Pamiętniki 12/13 'Uroboros'

Pierwsze 50%

Porywczy wiatr zdmuchnął tę subtelną otoczkę. Czas na trochę gorzkiej, brutalnej i szorstkiej prawdy, takiej jaka jest w rzeczywistości. Najwyższy z możliwych.

'- Znam mężczyznę, który jednej kobiecie mówi, że ją kocha, z inna się umawia, a jeszcze inna pieprzy. Potrafisz to zrozumieć?

- Przecież każdy wie, że całej forsy nie trzyma się w jednym sejfie.'

Żeby powstać wystarczy tylko poczekać, aż wiatr wywieje resztki Twoich prochów z umownej, niefizycznej urny, której postać tylko ułatwia całą sprawę.

W istocie rzeczy, chciałam opowiedzieć, lub chociaż przybliżyć istotę MOJEGO OSOBISTEGO procesu godzenia się ze światem.

'Nim się pojawiłeś żyłam z powodu niczego więcej niżeli ciekawości.'

'Tak naprawdę, był jedyna osoba jaka kochałam, jaka potrafiłam kochać. Ostatecznie to przeminęło. Zostało wyciszone dla dobra wszystkich.'

'Ponowne analizowanie tego wszystkiego mnie przeraża. Obawiam się, że tkwi w tym jakaś moja wielka wina, zrodzona w dowolnym momencie. Po prostu, zauważam, że to wygląda nazbyt obco, a ja mimo wszystko mogłam przyjąć to jako coś 'znanego'.'

'Ja, z tą swoją całą wszechogarniającą wewnętrzną zimą, chłodem, byłam dla niego ogromną górą lodową, przytłaczającą rozmiarem. On był statkiem, wypełnionym nadzieją. Nadzieją na dotarcie do lepszego, na osiągniecie szczęścia.…

— koniec bezpłatnego podglądu —