przytulając się jeszcze mocniej. - Wiem. - Dlaczego jesteś taka zimna? Wiesz, że cię pragnę. - Wiem. Ale za bardzo cię lubię, by to zrobić. - Co zrobić? – chciał wiedzieć Adam. - Wiesz, że ja nigdy nie spotykam się z mężczyzną dłużej niż kilka dni? Wiesz. Gdybym zdecydowała się iść z tobą do łóżka, skrzywdziłabym cię. - W jaki sposób? - Teraz masz Martę. Po nocy ze mną zakochasz się. A ja odejdę. Prędzej, czy później odejdę i zostaniesz sam. Chcesz tego? - Nie, ale dlaczego zakładasz, że odejdziesz? Marta jest... jakby ci to powiedzieć... jest, bo jest. Za chwilę może jej nie być. - Trzymaj się jej. Ja nie mogę być przyszłością dla ciebie. Zapamiętaj. - Agatko... Skończyła się piosenka i dziewczyna śmiejąc się, odeszła. Dołączyła do innego towarzystwa, podczas, gdy on musiał wrócić do…

— koniec bezpłatnego podglądu —