Kobiece zakupy z mężczyzną u boku

Pierwsze 50%

Kobiece zakupy z mężczyzną u boku

Bezczynne grzebanie w wirtualnym śmieciorze, zwanym w naszej cywilizacji internetem, zawlokło mnie na, dobrze mi znany, portal ,,global.net.pl”. Natknąłem się w nim na felieton Tomasza Albeckiego, w którym autor żali się na irytujące go damskie torebki. Pomyślałem, że skoro nie będę sam, to ja w takim razie też chcę – chociaż odrobinkę – podręczyć tzw. płeć piękną, przez którą zostaliśmy wypędzeni z boskiego raju. Tylko, że mnie ich torebki w ogóle nie bulwersują. Jak chcą, to niech sobie w nich noszą nawet składaną hulajnogę i buty na zmianę, byle mi tej całej stajni Augiasza nie wywalały na kolana. Natomiast kobiece zakupy z mężczyzną u boku, to jest dopiero mieszanka bulgocącej jak wulkaniczna lawa irytacji i wołającej o pomstę do nieba mordęgi, przy której praca na orce to zbijanie bąków. Oczywiście nie mam na myśli najzwyklejszych zakupów, czyli wchodzę do sklepu, szukam rzeczy, po którą przyszedłem i jeśli jest, to ją kupuję, a jeśli nie ma to wychodzę. Kobiety zaś, najpierw szwędają się pół godziny po sklepie, dotykając, szturchając i macając niemal wszystko do czego sięga ich zasięg ramion. Uznajmy to za pierwszą fazę, coś na zasadzie gry wstępnej, która ma zadecydować o ewentualnym zostaniu i przymierzeniu jakiegoś ciuszka lub niezwłocznej ewakuacji. Załóżmy zatem, że osobnik płci przeciwnej – czyt. pięknej – postanowił pozostać w rajskim ogrodzie odzieży. Dopiero od tego momentu zaczyna się prawdziwa katorga. Kobieta marszczy brwi, na jej twarzyczce maluje się grymas skupienia, ciało przybiera pozę czającego się na zwierzynę lamparta .Nagle rusza z prędkością wystrzelonego pocisku, by w bliżej nieokreślonym czasie, znaleźć się pod przymierzalnią, taszcząc tyle rzeczy, ile zdołała unieść. W tym momencie, Drogi towarzyszu…

— koniec bezpłatnego podglądu —