Porozmawiajmy

Pierwsze 50%

Kochanie… chciałam porozmawiać… ale nie! Nie uciekaj! Nie jesteśmy już dziećmi, porozmawiajmy. Kochanie, sama nie wiem, dlaczego tak do Ciebie mówię. Może dlatego, że tylko Ty mnie słuchasz. W sumie to nie masz innego wyjścia, musisz słuchać. A może dlatego, że nikt inny na to nie zasługuje…

Usiądź. Zaparzę kawy, zrobi się przyjemniej. Pamiętasz, kiedyś potrafiliśmy ze sobą rozmawiać. Nie musiałam Cię o to prosić. Co się zmieniło? Złościsz się na mnie? Boisz się? Nie rozumiem. Czemu nadal milczysz? Kawa gotowa. Uważaj na tą filiżankę, dostałam ją w prezencie. Nie, nie dlatego. Ona jest krucha, tak jak wiele rzeczy w naszym życiu. Nie znoszę tej ciszy, odezwij się w końcu!

Wszystko jest inne niż sobie wyobrażałam. Wartości zamieniły się miejscami w hierarchii ważności. Porażki okazały się sukcesem. A sukces stał się jedną wielką porażką. Czemu nadal tu jesteś? Czemu mnie nie zostawiłeś? Przecież wiesz, że szanse są równe zeru. Ja?... Nie mogłam odejść tak po prostu. Musiałam zostać. Może jeszcze wszystko ulegnie zmianie, może na dobre… właśnie może… Ale sam powtarzałeś, że trzeba wierzyć w lepsze jutro. Mieć nadzieję. Cieszyć się z pojedynczych chwil. Chyba nie kłamałeś? Zawsze byłeś mądrzejszy. Tylko ja nie chciałam słuchać. Idiotka!

Smakuje Ci kawa? Ja jej już nie pijam. Odkąd się do mnie nie odzywasz, przestała mi odpowiadać. Wielu rzeczy już nie robię, bo straciły dla mnie sens. Tak, masz rację. Znowu przesadzam. Wiesz o czym teraz marzę? O drewnianej chatce z kominkiem… Dlaczego? Nie powiem Ci. Przed Tobą też chcę mieć jakieś tajemnice. Do tej pory ich nie miałam. Wiedza o mnie była podawana Ci jak na tacy. Ale koniec z tym.

Skarbie… co będzie dalej? Myślisz, że można żyć, zapominając o przeszłości? Mam spróbować? To nie jest łatwe, wiesz o tym. Tyle razy próbowałam. Miałam nadzieję, że coś się odmieni na…

— koniec bezpłatnego podglądu —