Między Polską a Amsterdamem 1-15

Pierwsze 50%

Rozdział 1. **Osiedle, na którym wszyscy wiedzieli wszystko**

Na osiedlu "Słoneczne Wzgórze" nazwa była największym żartem. Słońce zaglądało tam rzadko, bo bloki stały tak blisko siebie, że mieszkańcy z czwartego piętra mogli policzyć piegi sąsiadce z naprzeciwka. A wzgórze? Jedyne, co się tam wznosiło, to plotki.

Każdy znał każdego.

I każdy miał swoje zdanie.

Najwięcej do powiedzenia miała Gertruda. Kobieta po siedemdziesiątce, codziennie o szóstej rano szła do kościoła, odmawiała trzy różańce, a po powrocie siadała przy oknie z lornetką. Twierdziła, że obserwuje ptaki. Problem polegał na tym, że ptaki nosiły dresy, wracały po północy i parkowały pod blokiem.

— O, Marek znowu wstał dopiero o jedenastej... — mruknęła sama do siebie, poprawiając firankę. — Młody chłop, a roboty żadnej.

Marek miał trzydzieści lat i talent do odkładania wszystkiego na jutro.

Mieszkał z mamą, Matyldą.

Matylda była kobietą o złotym sercu i żelaznych nerwach.

— Marek! Obiad!

— Zaraz!

— To już trzeci raz wołam!

— Już idę!

Przez następne dwadzieścia minut nic się nie wydarzyło.

Leżał na kanapie, oglądał filmiki w telefonie i zastanawiał się, czy życie samo kiedyś nie ułoży się tak, żeby nie trzeba było nic robić.

Matylda weszła do pokoju.

— Synu... może poszukasz pracy?

— Szukam.

— Gdzie?

— W internecie.

— I co?

— Nic ciekawego.

— A wysłałeś jakieś CV?

— Jeszcze nie...

— To czego szukasz?

— Motywacji.

Matylda tylko westchnęła.

Przestała już wierzyć w cuda.

Od tego był ksiądz Janek.

---

Po drugiej stronie osiedla, pod Biedronką, jak codziennie od rana siedział Tomek.

Nikt nie pamiętał, kiedy ostatni raz widział go trzeźwego.

Sam twierdził, że jest degustatorem piwa.

— Człowiek musi mieć zawód... — mawiał.

Obok niego stała reklamówka z pustymi puszkami.

— Marek! — krzyknął, gdy zobaczył kolegę.

— Co tam?

— Wszystko dobrze...

— To czemu pijesz?

— Bo dobrze.

— A jak jest źle?

— To też.

Marek pokiwał głową.

Nie miał argumentów.

---

Kilka ulic dalej pracowała Ida.

Kasjerka w osiedlowym sklepie.

Znała wszystkich klientów.

Wiedziała, kto kupuje chleb.

Kto papierosy.

Kto karmę dla psa.

I kto udaje, że nie kupuje alkoholu.

— Dzień dobry, pani Ido.

— Dzień dobry, panie Marku.

— Poproszę dwa energetyki.

— A pracy dalej pan szuka?

Marek uśmiechnął się nerwowo.

— Nawet pani zaczyna?

— Nie... tylko pytam.

— Całe osiedle pyta.

— Bo całe osiedle panu kibicuje.

Marek nie był pewny, czy naprawdę kibicuje.

---

Wieczorem zadzwoniła Zuza.

Pracowała za granicą i z Markiem była od ponad dwóch lat.

To był związek na odległość.

Ona harowała po dziesięć godzin dziennie.

On codziennie obiecywał, że "od przyszłego tygodnia coś ruszy".

— Cześć.

— Hej, kochanie.

— Co robiłeś?

— Byłem na mieście.

To nie było kłamstwo.

Spacer do sklepu też był miastem.

— A CV wysłałeś?

Zapadła cisza.

— Marek?

— No...

— Nie wysłałeś.

— Jutro wyślę.

— Wczoraj też mówiłeś jutro.

— Tym razem naprawdę.

Zuza zamknęła oczy.

Kochała go.

Ale coraz częściej zastanawiała się, czy kocha człowieka, czy jego potencjał.

---

W tym samym czasie Sabina siedziała w kawiarni.

Uwielbiała wiedzieć więcej od innych.

Jeszcze bardziej lubiła przekazywać to dalej.

Telefon zadzwonił.

— Halo?

— Wiesz... Zuza znowu wysyła Markowi pieniądze.

Sabina uśmiechnęła się szeroko.

— Naprawdę?

— Tak.

— To będzie o czym rozmawiać.

Nie musiała niczego wymyślać.

Plotki same do niej przychodziły.

---

Kilka bloków dalej mieszkali Kornelia i Szymon.

Dla wszystkich byli idealną parą.

Uśmiechnięci.

Zgodni.

Nigdy się nie kłócili.

Nikt nie wiedział, że od lat byli tylko najlepszymi przyjaciółmi.

Kornelia kochała kobiety.

Szymon kochał mężczyzn.

A wspólne mieszkanie było ich sposobem na święty spokój przed ciekawskimi.

— Myślisz, że kiedyś powiemy prawdę? — zapytała Kornelia.

— Kiedy ludzie przestaną żyć cudzym życiem.

Spojrzeli przez okno.

Na osiedlu oznaczało to...

prawdopodobnie nigdy.

---

Na ławce przed blokiem siedziała Punia.

Narzekała.

Jak zwykle.

— Za gorąco.

Po chwili.

— Za zimno.

Minęły dwie minuty.

— Wszystko drogie.

Po kolejnych pięciu.

— Ludzie to dziś już nie ci sami.

Przechodząca obok Ernesta tylko przewróciła oczami.

Ernesta była żywym monitoringiem osiedla.

Nie potrzebowała kamer.

Wiedziała wszystko.

Kto wyszedł.

Kto wrócił.

Kto z kim.

Kto się pokłócił.

I kto udaje szczęśliwego.

— Punia... słyszałaś?

— Co?

— Zuza przyjeżdża w przyszłym tygodniu.

Punia aż się wyprostowała.

— O...

— Będzie ciekawie.

— Na tym osiedlu zawsze jest ciekawie.

---

Tego wieczoru Marek długo patrzył w ekran telefonu.

Na koncie zostało mu kilkanaście złotych.

Zuza znowu przelała pieniądze.

Napisała tylko jedną wiadomość:

*"Kup sobie coś do jedzenia. I pamiętaj o CV."*

Marek odłożył telefon.

Nie wiedział jeszcze, że jej przyjazd zmieni wszystko.

Bo czasem wystarczy jeden tydzień, jedno kłamstwo i jedna osoba, która zobaczy coś, czego nikt wcześniej nie chciał dostrzec.

A na Słonecznym Wzgórzu tajemnice nigdy nie pozostawały tajemnicami na długo. To osiedle żyło plotkami, oddychało cudzymi problemami i tylko czekało, aż ktoś popełni pierwszy błąd. A ten błąd miał nadejść szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał.

Poranek był zwyczajny. Za oknem padał deszcz, a Zuza siedziała przy kuchennym stole z kubkiem gorącej herbaty. Od kilku dni czuła się inaczej niż zwykle. Rano dopadały ją mdłości, była ciągle zmęczona i coraz częściej łapała się na tym, że zasypiała zaraz po powrocie z pracy. Początkowo tłumaczyła to stresem i nadgodzinami, ale z każdym dniem przestawała wierzyć we własne wymówki.

Wracając z pracy, weszła do apteki. Rozejrzała się niepewnie, jakby sam zakup testu ciążowego miał zdradzić wszystkim jej myśli. Schowała pudełko głęboko do torebki i przez całą drogę do domu czuła, jak serce bije jej coraz szybciej.

Wieczorem zamknęła się w łazience. Patrzyła na test, jakby od kilku plastikowych centymetrów zależało całe jej życie. Minuty ciągnęły się w nieskończoność. W końcu spojrzała.

Jedna kreska.

Odetchnęła.

Po chwili pojawiła się druga.

Wyraźna.

Nie pozostawiała żadnych wątpliwości.

Zuza usiadła na brzegu wanny. Ręce zaczęły jej drżeć. Przez dłuższą chwilę nie była w stanie wydobyć z siebie ani jednego słowa. Łzy same napłynęły jej do oczu. Nie wiedziała, czy płacze ze szczęścia, czy ze strachu.

– Będę mamą... – wyszeptała.

Położyła dłoń na brzuchu. Jeszcze nic nie było widać, ale świadomość, że pod jej sercem rozwija się nowe życie, była przytłaczająca. W głowie pojawiło się jedno pytanie: jak zareaguje Marek?

Wzięła telefon do ręki kilka razy. Za każdym razem odkładała go z powrotem. W końcu nacisnęła zieloną słuchawkę.

– Cześć, kochanie – odezwał się Marek pogodnym głosem.

Zuza milczała.

– Halo? Zuza? Wszystko dobrze?

– Marek... muszę ci coś powiedzieć.

– Przestraszyłaś mnie. Co się stało?

Przez chwilę słychać było tylko jej oddech.

– Jestem w ciąży.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Tak długa, że Zuza zaczęła się bać.

– Marek?

– Naprawdę?

– Tak.

– Czyli... będziemy mieli dziecko?

– Tak.

Marek usiadł na kanapie. Telewizor dalej grał, komentator krzyczał po zdobytej bramce, ale on niczego już nie słyszał. Pierwszy raz od bardzo dawna poczuł, że życie nagle przyspieszyło. Wszystkie odkładane decyzje wróciły do niego jednocześnie.

– Zuza...

– Tak?

– Damy radę.

Powiedział to bardziej do siebie niż do niej.

Po zakończeniu rozmowy długo siedział w milczeniu. W głowie kłębiły mu się myśli. Nie miał stałej pracy. Mieszkał z matką. Większość pieniędzy dostawał od Zuzy. Nagle uświadomił sobie, że za kilka miesięcy będzie odpowiedzialny nie tylko za siebie.

Matylda od razu zauważyła, że z synem dzieje się coś niezwykłego.

– Marek, wszystko w porządku?

Spojrzał na nią i po raz pierwszy od dawna wyglądał naprawdę poważnie.

– Mamo... będę ojcem.

Łyżka, którą mieszała zupę, wypadła jej z ręki.

– Co powiedziałeś?

– Zuza jest w ciąży.

Przez chwilę stała nieruchomo. Potem podeszła do syna i mocno go przytuliła.

– Gratuluję ci, synku.

Po chwili jednak odsunęła się i spojrzała mu prosto w oczy.

– Ale teraz wszystko się zmienia.

Marek tylko skinął głową.

– Dziecko nie poczeka, aż znajdziesz motywację. Ono będzie potrzebowało ojca. Takiego, na którego będzie mogło liczyć.

Te słowa bolały bardziej niż jakikolwiek wyrzut.

Następnego dnia wiadomość rozeszła się po osiedlu szybciej niż poranna dostawa pieczywa.

Następnego ranka Marek obudził się wcześniej niż zwykle.

Przez chwilę leżał nieruchomo, wpatrując się w sufit. Telefon pokazywał dopiero siódmą rano. Jeszcze kilka dni temu przewróciłby się na drugi bok i spał do południa. Tym razem jednak sen nie chciał wrócić.

W głowie wciąż słyszał głos Zuzy.

„Jestem w ciąży.”

Te trzy słowa nie dawały mu spokoju.

Usiadł na łóżku i przetarł twarz dłońmi. W pokoju panował bałagan. Na krześle wisiały ubrania, na biurku stały puste puszki po energetykach, a w kącie leżała zakurzona teczka z dokumentami. Dawniej trzymał w niej świadectwa, kursy i wydrukowane CV. Od miesięcy nikt do niej nie zaglądał.

Podniósł ją z podłogi.

– Chyba najwyższy czas... – mruknął pod nosem.

W kuchni Matylda robiła śniadanie.

– O, wstałeś tak wcześnie? Chory jesteś?

– Nie.

– To co się stało?

– Myślę.

Matylda uśmiechnęła się pod nosem.

– To już dobry początek.

Postawiła przed nim talerz z jajecznicą.

– Synku, nie będę cię pouczać. Jesteś dorosły. Ale pamiętaj, że dziecko potrzebuje bezpieczeństwa. Nie zabawek. Nie drogich ubrań. Tylko poczucia, że tata zawsze będzie obok.

Marek milczał.

Po raz pierwszy nie szukał wymówek.

– Masz rację.

Matylda spojrzała na niego uważnie.

– Naprawdę?

– Tak.

– To pokaż, że nie są to tylko słowa.

Kilka godzin później pod Biedronką, jak każdego dnia, siedział Tomek.

W jednej ręce trzymał piwo, drugą machał do przechodniów.

– O! Ojciec narodu idzie!

Marek przewrócił oczami.

– Daj spokój.

– No co? Gratulacje. Będziesz zmieniał pieluchy.

– Jeszcze się nie urodziło.

– Ale odpowiedzialność już się urodziła.

Marek spojrzał na kolegę zaskoczony.

– Ty to powiedziałeś?

– Nie patrz tak. To, że lubię wypić, nie znaczy, że jestem głupi.

Zapadła chwila ciszy.

– Wiesz... – odezwał się Tomek. – Ja też kiedyś miałem rodzinę.

Marek spojrzał na niego uważniej niż kiedykolwiek wcześniej.

– Miałeś?

– Miałem.

– Nigdy nie mówiłeś.

– Bo nie ma się czym chwalić.

Tomek odstawił puszkę na ławkę.

– Najpierw mówiłem: „Od jutra przestanę pić”. Potem było „od przyszłego tygodnia”. Aż któregoś dnia żona spakowała walizki i odeszła z córką.

Spojrzał gdzieś przed siebie.

– Wiesz, co jest najgorsze?

– Co?

– Że człowiek orientuje się, co stracił, dopiero wtedy, kiedy jest za późno.

Po raz pierwszy od lat Marek nie wiedział, co odpowiedzieć.

Na drugim końcu osiedla Sabina siedziała z Ernestą na ławce.

– Słyszałaś, że Marek podobno ma iść do pracy? – zapytała Ernesta.

Sabina parsknęła śmiechem.

– On?

– Podobno.

– Daj spokój. Prędzej Gertruda pójdzie na dyskotekę.

Obie wybuchnęły śmiechem.

– A Zuza? – dopytała Ernesta.

– Szkoda mi jej. Dobra dziewczyna. Tylko zakochała się nie w tym, w kim trzeba.

Sabina powiedziała to z pozorną troską, ale w jej oczach błyszczało coś zupełnie innego.

Lubiła patrzeć, jak cudze życie się komplikuje.

---

Gertruda, jak zwykle, obserwowała wszystko zza firanki.

– Matko Najświętsza... – westchnęła. – Dzisiaj Marek wyszedł z domu przed ósmą.

Sięgnęła po telefon.

– Halina? Słuchaj, chyba wydarzył się cud...

---

Wieczorem Zuza siedziała na balkonie swojego mieszkania.

Telefon zawibrował.

Na ekranie pojawiło się zdjęcie.

Marek trzymał w ręku teczkę z dokumentami.

Pod zdjęciem była tylko jedna wiadomość.

„Dzisiaj złożyłem pierwsze trzy CV. To dopiero początek, ale chcę, żebyś była ze mnie dumna.”

Zuza długo patrzyła na ekran.

Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech.

Po raz pierwszy od wielu miesięcy poczuła, że może nie wszystkie obietnice są składane po to, żeby je złamać.

Nie wiedziała jednak, że ktoś inny właśnie postanowił zrobić wszystko, aby tych obietnic Marek nie zdołał dotrzymać.

Sabina dowiedziała się od koleżanki z pracy.

– Zuza jest w ciąży? No proszę... Ciekawe, czy teraz Marek przypomni sobie, gdzie jest urząd pracy.

Jak zwykle nie potrafiła zachować tej informacji dla siebie. Jeszcze przed południem wiedziało o niej pół osiedla.

Pod Biedronką Tomek siedział na swojej ulubionej ławce z puszką piwa.

– Słyszałeś? Marek będzie ojcem.

– To chyba będzie musiał zamienić piwo na pieluchy – zaśmiał się ktoś obok.

Tomek uniósł puszkę.

– No to za zdrowie przyszłego taty. Oby chłopak w końcu zmądrzał.

Gertruda, jak zwykle stojąc za firanką, obserwowała każdy ruch na osiedlu.

– Panie Boże... spraw, żeby ten chłopak się wreszcie ogarnął – westchnęła, robiąc znak krzyża.

Nawet Punia na chwilę przestała narzekać na ceny masła i pogodę.

– Dziecko to wielka odpowiedzialność... – powiedziała cicho. – Oby tylko niczego nie zmarnowali.

Wieczorem Zuza długo patrzyła przez okno. Trzymała dłonie na brzuchu i wyobrażała sobie przyszłość. Nie wiedziała jeszcze, jaka będzie. Czy Marek naprawdę się zmieni? Czy ich miłość przetrwa próbę, jaką stawiało przed nimi życie? Czy dziecko połączy ich jeszcze bardziej, czy stanie się początkiem problemów, których żadne z nich nie potrafiło sobie wyobrazić?Jedno było pewne. Od dnia, w którym na teście pojawiły się dwie kreski, nic już nie miało być takie samo. Na osiedlu Słoneczne Wzgórze nie dało się niczego ukryć.

Nie dlatego, że mieszkańcy byli wyjątkowo ciekawscy.

Po prostu ciekawość była tam sportem narodowym.

A mistrzynią tej dyscypliny bez wątpienia była Ernesta.

Od rana krążyła między blokami z siatką pełną zakupów. Problem polegał na tym, że w tej samej siatce nosiła również wszystkie informacje z osiedla.

– Dzień dobry, pani Gertrudo! – zawołała, widząc sąsiadkę podlewającą pelargonie.

– Dzień dobry... Słyszała pani?

– O czym?

– Marek podobno szuka pracy.

Gertruda odłożyła konewkę i poprawiła okulary.

– Nie podobno.

– A skąd pani wie?

– Widziałam.

– Sama?

– Własnymi oczami.

Ernesta aż otworzyła usta ze zdziwienia.

– To chyba koniec świata.

– Albo początek.

---

Tego samego ranka Marek wracał z kolejnej rozmowy kwalifikacyjnej.

Nie była udana.

W magazynie szukali człowieka z doświadczeniem.

W hurtowni chcieli uprawnienia na wózki widłowe.

W firmie kurierskiej usłyszał, że oddzwonią.

Wiedział, co oznaczało to "oddzwonimy".

Mimo wszystko nie zamierzał się poddawać.

Przechodził właśnie obok sklepu, gdy usłyszał znajomy głos.

– Marek!

To była Ida.

– Jak poszło?

– Różnie.

– Nie zniechęcaj się.

– Łatwo powiedzieć.

Ida uśmiechnęła się ciepło.

– Wiesz, ilu ludzi odrzucili, zanim znaleźli dobrą pracę?

– Pewnie wielu.

– No właśnie.

Podała mu ulotkę.

– W poniedziałek otwierają nowy market. Szukają ludzi do pracy.

Marek spojrzał na kartkę.

– Dzięki.

– Nie dziękuj. Po prostu idź.

Po raz pierwszy od dawna ktoś uwierzył w niego bardziej niż on sam.

---

W mieszkaniu Matylda właśnie kończyła odkurzać, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi.

Na progu stała Gertruda.

– Dzień dobry.

– O, pani Gertruda. Zapraszam.

Starsza kobieta weszła do środka i od razu usiadła przy stole.

– Przyszłam tylko na chwilę.

Matylda uśmiechnęła się pod nosem.

Na osiedlu "tylko na chwilę" oznaczało co najmniej godzinę.

– Gratuluję wnuka.

– Dziękuję.

– Marek podobno szuka pracy.

– Tak.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

Gertruda westchnęła.

– Wie pani... ja się za niego codziennie modliłam.

Matylda spojrzała na nią z uśmiechem.

– To chyba warto było.

Obie kobiety wybuchnęły śmiechem.

---

Pod Biedronką Tomek siedział na swojej ławce.

Obok niego usiadł Lucek.

Mężczyzna, który uważał się za największego amanta w promieniu pięciu kilometrów.

Miał zawsze idealnie ułożone włosy, koszulę rozpiętą o jeden guzik za dużo i perfumy, które było czuć, zanim jeszcze pojawił się na horyzoncie.

– Słyszałeś? – zapytał Tomek.

– O czym?

– Marek będzie ojcem.

– Wiem.

– I podobno szuka pracy.

Lucek uśmiechnął się z przekąsem.

– Ludzie się nie zmieniają.

– A jak się zmieni?

– To pierwszy raz w historii tego osiedla.

Tomek spojrzał na niego poważnie.

– Wiesz, Lucek... czasami wystarczy jeden moment, żeby człowiek przewartościował całe życie.

– Ty w to wierzysz?

– Muszę.

Lucek tylko wzruszył ramionami.

---

Wieczorem Sabina odwiedziła Zuzę.

Przyniosła ciasto i szeroki uśmiech.

– Jak się czujesz?

– Dobrze. Trochę mnie mdli.

– To normalne.

Usiadły przy stole.

Przez chwilę rozmawiały o wszystkim i o niczym.

Nagle Sabina spojrzała na Zuzę.

– Mogę cię o coś zapytać?

– Jasne.

– Ty naprawdę wierzysz, że Marek się zmieni?

Zuza zamilkła.

– Chcę wierzyć.

– Chcieć a móc to dwie różne rzeczy.

– Sabina...

– Nie złość się. Po prostu martwię się o ciebie.

Zuza spuściła wzrok.

Sabina wiedziała, które słowa bolą najbardziej.

I właśnie takich używała.

---

Tego wieczoru Marek wrócił zmęczony.

Na stole leżała kartka.

Matylda zostawiła mu krótką wiadomość.

*"Synku, jestem z ciebie dumna. Nie dlatego, że już wszystko naprawiłeś. Jestem dumna, bo wreszcie zacząłeś próbować."*

Czytał ją kilka razy.

Nigdy wcześniej matka nie napisała mu czegoś podobnego.

Schował kartkę do portfela.

Nie wiedział jeszcze, że już następnego dnia dostanie telefon, który może odmienić jego życie.

Albo je jeszcze bardziej skomplikować. Tymczasem Zuza została sama w mieszkaniu.

Usiadła na kanapie i długo patrzyła na zdjęcie, które Marek wysłał jej poprzedniego dnia. Teczka z dokumentami, kilka złożonych podań o pracę i krótka wiadomość, że chce się zmienić.

Chciała w to wierzyć.

Naprawdę chciała.

Jednak rozsądek podpowiadał jej coś zupełnie innego.

Wyjęła z szuflady kartkę i długopis. Zaczęła zapisywać liczby. Czynsz. Rachunki. Jedzenie. Wyprawka dla dziecka. Wizyty lekarskie.

Kwoty rosły z każdą kolejną linijką.

Marek nie miał pracy.

Ona utrzymywała ich od wielu miesięcy.

Coraz bardziej ogarniał ją lęk.

Wieczorem otworzyła laptopa i zaczęła szukać informacji o wyjeździe do Holandii. Wiedziała, że tam pracowała i znała ten kraj. Przeglądała strony, czytała przepisy, sprawdzała terminy i zastanawiała się nad możliwością przerwania ciąży.

Łzy spływały jej po policzkach.

Nie była pewna, czego chce bardziej – uciec przed strachem czy zawalczyć o przyszłość.

– Przepraszam... – wyszeptała, kładąc dłoń na brzuchu. – Po prostu się boję.

Zamknęła laptopa.

Nie podjęła jeszcze decyzji.

Ale sama świadomość, że zaczęła rozważać wyjazd do Holandii w celu usunięcia ciąży, sprawiała, że tej nocy nie zmrużyła oka.

# Rozdział 5. Milczenie

Telefon Marka milczał od dwóch dni.

Jeszcze tydzień wcześniej rozmawiał z Zuzą po kilka razy dziennie. Teraz ich rozmowy ograniczały się do krótkich wiadomości.

*"Jak się czujesz?"*

*"Dobrze."*

*"Odpoczywaj."*

*"Dobrze."*

Im krótsze były odpowiedzi Zuzy, tym bardziej Marek czuł, że coś jest nie tak.

Siedział na ławce przed blokiem, obracając telefon w dłoniach. Kilka razy chciał zadzwonić, ale za każdym razem odkładał go z powrotem do kieszeni.

– Jak będziesz się tak gapił w ten telefon, to bateria sama ci padnie – rzucił Tomek, siadając obok.

– Co?

– Od pół godziny patrzysz na ekran.

– Martwię się o Zuzę.

Tomek skinął głową.

– Kobieta w ciąży ma prawo się bać.

– To nie o to chodzi.

– A o co?

– Mam wrażenie, że coś przede mną ukrywa.

Tomek spojrzał na niego poważnie.

– To przestań się domyślać. Jedź do niej.

Marek westchnął.

– Nie mam za co.

– No tak...

Obaj zamilkli.

---

Kilkaset kilometrów dalej Zuza siedziała przy kuchennym stole.

Przed nią leżała kartka z zapisanym adresem kliniki w Holandii.

Obok paszport.

Portfel.

I wydrukowany bilet autobusowy.

Patrzyła na niego przez długą chwilę.

Wystarczyłoby spakować torbę.

Wsiąść do autobusu.

Kilkanaście godzin później byłaby na miejscu.

Nikt z osiedla by się nie dowiedział.

Nikt nie zadawałby pytań.

Sabina weszła do mieszkania bez pukania.

– Siedzisz po ciemku?

– Nie chciałam zapalać światła.

Sabina zauważyła leżący na stole bilet.

– Wyjeżdżasz?

Zuza przez chwilę milczała.

– Myślę o Holandii.

– Do pracy?

– Nie...

Sabina usiadła naprzeciwko.

– Chcesz to zrobić?

Łzy napłynęły Zuzie do oczu.

– Nie wiem.

– Kochasz Marka?

– Tak.

– A ufasz mu?

To pytanie zabolało najbardziej.

Zuza nie odpowiedziała.

Sabina odchyliła się na krześle.

– Wiesz... miłość nie zapłaci rachunków.

– Przestań...

– Mówię tylko prawdę.

– Nie chcę teraz tego słuchać.

– Ale musisz.

Sabina wstała.

– To twoje życie. Tylko pamiętaj, że decyzja, którą podejmiesz, zostanie z tobą na zawsze.

Drzwi zamknęły się cicho.

W mieszkaniu znów zapadła cisza.

---

Tego samego wieczoru Marek wrócił z kolejnej rozmowy o pracę.

Zmęczony usiadł przy stole.

Matylda podała mu talerz gorącej zupy.

– Jak poszło?

– Powiedzieli, że dadzą znać.

– To już piąta firma.

– Wiem.

– Nie poddawaj się.

Marek spojrzał na matkę.

– Mamo...

– Tak?

– Boję się.

– Czego?

– Że obudzę się za późno.

Matylda położyła dłoń na jego ramieniu.

– Jeszcze nie jest za późno.

– A jeśli Zuza przestanie we mnie wierzyć?

Matylda nie odpowiedziała od razu.

– Wiarę można odzyskać tylko czynami.

Słowa matki długo dźwięczały Markowi w głowie.

---

Nazajutrz rano zadzwonił telefon.

Marek spojrzał na nieznany numer.

– Halo?

– Dzień dobry. Dzwonię w sprawie pańskiego CV. Czy mógłby pan przyjść jutro na rozmowę?

Serce zabiło mu mocniej.

– Oczywiście.

– Dziewiąta rano. Proszę się nie spóźnić.

– Będę.

Odłożył telefon i pierwszy raz od wielu miesięcy szeroko się uśmiechnął.

Nie wiedział, że dokładnie o tej samej godzinie Zuza miała wsiąść do autobusu jadącego do Holandii.

Los przygotował dla nich dzień, który mógł zmienić wszystko.

Oczywiście. Od tego momentu będę prowadził wszystkie wątki równolegle, aby żaden z bohaterów nie zniknął z historii. Dzięki temu osiedle będzie żyło własnym życiem, a każda postać będzie miała znaczenie dla fabuły.

# Rozdział 6. Osiedle nigdy nie śpi

Na osiedlu Słoneczne Wzgórze poranki zawsze wyglądały podobnie.

O szóstej rano Gertruda wracała z kościoła, ściskając różaniec w dłoni. O siódmej Punia otwierała okno i narzekała, że ptaki śpiewają za głośno. Kilka minut później Ernesta wychodziła z psem, choć wszyscy dobrze wiedzieli, że pies był tylko pretekstem do sprawdzenia, co wydarzyło się od poprzedniego wieczoru.

Tego ranka temat był tylko jeden.

– Podobno Marek ma rozmowę o pracę – powiedziała Ernesta, zatrzymując się przy ławce.

– Dopóki nie zobaczę umowy, nie uwierzę – odparła Punia. – Ja już słyszałam, że on miał być policjantem, kierowcą, magazynierem i przedsiębiorcą.

– Człowiek się zmienia – odezwała się Gertruda.

– Albo dobrze udaje – mruknęła Punia.

---

Matylda od samego rana chodziła po mieszkaniu zdenerwowana bardziej niż Marek.

– Załóż tę granatową koszulę.

– Mamo...

– Białą już raz zalałeś kawą.

– Mamo...

– I ogol się.

– Przecież jestem ogolony.

Matylda podeszła bliżej.

– To chyba dwa dni temu.

Marek zaśmiał się pierwszy raz od wielu dni.

– Dobrze, już dobrze.

Kiedy wychodził z mieszkania, matka poprawiła mu kołnierzyk.

– Powodzenia.

– Dzięki.

– I pamiętaj...

– Wiem. Nie spóźnić się.

– Nie. Być sobą.

Marek skinął głową i zamknął za sobą drzwi.

---

Pod Biedronką Tomek siedział wyjątkowo sam.

Przed nim stała tylko butelka wody.

Przechodzący Lucek aż się zatrzymał.

– Co to ma być?

– Woda.

– Zachorowałeś?

– Nie.

– To dlaczego nie piwo?

Tomek wzruszył ramionami.

– Pomyślałem, że zrobię dzień przerwy.

Lucek roześmiał się głośno.

– Ty i dzień bez piwa? Świat się kończy.

– A może dopiero zaczyna.

Lucek poklepał go po ramieniu.

– Nie filozofuj. Chodź, postawię ci jedno.

– Nie dzisiaj.

Po raz pierwszy od lat Tomek odmówił.

Sam nie wiedział dlaczego.

Może rozmowa z Markiem przypomniała mu człowieka, którym kiedyś był.

---

Sabina odwiedziła Zuzę zaraz po południu.

– Spakowana?

Zuza spojrzała na stojącą przy drzwiach walizkę.

– Jeszcze nie wiem, czy pojadę.

– Bilet masz.

– Mam.

– To czego się boisz?

– Tego, że podejmę złą decyzję.

Sabina usiadła obok niej.

– Czasem nie ma dobrych decyzji. Są tylko takie, z którymi później trzeba umieć żyć.

Zuza milczała.

Położyła dłoń na brzuchu.

– Gdyby Marek był inny...

– Ale nie jest.

Sabina powiedziała to spokojnie, jakby stwierdzała oczywisty fakt.

---

W sklepie Ida wykładała towar, kiedy zadzwonił telefon.

– Halo?

Po chwili na jej twarzy pojawił się uśmiech.

– Naprawdę? Świetnie.

Odłożyła słuchawkę i spojrzała przez szybę.

Kilka minut później do sklepu wszedł Marek.

Był zmęczony, ale uśmiechnięty.

– I jak? – zapytała.

– Chyba dobrze.

– Chyba?

– Kierownik powiedział, że do końca tygodnia podejmie decyzję.

– Widzisz? Mówiłam, żeby się nie poddawać.

– Dziękuję.

– Za co?

– Za to, że jako jedna z nielicznych wierzyłaś, że mogę coś zmienić.

Ida uśmiechnęła się.

– Jeszcze niczego nie zmieniłeś.

– Wiem.

– Ale zrobiłeś pierwszy krok.

---

Kilka ulic dalej Kornelia i Szymon pili kawę na balkonie.

– Całe osiedle żyje ciążą Zuzy – westchnęła Kornelia.

– Lepiej ich niż nami.

– Czasami mam dość udawania.

Szymon spojrzał na nią ze smutkiem.

– Ja też.

– Myślisz, że kiedyś przestaniemy się bać?

– Kiedy przestaniemy żyć dla opinii innych.

Oboje spojrzeli na okna sąsiednich bloków.

Doskonale wiedzieli, że na tym osiedlu każdy miał coś do powiedzenia o cudzym życiu.

---

Wieczorem ksiądz Janek zamykał drzwi kościoła.

Zauważył siedzącego samotnie Marka na ławce.

– Mogę się przysiąść?

– Jasne, proszę księdza.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu.

– Słyszałem, że zostaniesz ojcem.

– Wieść szybko się rozniosła.

– Dobre wiadomości zawsze rozchodzą się wolniej niż plotki.

Marek uśmiechnął się.

– Boję się.

– Każdy dobry ojciec boi się na początku.

– A jeśli nie dam rady?

Ksiądz Janek spojrzał na niego spokojnie.

– Najgorszą porażką nie jest upadek. Najgorszą jest nawet nie spróbować wstać.

Marek długo patrzył przed siebie.

Nie zauważył, że po drugiej stronie ulicy Ernesta właśnie widziała ich razem.

– Oho... – powiedziała sama do siebie. – Rozmowa z księdzem. To jutro będzie o czym opowiadać.

Na osiedlu Słoneczne Wzgórze nikt nie przypuszczał, że następny dzień przyniesie wiadomość, która podzieli mieszkańców bardziej niż wszystkie dotychczasowe plotki.

# Rozdział 7. Jeden telefon

Środa zaczęła się spokojnie.

Tak spokojnie, że aż podejrzanie.

Na osiedlu Słoneczne Wzgórze cisza nigdy nie trwała długo.

Gertruda właśnie wróciła z porannej mszy i jak zwykle stanęła przy oknie. Poprawiła firankę, nalała sobie kawy i zaczęła obserwować podwórko.

– O... Marek znowu wyszedł przed ósmą – powiedziała sama do siebie. – To już drugi raz w tym tygodniu.

Nie minęły dwie minuty, a zadzwoniła do Ernesty.

– Halo?

– Widziałam go.

– Kogo?

– Marka.

– I?

– Chyba naprawdę szuka pracy.

Ernesta uśmiechnęła się pod nosem.

– To będzie wiadomość dnia.

---

Marek siedział na przystanku autobusowym.

Co chwilę spoglądał na telefon.

Miał otrzymać odpowiedź po rozmowie kwalifikacyjnej.

Minęła dziewiąta.

Potem dziesiąta.

Kwadrans po jedenastej telefon wreszcie zadzwonił.

– Dzień dobry. Czy rozmawiam z panem Markiem?

– Tak.

– Dzwonię z firmy LogiTrans. Chcielibyśmy zaproponować panu okres próbny. Jeśli nadal jest pan zainteresowany, może pan zacząć od poniedziałku.

Marek zamarł.

– Naprawdę?

– Tak. Trzymamy kciuki, żeby współpraca dobrze się układała.

– Dziękuję... bardzo dziękuję.

Odłożył telefon i przez chwilę patrzył przed siebie.

Pierwszy raz od bardzo dawna ktoś powiedział mu „tak”, zamiast „oddzwonimy”.

---

W domu Matylda obierała ziemniaki.

Drzwi otworzyły się z hukiem.

– Mamo!

– Co się pali?!

– Mam pracę!

Matylda upuściła nóż na blat.

– Naprawdę?

– Od poniedziałku.

Nie zdążyła nic powiedzieć.

Po prostu przytuliła syna.

– Wiedziałam, że w końcu ci się uda.

– Ja już przestawałem wierzyć.

– To dobrze, że ktoś wierzył za ciebie.

Oboje się uśmiechnęli.

---

Pod Biedronką Tomek siedział z Luckiem.

– Słyszałeś?

– Co znowu?

– Marek dostał robotę.

Lucek prychnął.

– Na jak długo?

– Nie bądź taki.

– Ja jestem realistą.

– Nie. Ty po prostu lubisz, jak innym się nie udaje.

Lucek poprawił kołnierzyk koszuli.

– Każdy gra o swoje.

– Nie każdy.

– A ty?

Tomek spojrzał na puszkę piwa stojącą na ławce.

Przez chwilę się wahał.

W końcu wstał.

Podszedł do kosza i wyrzucił ją, nawet jej nie otwierając.

– Ja dzisiaj gram o siebie.

Lucek patrzył na niego z niedowierzaniem.

– Zwariowałeś.

– Może dopiero teraz zmądrzałem.

---

W sklepie Ida właśnie kończyła zmianę.

Do środka wbiegła Ernesta.

– Słyszałaś?!

– Co znowu?

– Marek dostał pracę!

Ida uśmiechnęła się.

– Wiedziałam, że sobie poradzi.

– Ty zawsze we wszystkich widzisz dobro.

– Bo czasem wystarczy, żeby choć jedna osoba uwierzyła.

Ernesta wzruszyła ramionami.

– Ja tam wolę fakty.

– Fakty są takie, że od poniedziałku zaczyna pracę.

---

Tymczasem Zuza siedziała na walizce stojącej w przedpokoju.

Bilet do…

— koniec bezpłatnego podglądu —