Ścianka wspinaczkowa - odcinek 13

Pierwsze 50%

"Wypowiedz moje imię albo chociaż nazwę zespołu, proszę..." - zdawały się mówić oczy Marie, które smutniały z każdą sekundą. Dziewczyna już prawie zupełnie straciła nadzieję gdy nagle... "Roxette..." - usłyszała cichy szept. Słowo było bardzo cicho wyszeptane przez Pera ale dziewczyna usłyszała je wyjątkowo wyraźnie. Wszystko dlatego, że wokół też było cicho. Chwilę po usłyszeniu nazwy zespołu wypowiedzianej przez przyjaciela - Marie zniknęła mu z oczu. "Udało się!" - dziewczyna chciała krzyknąć z radości ale na szczęście tego nie zrobiła. Przez kolejną krótką chwilę, dla uspokojenia rozkołatanego serca stała oparta o ścianę tak mocno, że miało się wrażenie jakby była stopiona z nią w jedno. Kiedy się uspokoiła - zaczęła iść w stronę Any. "I see you comb your hair..." - usłyszała nagle. Słowa dotarły do niej w formie szeptu trochę delikatniejszego niż poprzedni. Fraza została zaśpiewana przez Pera niewiele wolniej niż w oryginale. Marie zatrzymała się w miejscu nagle, jakby ktoś ją zmienił w kamień. Stała tak przez chwilę, obróciła się i zrobiła kilka kroków w stroną sali Pera. - Co ja robię? - powiedziała po kolejnej chwili do siebie ale już głośno. Na tyle głośno, że Ana usłyszała te słowa mimo, że nie były wykrzyczane - Wyobraźnia spłatała mi figla i to porządnego - dodała, wracając do Any. - O co ci chodziło? - spytała Ana kiedy Marie doszła do niej - I czemu stałaś tak długo przed salą Pera? - Najpierw usłyszałam jak wypowiada nazwę zespołu i musiałam uspokoić rozszalałe z uciechy nerwy. Potem wracając - wydało mi się, że słyszę jak śpiewa cicho frazę "How do you do!"... To ostatnie nie mogło być prawdą - zakończyła. Ostatnie zdanie wypowiedziała naprawdę mocno i stanowczo. - Ale było. On naprawdę zaśpiewał tą frazę - powiedziała Ana Lisa. - Co?! - Marie nie mogła uwierzyć - Jakim cudem? Przecież on nie poznaje nas, nie pamięta o wiele więcej niż wypadku więc... - Ale tak się stało... - powiedziała Ana Lisa. Marie po usłyszeniu słów dziewczyny chciała wręcz pobiec do sali Pera, przytulić się do niego... Już nawet poderwała się ze swojego miejsca ale znów została powstrzymana przez Anę. - Czemu powstrzymujesz mnie tym razem? - spytała zupełnie spokojnie Marie. Teraz nie była zła, była najzwyczajniej ciekawa tego co odpowie jej Ana Lisa. - Powstrzymuję cię, bo gdybyś wbiegła do sali Pera - mógłby się wystraszyć. Najprawdopodobniej w ogóle nie był świadomy tego, że zaśpiewał tą frazę więc... - Faktycznie... Tak o tym nie pomyślałam... - szepnęła zamyślona Marie, siadając z powrotem na krześle. Po jakichś czterdziestu minutach od tego zdarzenia (dziewczyny zdążyły przysnąć na jakiś czas), przebudziły się słysząc, że Per je nawołuje. Z początku wydało im się, że to złudzenie ale - jednak nie. - Dziewczyny! Dziewczyny! - po pierwszej nieudanej próbie spróbował jeszcze dwa razy (dziewczyny musiały się rozbudzić, upewnić, że to nie żart, blef). Stare powiedzenie "Do trzech razy sztuka" zadziałało przy trzecim podejściu chłopaka. - Idź spokojnie - szepnęła Ana, widząc jak Marie rusza w stronę sali dość szybkim krokiem. - Dzięki, że mnie powstrzymałaś... Te emocje - odparła dziewczyna, zwalniając kroku. - Jesteśmy. Chciałeś o coś zapytać? - tym razem pytanie zadała Marie. - Tak. O to jak doszło do tego wypadku, czy mam jakieś szanse... - odparł bardzo niepewnie…

— koniec bezpłatnego podglądu —