Niepamiętnik

Pierwsze 50%

3 DZIEŃ...

Ty... pojawiłeś się w moim skromnym życiu. Wtedy, gdy wydawałoby się, że straciłam wszystko.

PO PRZEBUDZENIU...

Kiedyś powiedziałeś mi, żebym napisała o Tobie, ale nie superlatywy... Nie potrafiłabym, ponieważ same dobre rzeczy przychodzą mi na myśl, nawet teraz. To fakt, że nie jesteś doskonały, ale któż nim jest? Nie zaliczamy się do stworzeń doskonałych, a mimo to jesteśmy prawie tak jak Anioły. Każdy z nas ma wzloty i upadki. Po co pamiętać złe rzeczy? Niestety faktem jest to, że nie da się wszystkiego zapomnieć, ale zawsze przecież mówiłeś, że są wyjątki od reguły.

4 DZIEŃ...

Czasami zastanawiam się w ogóle czy Ty wiesz co ja czuję. Jakbym mogła oddać Ci na chwilkę choć kroplę smutku, który mam w sobie nie skorzystałabym z tego. Wiedziałabym jak to boli... Czy Ty zdajesz sobie w ogóle sprawę z tego co znaczy być niepotrzebnym nikomu, do niczego, a nawet zbędnym jak śmieć dla którego nie ma nawet miejsca na wysypisku śmieci, bo ja tak, właśnie ktoś się mnie pozbył. Ty jesteś ciągle potrzebny, nawet do załatwiania takich zwykłych, codziennych spraw. Ja nie mam już nikogo komu mogłabym być potrzebna. Jak bardzo chciałabym być świadoma tego, że beze mnie świat nie byłby już tym samym światem i że ktoś zasmuciłby się z tego powodu, bo byłoby mu ciężej. Wszystko się sypie: moje szczęście, znikł mój prawdziwy dom i moja rodzina, w domu kłopoty, wyniki badań, a do tego zostałam sama. Snuję się bez celu po tym świecie, bez sensu. Często odczuwam pustkę, poza tym smutek, żal, strach i samotność. Po co mam żyć? Szczególnie teraz, gdy moje szczęście pękło jak bańka mydlana? Już nie potrafię tego wszystkiego znosić, dla mnie to jest za trudne, szczególnie to, że osoba, którą kocham ponad życie odwraca się do mnie plecami. A ja nie mogę zrobić kompletnie nic.

10 DZIEŃ...

Czekam na Ciebie... Pamiętam jak zawsze czekałam na Ciebie w szpitalu. Zdawałoby się, że czekałam na Ciebie tyle lat, a tam…

— koniec bezpłatnego podglądu —