Skrzydlata impresja

Pierwsze 50%

Zaraz na początku lutowej sesji poprosił Balladynę o zdjęcia i sprezentowała mu kilka, ale bez tego pamiątkowego z Dobrą Wróżką na rękach. - To było do przewidzenia – pomyślał. – Wiedziała na którym zdjęciu mi najbardziej zależy i właśnie tego nie dała. Ma podobną mentalność jak moja siostra. Jedna schowała gazetę, a druga nie dała zdjęcia i obie to zrobiły z niskich pobudek. Nic nie powiedział, bo i po co? Nie miał ochoty na czcze dyskusje i pyskówki. Od tego czasu zaczął jej jeszcze bardziej unikać. Płynął czas niepowrotną rzeką, fale pluskały, i płynęła chwila za chwilą, i przepływały. - Woda, której dotykasz w rzece jest pierwszą z tej, która nadpływa i ostatnią z tej, która odpływa – zacytował w pewnym momencie Leonarda da Vinci. Siedzieli w sali na materacach, rozpoczęła się kolejna czwarta sesja. - Jeżeli chce się powrócić w to samo miejsce, to trzeba trzy razy dotknąć Dzwonu Zygmunta – zacytowała Szeherezada urywek swojego wiersza. - No, przecież nie będę teraz leciał do Krakowa – powiedział zmartwiony Kuba i wszyscy się roześmieli. Oczywiście wszyscy, oprócz Balladyny i miglanca, którzy tylko udawali, że się śmieją. - Jak potrafisz, to leć – mruknęła Dobra Wróżka, a on odpowiedział, że nie potrafi, bo ma połamane skrzydła. - Kto ci połamał? - Moja mściwa siostra z żoną pełną złości, dwa spotkane w życiu fatalne mamidła. Jedno jest zawistne, drugie bez miłości, dwie furie złamały moje oba skrzydła. - Zrastają się? - Zrastają powoli, lata przemijają. Czas posrebrzył skronie, siwieją mi włosy. Samotność z tęsknotą nadzieję wołają. Górą i doliną biegną moje losy. Górą i doliną biegną swoją drogą, chociaż sam nie jestem, to nie mam nikogo. - Gdzie mieszkasz? - W schronisku. - Konkretniej. - U stóp szklanej góry stoi moja chata, tak bym znów chciał latać, przemijają lata. Przemijają lata, wiatr rozwiewa chmury, o zachodzie słońca lśni szczyt szklanej góry. Znowu lśni wieczorem, jak kiedyś lśnił rankiem... - No, to rozwiń skrzydła i…

— koniec bezpłatnego podglądu —