Okruszki

Pierwsze 50%

{front:calibri}Biegnąc po szpitalnych schodach myślał gorączkowo – {i}Zaczekaj, zaczekaj cholera, zaczekaj na mnie, jeszcze nie teraz, proszę, proszę{/i}- wszystko w nim krzyczało, nie, wyło!! Gdy odebrał telefon nie dano mu złudzeń, stan był ciężki, właściwie bez szans, musiał się przygotować. Ale jak na Boga?

Gdy wszedł na salę nie rozpoznał jej, wiedział że to ona, ale tak bardzo się zmieniła.Była taka drobna w wielkim szpitalnym łóżku, twarz kompletnie pozbawiona tego dobrze znanego mu blasku, którym rozświetlała jego codzienność, teraz zlała się z szarością szpitalnej pościeli. Jak to się mogło stać, jeszcze kilka godzin temu rozmawiali, właściwie kłócili się, no, może bardziej sprzeczali jak to każdego ranka, o co? Uderzyło go, że nie mógł sobie przypomnieć. Później chwyciła kluczyki i wyszła. Jak co dzień. A jak będzie jutro? Boże Jak on teraz będzie żył. Poczuł jak zbiera mu się na wymioty, pospiesznie stłumił ten napad paniki.

Podszedł bliżej, żyła, zamknięte oczy zapadły się gdzieś w głąb, jakby ktoś brutalnie wyszarpnął z jej ciała duszę. Tak czystą, tak dobrą. Poczuł się jakby dostał w policzek w najmniej oczekiwanym momencie. Była taka piękna, mądra, taka jego, idealna. Czy w ogóle o tym wiedziała? Czy kiedyś jej to mówił? Przelotnie, a ona tylko się wtedy śmiała, wzruszała ramionami i z błyskiem w oku mówiła melodyjnym głosem: {i}Widzisz jaki masz skarb?{/i} – żartowała, ale on wiedział, tylko czy ona na pewno wiedziała?

Pół godziny później wrócił z konsultacji z lekarzem. – {i}Pogodzić się – jak mam się kurwa z tym pogodzić?{/i} – powiedział na głos do swojego odbicia w szybie. W jednej chwili przebiegły mu przez głowę przygnębiające obrazy: ich pościel bez niej, ich kuchnia, bez okruszków przez nią pozostawionych – zawsze się o to kłócili, jej szafa z ciuchami, z której już nie będzie ich…

— koniec bezpłatnego podglądu —