Recenzja wystawy Warszawa-Moskwa

Pierwsze 50%

Warszawa – Moskwa / Moskwa – Warszawa; przez dziurkę od klucza.

Wszedłem, tak niby, niby mimochodem, powoli przesuwając nogę za nogę. Ja parias z Nowej Huty w galerii sztuki. Ja mieszkaniec, dziecko i ofiara architektury socrealu na wystawie łączącej Pałac kultury z jego siostrami w Moskwie. Z delikatnym drżeniem w kończynach dolnych i górnych przekroczyłem próg Galerii Sztuki „ Zachęta”. Przyznam się szczerze, że najbardziej drżały mi palce, gdyż przysłowiowy próg przeszedłem tylko wirtualnie. Nacisnąłem klamkę, wpisując www... i znalazłem się w krainie nie z tej ziemi. Wszedłem i otworzyłem oczy. I wtedy spojrzał na mnie Pan* . I Pan powiedział : głupcze ty błądzisz. Powiedział to w imieniu całej wystawy. W imieniu wszystkich prac zebranych w tym miejscu i tym czasie. I zrozumiałem, że miał rację. Malowidła spoglądające na mnie z ekranu komputera opowiadały mi pewną historię, jednak ton w którym to robiły był dziwny. Był inny od tego do jakiego przywykłem słysząc o wzajemnych dziejach tych krajów. Nie było we niej obciążeń z dawnych lat. Nie było wzajemnych żalów i oskarżeń. Owszem Miasto się pojawiło, Masa krzyczała, a Maszyny pracowały. Lecz rytm sierpa i młota były tylko delikatnym akcentem, nadającym dodatkowej treści i rysu. A Pan siedział i patrzył się w przestrzeń. Siedział zatopiony w swoim miejscu i czasie. I obserwował. Wtapiając się w tło otaczające go, łącząc się z całym otoczeniem. A księżyc sierp był złoty. A tam zaraz obok, tuż za rogiem. Na kolejnej stronie, podejrzałem, czerwieniąc się przy tym pewną Wenus** zażywającą właśnie Kąpieli*** W Zachęcie reprezentanci obu krajów prowadzą ze sobą dialog, wzajemnie inspirują się nowatorskimi koncepcjami. Wątki tematyczne nanizane są na historię, ale w układzie eksponatów nie zachowano chronologii. Epoki spotykają się, sztuka najnowsza koresponduje z przeszłością. Organizatorzy jak mogli unikali

— koniec bezpłatnego podglądu —