-modem-

Pierwsze 50%

Cisza zmieszana tylko z dźwiękiem modemu. W najgorszym razie można by to podciągnąć pod odległy szum morza. Ale jak to sobie wyobrazić, gdy świadomość wszechobecnych cegieł jest zbyt silnie zakorzeniona?! Zresztą po co ta wyobraźnia? Po co się okłamywać? Każdy wie jak jest, a kolorowanie rzeczywistości może być zabawą dla artystów. Oni i tak kiedyś dojdą do tego, że niepotrzebnie zużywali swoje farbki, bo szarość zawsze będzie przez nie przebijała. W takim razie…..dokąd mam iść?! Pławienie się w szarości otępia. Rzucasz się w nurt i tylko nieszczęśliwy wypadek może Cię z tego wyrzucić. A może takie wypadki są szczęśliwe? Może to ci, którzy wypadli z obiegu mają lepiej? Niezrozumiani przez innych, ale za to lepsi sami w sobie? Czy to ma jakiś sens? Po co być lepszym dla siebie? Ciągle obija mi się po ścianach pokoju, czasem trafiając w moją głowę, myśl, czy żyjąc tylko dla siebie odnajdę pełną satysfakcję? Szczęście? Uśmiech? Pieniądze? Tak, pieniądze są szare jak wszystko. Szara maź….zdarza się, że czuję ją w mojej krwi. Jak się tam dostała? Pewnie połknęłam ją z kolejnym sloganem reklamowym. Desperacko chwytam kolejne kolory życia. Gdy już zbliżam się do jakiegoś, to już wtedy…

— koniec bezpłatnego podglądu —