Moja mama

Pierwsze 50%

1. W pamięci wciąż mam ten dzień. Mimo, że minęło tyle lat, wszystko widzę tak realnie. Zupełnie jakby to się zdarzyło wczoraj. Trzymam w dłoni jej krzyżyk. Jest piękny, wykonany z srebra, w środku wyłożony czarnymi, mieniącymi się kamieniami. Zawieszony jest na grubym, również srebrnym łańcuszku. Krzyż jest dość duży ma około 5cm., ale o dziwo nie waży sporo. Obróciłem go w palcach i delikatnie musnąłem ustami. Przy tym cicho westchnąłem, wypuszczając wraz z powietrzem mój smutek. Ten krzyż należał do mojej matki Klaudii, jest to jedyna rzecz jaka mi po niej została. Pamiętam, że nosiła go zawsze z dumą, spokojnie spoczywał między jej piersiami. Pamiętam również jej zapach- lekkie połączenie bzu i magnolii. Moja mama była najwspanialszą kobietą na świecie, miała złotą duszę i twarz anioła, kochałem ją nad życie. Była piękna pod każdym względem, uwielbiałem dotykać jej gładkiej, lśniącej skóry i kasztanowych włosów. Kiedy uśmiech zawędrował jej na usta cała promieniała. Bez przerwy się śmiała, cieszyły ją najdrobniejsze rzeczy. Pewnego razu podszedłem do niej i mocno ją przytuliłem za nogę, miałem wtedy 5 lat. Ona kucnęła przy mnie, popatrzyła się głęboko w moje piwne oczy i wyszeptała: -Żyję tylko dla ciebie, nie zapomnij o tym. Wiedz, że cię kocham. Te wspomnienie sprawia mi ból, łza spłynęła mi po policzku. Nigdy nie zapomniałem tych kilku słów. Niestety straciłem ją i bez niej czuję się obco na tym świecie. Podążam przez życie z myślą, że niedługo może do niej dołączę. Ona znowu będzie moim aniołem, a ja znajdę się z powrotem w skórze pięciolatka. Nikt nie zabierze mi tych chwil, jej ciepła, uśmiechu, zapachu i miłości. Kolejna łza spłynęła mi do ust, a za nią następna. Ukryłem twarz w dłoniach, przysiadłem na podłodze pod ścianą, podkulając pod siebie nogi. Nawet teraz płacze jak dziecko, zupełnie jak w dzień jej śmierci. 2. Miałem twarz wtuloną w poduszkę, udawałem, że jeszcze głęboko śpię. Promienie słońca zdążyły już się wedrzeć do mojego pokoju i rozbiegły się po ścianach. Usłyszałem nacisk klamki, drzwi ustąpiły. Do środka po cichutku jak myszka zakradła się mama. Leżałem bez ruchu i czekałem, aż mnie obudzi. Ale mama nie podeszła bliżej łóżka. W pewnym momencie nie wytrzymałem czekania i raptownie usiadłem, przecierając przy okazji zaspane oczy. Rozejrzałem się po pokoju, jednak nigdzie jej nie było. Przecież słyszałem jak tutaj wchodzi, pomyślałem. Obok mojego łóżka stała otwierana szafa, ze śmiechem wyskoczyła z niej mama. Rzuciła się na pościel, tuląc mnie i łaskocząc. -Wiedziałam, że już nie śpisz. Ktoś tu lubi oszukiwać.- Powiedziała. Razem przytuleni leżeliśmy w zmierzwionej kołdrze. -Mamo skąd wiedziałaś, że już nie śpię?.- Spytałem z lekkim przekąsem. -Chciałbyś wiedzieć.- Znowu zaczęła mnie gilgotać.- Co mój mały kapitan życzy sobie na śniadanie? -Mleko z różnymi płatkami. -Już się robi.- Klaudia wstając, ręką zmierzwiła mi włosy. W chwilę potem słyszałem jak zbiega po schodach do kuchni. Ja również zszedłem z łóżka, byłem bardzo głodny, ale najpierw poszedłem załatwić sprawy w łazience. Z pomoczonymi rękawami od piżamy włożyłem papcie i udałem się na śniadanko. Kiedy wszedłem do kuchni miska z Kubusiem Puchatkiem już na mnie czekała. Usiadłem przy stole, mama siedziała naprzeciwko pijąc kawę. Pomyślałem, że ładnie wygląda. Miała na sobie żółtą koszulkę w kratę, niebieski szorty oraz upięte w nieładzie włosy. Oczywiście uśmiech jej nie opuścił, zawsze była pogodna. -Marcel pomożesz mi dzisiaj upiec ciasteczka? Później wybierzemy się na jakiś długi spacer albo piknik, co o tym sądzisz? Dziś jest twój dzień i spędzimy go tak jak będziesz tego chciał. -Ciastka i piknik to dobry pomysł. -No to jak zjesz i się ubierzesz zaczniemy piec. Stałem na taborecie, dzięki temu blat stołu sięgał mi do połowy brzucha. Miałem podwinięte rękawy koszuli i ręce oblepione ciastem. Wszędzie rozsypana była mąka. Mama ubijała mikserem białka, aż zrobiła się gęsta, biała piana. Kiedy ciasto było już rozwałkowane na płasko, zabrałem się za wykrawanie kształtów. Używałem do tego różnych foremek: ludzików, domków, gwiazdek, kwiatków i tak dalej. Klaudia z czułością układała je następnie na blachę i do piekarnika. Razem doprowadziliśmy kuchnię do porządku oraz moje ręce. -To będą najpiękniejsze ciasteczka pod słońcem, aż żal będzie je zjeść.- Mama rzuciła mi podpuszczający uśmiech. -Neee, myślę, że zjemy je wszyściutkie. -A tacie trochę nie zostawimy? -Tacie zrobimy drugie.- Mama podeszła do mnie i pocałowała mnie w policzek. Pachniała teraz cynamonem.- Mamuś dlaczego tak dziwnie pachniesz?- Pogłaskała mnie po głowie. -To przez twoje : "słoneczne ciasteczka":...- Zaczęła się śmiać- przez cynamon skarbie. W dalszym ciągu siedziałem przy stole, piłem mleko i obserwowałem Klaudię. Wyciągnęła wielki wiklinowy koszyk, pakowała do niego różne rzeczy konsultując się ze mną. Wzięła do ręki bułki maślane, popatrzyła na mnie, kiwnąłem głową, więc je spakowała. Następnie pokazała mi oliwki, skrzywiłem się wywalając język. -Marcyś może jak je zjemy to zrobimy się zieloni i wezmą nas do "Shreka 4"- Zacząłem śmiać się histerycznie. Potem w kolejce stał dżem truskawkowy. Wzruszyłem ramionami, a wtedy mama zaczęła prezentacje jak w reklamie.- Dżem truskawkowy bez konserwantów, z dużymi kawałkami owoców, słodki, ponętny. Myślę, że bułki będą zadowolone.- Klaudia wciąż się śmiała ja zresztą też. -Dobrze mamo, przekonałaś mnie, bierzemy go. -Nareszcie jakiś postęp. Mamy bułki, dżem, sok i ciastka. Oliwki odpadły. No to idźmy dalej.- Podniosła banany, od razu się zgodziłem, gdyż lubię te owoce .- Zawsze możemy nimi rzucić jakiegoś robaka. -Mamo...- Bolał mnie już brzuch i usta od tego śmiechu.- A może weźmiemy jeszcze cukierki "Krówki"? Klaudia zrobiła obrażoną minę, nie wiedziałem co się stało.- Co ci jest mamo? -Jak mogłeś to zaproponować...- Zerknąłem na matkę drapiąc się po głowie. Naprawdę nie wiedziałem o co jej chodzi. W chwilę potem dokończyła swoje zdanie.- ...co na to powiedzą napotkane krowy?- Ze śmiechu spadłem z krzesła, obiłem sobie lekko kolano. Jakoś nie przejąłem się tym, dostałem napadu histerycznego śmiechu i turlałem się po kuchennej podłodze. W wieku 5lat nie miałem żadnych zmartwień, myślałem, że tak już pozostanie. Moje szczęście było powiązane z mamą, to ona nadawała barw życiu, które toczyłem. Wszystko było już gotowe, spakowany kosz stał koło drzwi w przedpokoju razem z kocem i moim ulubionym niebieskim misiem. Kiedy wyszliśmy z domu zdałem sobie sprawę, że na dworze było gorąco. Wraz z mamą spakowaliśmy rzeczy do auta, następnie zapięła mnie w foteliku(na tylnym siedzeniu) po czym usiadła za kierownicą. Zielony matiz pomknął przez osiedle, podziwiałem przez okno ładne domy i drzewa. Przejechaliśmy przez miasto, mama zaparkowała auto na parkingu obok szkoły. Kiedy zabraliśmy potrzebne rzeczy, Klaudia zamknęła samochód. Złapała mnie za rękę, szliśmy chodnikiem, przed nami rysował się widok górki i lasku, przez który musieliśmy przejść, aby dojść na polanę. Po prawej stronie była szkoła(do której chodziłem w późniejszych latach), a po lewej był cmentarz. Było to smutne miejsce, ale lubiłem tak chodzić. Podobało mi się jego ułożenie, na wzgórku otoczone lasem. -Mamo czy tutaj leżą umarli ludzi?- Pomyślałem, że to głupie pytanie, ale ktoś mi kiedyś powiedział, że "nie ma głupich pytań". -Tak, ludzie którzy umarli zostają tutaj pochowani. Ich najbliźsi przychodzą i rozmawiają z nimi modląc się. -Zmarli im odpowiadają? -Byłem zdziwiony jak to możliwe. -Kiedy mocno kogoś kochasz to słyszysz jego głos w duszy, wydaje mi się, że czasami zmarli potrafią opowiedzieć, jeżeli żywi ich umieją słuchać. Następne metry pokonaliśmy w ciszy. Doszliśmy do końca alei, przed nami były drzewa, a między nimi ukryte kamienne schody. Wraz z mamą wspinaliśmy się powoli i możliwie ostrożnie. Nie trwało to długo. Zobaczyłem dróżkę po obu stronach której rosły dęby. Wysoko podnosiłem nogi, żeby się nie potknąć o wystające korzenie. Słońce promieniami otuliło zieloną trawę, nabrała ona przez to głębszego koloru. -Tu będzie dobrze.- Wskazała dłonią mama. Pomyślałem, że ma racje, tu było cudownie. Staliśmy na wysokiej górce, za nami był las, z lewej strony dróżka(którą przyszliśmy), a miasto rysowało się u stóp góry jakby w dolinie.- Spójrz Marcel stąd widać nasze osiedle i dom.- Podążyłem za wzrokiem mamy. Faktycznie dostrzegłem zarys naszego domu. -Mamo podoba mi się to miejsce.- Klaudia rozłożyła koc(pomogłem jej w tym przedsięwzięciu), na jednym z boków, którego postawiła kosz z jedzeniem. Przysiadła na środku, popatrzyła na mnie czule i poklepała miejsce, obok na znak abym usiadł przy niej. Zrobiłem to bez chwili zawahania. Kiedy już siedziałem mama obięła mnie ramieniem, nie wyrywałem się, gdyż uwielbiam jej delikatny dotyk. -Marcel daj ściągnę ci sandały, będziesz mógł chodzić po trawie na boso. -A dlaczego? Chyba mi się to nie spodoba.- Odparłem z obawą. Nie chciałem żeby coś mi się wbiło w nogę albo co gorsza ugryzł mnie jakiś robak. Mama patrząc na mnie z rozbawieniem ściągnęła swoje buty i przeszła się po trawie. -Czuję jak trawa gilgocze mi stopy, jest świeża, delikatna- zgięła kilka razy palce nóg, zagłębiły się w zieleni- klei się do skóry. Trawa jest nieokiełznana, nie wiadomo co poczujesz przy każdym kroku. Patrzyłem jak Klaudia stąpa na palcach po polanie, zamknęła oczy, uniosła ręce na wysokość ramion. W tym momencie padły na nią promienie słońca, uśmiechnęła się. Pomyślałem- czyż naprawdę nie wygląda jak anioł? Przekonała mnie, zdjąłem sandały i stanąłem na trawie. Było to uczucie takie jak mama mi to opisała. Klaudia otworzyła oczy i zerknęła na mnie. Zaczęła się śmiać, następnie goniliśmy się wokół koca. W tej chwili robaki najmniej mnie obchodziły, biegałem boso po zielonym dywanie, śmiejąc się w niebogłosy. Biegałem wraz z moim aniołem- moją mamą.

Siedzieliśmy na kocu, oboje z czarnymi stopami, ja jadłem bułki z dżemem, a mama banana. Podziwiałem otaczającą mnie przyrodę- tu ptaszek zaćwierkał, tu jakaś mrówka wlazła mi na nogę. Zdziwiłem się, że jesteśmy sami, to takie piękne miejsce, a nikogo tu nie było. -Mamo czy jak zjem to mogę sam iść i nazbierać dla ciebie kwiatów? -Oczywiście, ale tak żebym cały czas cię widziała. Dobra? -Dobra, dobra.- Pomierzwiła mi włosy i poszedłem. Znalazłem kępkę żółtych kwiatów, nie znałem się na roślinności, ale mi się spodobały, więc je zerwałem. Po pół godzinie miałem piękny kolorowy bukiet. Składał się z żółtych, białych, czerwonych, niebieskich i fioletowych kwiatów. Zaniosłem je mamie i ucałowałem ją w policzek. Na jej usta zawędrował uśmiech, dzięki, któremu zrobiło mi się ciepło na sercu. Cieszyłem się, że mogę uszczęśliwić Klaudię. -Mamuś powiesz mi co to za kwiaty? -Jasne, ale nie jestem pewna. Jak nazmyślam to się nie chwal tacie, zgoda? -Oczywiście.- rzuciłem wymijająco z uśmiechem. Pomyślałem, że i tak mu powiem, hehe. -Te niebieski to niezapominajki, żółte- mlecze polne, czerwone- maki, białe- konwalie, a fioletowe to jakieś "dziwolągi". Nie mam pojęcia. -No to wymyślmy im nazwę, tylko my będziemy je tak nazywać, to będą nasze kwiaty. Może Pszczółka Maja? -Nie bardzo, a Jeziorinki? -Okropnie! Róża? -Przecież synku to nie róża, a może Szaraczek? -Podoba mi się. Niech będzie Szaraczek, chociaż one nie są szare...- Popatrzyłem na te kwiaty podejrzliwie. -Kochanie posłuchaj- popatrzyłem na mamę, przyłożyła palec do ust na znak abym nic nie mówił- słyszysz- wyszeptała do mnie- to rudzik śpiewa. -Czy rudzik to jakiś ptak?- Spytałem zdumiony, pierwszy raz usłyszałem tę nazwę. -Tak, to najmilszy ptaszek ze wszystkich. O, popatrz, widzę go! -Gdzie?- Kręciłem głową to na lewo to na prawo, ale nie widziałem go. -Tam Miśku.- Kobieta wskazała na niewielki krzaczek, na którym siedział rudzik. Ptaszek przyglądał się im z zaciekawieniem. -Mogę go złapać? -Nie Marcelku, nie wolno łapać ptaszków, chodź pewnie i tak by ci się to nie udało. Popatrz na niego, posłuchaj jak pięknie śpiewa. Jest taki bezbronny i bardzo ciekawski. Na pewno zastanawia się co robimy. -Tak myślisz mamo?- Zdziwiłem się, że tak dużo wie o tym pierzastym przyjacielu. Zupełnie jakby się znali od lat. Mama złożyła usta(podobnie jak do pocałunku) i cichutko pogwizdała. Rudzik był nie mniej zdziwiony jak ja. Nieoczekiwanie rozpostarł skrzydełka i przyfrunął do nas. Usiadł na skraju koca, skacząc ochoczo to tu to tam. -Marcyś patrz jaki on słodki...- ptaszek zaśpiewał, a mama powiedziała- bał się nas, ale teraz już mniej. Ciekawość go tu zwabiła i moje pogwizdywanie. -Mamo!- Powiedziałem głośno, prawie krzyknąłem, ale się opanowałem żeby nie spłoszyć rudzika.- Ty umiesz rozmawiać z ptakami?- Miałem ogromnie głupią minę, usta szeroko otwarte, oczy wytrzeszczone. Mama się uśmiechnęła- Nie głuptasku, ale zdaje mi się, że on tak myśli. Klaudia pokruszyła ciastko, ujęła moją rękę i nasypała do niej okruszków. -Po co to? -Wystaw rączkę i daj ptaszkowi jeść. Jak się nie będziesz ruszać to może przyleci. Usłuchałem jej i ku memu uprzedzeniu( że nic z tego nie będzie) rudzik do mnie przyleciał. Usiadł na koniuszkach moich palców i chrupał "słoneczne ciastko". Nie mogłem uwierzyć, to dzięki mamie. Rzuciła na rudzika zaklęcie i go zaczarowała. Pomyślałem- przecież jest aniołem, a one umieją wszystko. Kiedy ptaszek najadł się do syta, zaćwierkał w podzięce i odleciał( myślałem, że widzę tego ptaszka ostatni raz w życiu, ale się pomyliłem). -Kochanie czas się zbierać do domu. -Szkoda, że nie możemy jeszcze zostać. -Obiecuję, że tu kiedyś wrócimy. Tatuś przyjdzie zaraz z pracy, na pewno będziesz chciał mu wszystko dokładnie opowiedzieć. W kilka chwil później mijaliśmy cmentarz. Trzymałem Klaudię za rękę, był na ulicy teraz większy ruch. Auta mknęły w zawrotnym tępie. Popatrzyłem na mamę, uśmiechnęła się, była szczęśliwa. Coś zatrzepotało mi nad głową- Mamo spójrz- krzyknąłem- to nasz rudzik!- Wyrwałem się Klaudii i pobiegłem za ptakiem. Nie patrzyłem dokąd podążam, byle za rudzikiem. Klaudia upuściła koszyk, nie zjedzone rzeczy wysypały się na chodnik. Krzyczała za mną- "Marcel wracaj! Zatrzymaj się!" Ale ja się nie zatrzymałem, nie usłuchałem jej. Znalazłem się na środku ulicy, słyszałem odgłos klaksonu i ostrego hamowania. Ku mnie jechała ciężarówka, a ja stałem niezdolny się ruszyć. Odwróciłem się ku mamie, biegła w moją stronę najszybciej jak tylko mogła. Na jej twarzy nie było już uśmiechu, malował się na niej tylko strach, była blada, a w jej oczach zobaczyłem łzy. Skoczyła do przodu i odepchnęła mnie na pobocze. Leciałem, aż natrafiłem na trawę. Zieleń utuliła mnie, jednocześnie amortyzując upadek. Jak zza mgłą słyszałem: krzyki, hamulce, klaksony. Jakiś mężczyzna podbiegł do mnie i wziął mnie na ręce. Zrobił to bardzo delikatnie, byłem obolały i lekko poobijany. Wśród tłumu ludzi na jezdni wzrokiem szukałem mamy. Jednak nie mogłem jej dostrzec. Wtedy nie do końca docierało do mnie co się stało. Płakałem, wyrywałem się temu mężczyźnie i krzyczałem:;; "Gdzie jest moja mama?! Ja chcę do mamy!" Ten pan głaskał mnie po głowie i uspokajał. Z daleka usłyszałem karetkę, tłum ustąpił... Wtedy ją zobaczyłem. Leżała na jezdni na plecach w kałuży krwi, ręce miała rozłożone, głowę przechyloną w moją stronę. Oczy były zamknięte(i wydawało mi się), że jej usta są w lekkim nieznacznym uśmiechu. Krzyczałem do niej histerycznie: "Mamusiu!" Byłem mokry od łez i potu. Gardło mnie bolało, ale nie przestałem płakać i jej wołać.

Mój anioł odleciał....

3.

Siedząc skulony pod oknem wylewałem łzy. To była moja wina, ja do wszystkiego doprowadziłem. Gdybym się zatrzymał nic by się nie stało. Niestety nie stanąłem, zabiłem ją. Żyła tylko dla mnie, oddała życie, aby mnie uchronić. Po wypadku nie byłem już tym samym chłopcem. Wychowywał i opiekował się mną tata, przeszliśmy przez życie razem. Nigdy mnie nie obwiniał za to co się stało, ale ja wiedziałem, że to była wyłącznie moja wina.

Po pogrzebie mamy, kiedyś poszliśmy wraz z tatą na cmentarz. Stanęliśmy nad jej grobem- pięknym, czarnym wykonanym z marmuru pomnikiem. Na płycie nagrobnej znajdowało się jej małe zdjęcie.- Klaudia patrzyła na nas uśmiechając się szeroko, a pod nim widniał napis: "Śpij nasz aniele" Tata stał nad grobem ze złożonymi rękoma i spuszczoną głową. Po jego twarzy spływały łzy- kochał ją równie mocno jak ja- Nad życie. Ja natomiast klęknąłem na trawie u dołu pomnika w swoim nowym garniturku. Trzymałem w ręku 2kwiaty: białą różę i Szaraczka. Kwiat jedyny w swoim rodzaju, gdyż należał do mnie i do mamy. Położyłem je oba delikatnie na pomniku obok zapalonego znicza. Popatrzyłem na zdjęcie Klaudii, łzy stanęły mi w oczach, powiedziałem: -Przepraszam cię mamusiu, nie chciałem doprowadzić do twojej śmierci. Kocham cię nad życie, jesteś moim aniołem i nie wiem czy sobie poradzimy z tatą bez ciebie- Ukradkiem zerknąłem na tatę, on spojrzał na mnie. Starał się uśmiechnąć, ja mówiłem do niej dalej.- Nie będziesz przy mnie kiedy pójdę do szkoły, nigdy już nie pokażesz mi świata swoimi oczyma. Nie zobaczę twojego uśmiechu- w tym momencie rozpłakałem się, szlochając przytuliłem pomnik. Ojciec natychmiast podniósł mnie na ręce i mocno przytulił. Szepnął:; -Nie płacz kochanie, jakoś to będzie- sam również płakał. Powiał wiatr, był ciepły i miły. Moje kwiaty zawirowały na pomniku, poczułem zapach magnolii i bzu oraz usłyszałem cichutki śmiech. To była ona- pomyślałem- mama. Odpowiedziała mi! "...Zmarli potrafią odpowiedzieć, jeżeli żywi ich umieją słuchać". -Tatusiu- dotknąłem dłonią jego policzka- to mamusia, ona tu jest. Czujesz ja? Słyszysz jej śmiech? Ona wierzy, że poradzimy sobie bez niej we dwoje. Kocha nas i tęskni, ale mówi, że nas nie opuści. Będzie tutaj i kiedy zatęsknimy to ona przyjdzie. Porozmawia z nami. Ona nas kocha- zacząłem się śmiać przez łzy ze szczęścia- ona mnie kocha, wybaczyła mi. Kocha mnie! Kocha mnie!- "Żyję tylko dla ciebie, nie zapomnij o tym!"- Nie zapomnę mamusiu i ja też cię kocham najbardziej na świecie!

4.

Ściskałem w dłoni krzyż Klaudii, wciąż skulony siedziałem pod oknem na podłodze( w rodzinnym domu, w moim dawnym pokoju). Nieoczekiwanie w drzwiach stanął mój ojciec. Jak na 70-latka trzymał się dobrze. Dalej był przystojny jak kiedyś, miał ogorzałą od słońca twarz i siwe włosy. Stał w eleganckim garniturze, popatrzył na mnie z miłością. Wszedł powoli do pokoju, przysiadł koło mnie i objął ramieniem. -Marcel już dobrze, wypłacz się to ci ulży.- Jemu też oczy się zaszkliły. -Tato- pokazałem ojcu krzyż mamy- tak bardzo mi jej brakuje. Tyle lat minęło od jej śmierci, dziś mija 30 lat odkąd odeszła.- Otarłem twarz chusteczką- Dziękuję tato, że tak dobrze mnie wychowałeś, wiem ile cierpienia dostarczyłem nam trojgu. Późno na to...ale wybacz mi. Nie chciałem śmierci mamy. -Synu, nigdy cię nie winiłem za to co się stało. To był nieszczęśliwy wypadek. Jestem dumny z Klaudii, że poświęcając swoje życie uratowała ciebie. Ona była, jest i będzie naszym aniołem. -Kocham cię tato.- Oboje wstaliśmy, pomogłem ojcu. -Ja ciebie również Marcelu. Schowałem krzyż do kieszeni swojego garnituru, z łóżka wziąłem bukiet kwiatów "Szaraczków" i wraz z tatą poszliśmy do mamy, na cmentarz. Miłość nie umiera, nasz anioł jest wśród nas.

KONIEC

— koniec bezpłatnego podglądu —