Ostatni Raj na Ziemi - Wstęp

Pierwsze 50%

{b}Ostatni Raj na Ziemi{/b}

{i}WSTęP{/i}

Nocni, jak ich nazywaliśmy, znowu zaatakowali. Morderstwo było brutalne i jak zwykle wstrząsnęło całym miastem. Ludzie z mojego pokolenia byli ryzykantami. Przynajmniej raz w tygodniu znalazł się człowiek, który nie zważał na niebezpieczeństwa czyhające poza domem po zapadnięciu zmroku. Nie zawsze udało mu się uciec przed śmiercią. Sto lat temu wybuchła wojna nuklearna niszcząc prawie cały świat. Moi rodzice mieli szczęście, że mieszkali w państwie, które dbało nie o polityków a obywateli i nie mieszało się w wojny między wschodem a zachodem. Jednak mimo wszystkich środków bezpieczeństwa fala śmierci i zniszczenia nie ominęła i nas. Najgorsze nastąpiło po nadejściu zmroku, który zapadł na całe trzydzieści lat. Tyle czasu trwało opadnięcie pyłów wznieconych przez ciągle wybuchające bomby. Kilkadziesiąt lat później urodziłam się ja. Jak wszyscy ludzie w moim wieku miałam jasne włosy, błękitne oczy i wiecznie opaloną skórę. Nazywano nas Dziećmi Słońca, które co dzień pojawiało się na niebie. Starsi opowiadali, że przed wojną nie zawsze tak było. Obecny klimat powodował, że prawie nie znaliśmy deszczu. Pozyskiwaliśmy wodę z najgłębszych warstw Ziemi i tylko dzięki temu jakoś udawało się nam przetrwać. Ostatnie marne opady zanotowano jakieś dziesięć lat przed moim urodzeniem. Klimat Ziemi wyrównał się do tego stopnia, że zniknęły lodowce pokrywające bieguny, a między zwrotnikami powstała pustynia. Ludy, które przetrwały przemieściły się najdalej na północ uciekając przed palącym Słońcem, naszym wrogiem i przyjacielem. Stworzyły tam jedno państwo, bez nazwy i przywódcy. Była to raczej zbieranina różnych narodowości i ras, które w ciągu minionego czasu wykształciła swój własny język, oparty na podstawach angielskiego, niegdyś bardzo popularnego. W każdym miejscu tego dziwnego państwa słychać było naleciałości w akcencie dawnego języka różnych narodów, lecz nikogo już to nie obchodziło. Ludzie nauczyli się żyć po swojemu w nowym świecie. I tak…

— koniec bezpłatnego podglądu —