Osamotnienie

Pierwsze 50%

Osamotnienie a samotność w społeczeństwie XXI wieku

By mówić o osamotnieniu i samotności chcę pierw rozdzielić i wyjaśnić te pojęcia. Przez samotność w tej pracy będzie się mówić o stanie fizycznym w którym jednostka pozbawiona jest kontaktu ze społeczeństwem. Można mówić o samotności całkowitej, czyli odosobnieniu lub izolacji. Dziś można też swobodnie mówić o nowych formach samotności związanymi z komputeryzacją oraz rozwojem telefonii komórkowej. Z tej perspektywy osoba spędzająca czas przed komputerem zasadniczo ma kontakt z innymi ludźmi poprzez portale społecznościowe jak Nasza-Klasa czy FaceBook oraz komunikatory GG, AQQ, TLEN. Ludzie łączą się z sobą wirtualnie przez programy typu Skype nawiązując wideokonferencje oraz pozostając w kontakcie głosowym. Zagłębiając się w te środowisko czuje się wyraźny dyskomfort związany z brakiem relacji fizycznych. W tych warunkach nie istnieją tego typu sytuacje jak zrobienie komuś herbaty czy spacer. W skrajnych przypadkach dochodzi do ZuI – zespołu uzależnienia od Internetu gdzie największym zagrożeniem są serwery wielkich gier komputerowych łączące miliony graczy z całego świata w jeden aspołeczny system wzajemnej rywalizacji jak World of Warcraft lub gry o niskich wymaganiach sprzętowych pozwalających łączyć się z wirtualnym światem praktycznie wszędzie, jednocześnie izolując się od najbliższego otoczenia, dla przykładu Tibia lub gry przeglądarkowe nie wymagające instalacji typu Ogame. Cały ten wielki zestaw pożeraczy prawdziwego życia kiedyś dotyczył głównie młodzieży. Skala tego izolującego się środowiska jednak rozrosła się na wiele szersze grupy wiekowe. Coś co miało ułatwić ludziom życie doprowadziło do rozwijania się nowych chorób społecznych do których za największą można uznać osamotnienie. Osamotnienie towarzyszyło ludziom od zawsze, jednak nigdy nie na tak dużą skalę jak obecnie. Czym jest osamotnienie? To stan psychiczny wywołujące dyskomfort psychiczny związany z brakiem bliskości i trwałych relacji z innymi ludźmi. Osamotniona może być osoba która mieszka w dużym mieście, znajduje się w tłocznym miejscu czy nawet prowadząca z kimś rozmowę. Globalizacja oraz urbanizacja doprowadziła do przyśpieszenia życia. Wpłynęło to również bardzo drastycznie na model rodziny oraz nawiązywanie więzi. Zjawisko uprzejmej nieuwagi przeniosło się z komunikacji miejskiej do szkół, a w najgorszych przypadkach nawet do domów. W świecie zdominowanym przez technikę osamotnienie stało się czymś o tyle niebezpiecznym, że najczęściej nie posiada się czasu, środków i metod do pracy z tym zjawiskiem i zrozumieniem go. Chciałem także zwrócić uwagę na to, że kiedy słyszymy słowa samotność i osamotnienie, to przede wszystkim myślimy o czymś negatywnym, o rodzaju patologii, o dyskomforcie psychicznym i innych pejoratywnych cechach tego stanu. Można powiedzieć, że w czasach umierającej duchowości zapomina się o fakcie, że samotność nie jest tylko chorobą społeczną jak specjalnie to przedstawiłem na początku. To styl życia, pewnego rodzaju rozpęd bez świadomości doprowadził do tego, że nie potrafimy się zatrzymać i potrzebujemy coraz to nowszych i silniejszych bodźców. By być szczęśliwym w samotności, trzeba do tego dojrzeć, trzeba z problemem się zmierzyć. Nawykowe reakcje jednak SA zupełnie inne. Społeczeństwo graczy ucieka do różnego rodzaju „strzelanek” rozmawiając ze swoimi przyjaciółmi z drużyn przez komunikatory masowe jak Ventrilo oraz Team Speak. Świat wirtualny i życie na telefon pozwala oszukiwać siebie i tłumić wewnętrzne lęki pozbawiając tych ludzi spontaniczności i gotowości do radzenia sobie z nimi, a przecież rodzimy się i umieramy w pewnym sensie samotnie. Poza ucieczką od samotności i osamotnienia istnieje również drugi typ radzenia sobie z nią. By jakoś pojednać się z tymi stanami można czytać książki, rozwijać praktykę duchową czy podróżować po górach. Umysł w takiej sytuacji znajduje się w stanie relaksu i większej świadomości przez co wszelkie wewnętrzne myśli i dialogi mogą swobodnie przepływać bez przywiązania do tych myśli czy niechęci. Ten rodzaj pracy z tym stanem psychicznym pozwala wyjść z uzależnienia ciągłego pozostawania w kontakcie czy tak zwanego „bycia na telefon”. Jeśli zaś chodzi o głębsze praktyki medytacyjne to o ich rezultatach rzetelnie rozstrzyga dialog naukowy przeprowadzony przez organizację Mind & Life i spisany w książce Daniela Golemana „Emocje Destrukcyjne”. By mówić o samotności i osamotnieniu w dobie współczesnego rozwoju nie można tak po prostu uciec od społeczeństwa, które praktykami w samotności zajmuje się od 2500 lat i całą swoją kulturę oparło na naukach z tych praktyk się wywodzących. Obserwując tybetańskich mnichów czy hinduskich joginów stykamy się ze jakby z druga stroną tego samego problemu. Podczas gdy zachód nie radzi sobie z emocjonalnymi problemami mimo wielkiego postępu cywilizacyjnego, to buddyjscy mnisi jak Dalajlama czy Karmapa przyjeżdżają na zachód i ukazują zupełnie inny obraz świata wschodu. Samotność w głębokich praktykach wewnętrznego wglądu jest wręcz czymś koniecznym by móc się rozwijać. Czy więc samotność i osamotnienie, można nie tylko…

— koniec bezpłatnego podglądu —