Sroczka

Pierwsze 50%

Był ciepły, lipcowy wieczór, kiedy wracałam ze spaceru. Szłam wolno rozmyślając nad swoim życiem. Wiatr targał moje długie włosy, dodając ochłody stroskanej głowie. Rozprawiałam się ze swoją przeszłością i zastanawiałam się nad przyszłością, gdy nagle w mojej głowie zabrzmiał wierszyk z dzieciństwa „Sroczka kaszkę warzyła, temu dała, temu…” Intuicyjnie czułam, że coś się w związku z tym wydarzy się. Otworzyłam furtkę i nie skierowała się do domu, gdyż jakaś niewidzialna siła pchała mnie w stronę sadu. Zdziwiłam się, ale nie oponowałam. Zaczęłam przechadzać się między drzewami, krzewami niczym rusałka i nic. Powoli wracałam do domu. I kiedy doszłam do krzaków porzeczek zobaczyłam małe stworzenie na chodniku. Podeszłam bliżej. Sroczka siedziała skulona wśród traw, jej piórka były potargane, a małe oczy były pełne niepokoju. Słychać było delikatne popiskiwanie, jakby wołała o pomoc, nie mogąc się podnieść na własne nogi. Zobaczyłam, że jest ranna. Przysiadłam na trawie, starając się zachować spokój i delikatność w każdym ruchu. Sroczka patrzyła na mnie podejrzliwie, ale nie próbowała uciekać. Wyciągnęłam powoli rękę, pokazując, że nie zamierzam zrobić jej krzywdy, a jedynie pomóc w tej trudnej chwili. Przez moment zastanawiałam się, jak podejść jeszcze bliżej, tak, aby jej nie wystraszyć. - Posiedzę tu koło ciebie, może zaufasz mi, bo chcę ci pomóc. Delikatnie usiadłam obok sroczki, czując, jak między nami rodzi się nić porozumienia – taka, której nie trzeba wyjaśniać słowami. Przez chwilę siedziałyśmy w milczeniu, słuchając szumu liści i dalekiego śpiewu ptaków. Czułam, że jest to moment wyjątkowy, pełen ciszy i wzajemnego zrozumienia. Zaczęłam mówić do niej cichym, łagodnym głosem, przedstawiając się i tłumacząc, że chcę tylko pomóc. Powoli wyciągnęłam z kieszeni chusteczkę, by delikatnie osłonić jej skrzydło. I wtedy usłyszałam: - Zostaw ją – krzyknął Marek mój nauczyciel. - Dlaczego? - W świecie zwierząt, to naturalna selekcja. - W nosie mam naturalną selekcję. Ona jest ranna, głodna i przestraszona. - Odejdź, nie możesz ingerować w selekcję naturalną. - Co proszę? Czyś ty zdurniał? O ludziach też tak myślisz? Pewnie nie. Ludzie to inny gatunek, czyli lepszy. Dziwne masz pojęcie. Mam inne zdanie. Skoro Bóg postawił ją na mojej drodze, to zrobię wbrew twoim insynuacjom. - A rób, jak chcesz. Wracam do domu. Robi się chłodno. - Pa. Do zobaczenia w domu. Przynajmniej nie będziesz przeszkadzał. Patrzyłam za Markiem, jak odchodził ścieżką wśród wysokich traw, zostawiając mnie samą z sroczką i moimi myślami. On wielki nauczyciel, jak postępować w życiu próbował mnie zatrzymać. Westchnęłam cicho, czując na sobie ciężar odpowiedzialności, ale jednocześnie spokój, który dawała mi obecność małego, skrzydlatego towarzysza. - Tak sroczko, pomogę ci aż wyzdrowiejesz. Może nam się uda. W mojej głowie zaczęły pojawiać się pytania – czy dam radę jej pomóc, czy nie zaszkodzę jej jeszcze bardziej? Wzięłam kilka głębokich oddechów i wyciągnęłam z kieszeni chusteczkę, by delikatnie oczyścić jej skrzydło. Ptaszek drgnął, ale nie odsunął się, jakby wyczuwał moje dobre intencje. - Skrzydełko już oczyszczone ptaszku, ale trzeba je unieruchomić, aby zrosło się. Sroczka drgnęła. - Nie bój się, ale po co to mówię i tak drżysz ze strachu. Może na twoim miejscu też bałabym się, przecież mnie nie znasz. Jestem, poza tym człowiekiem, a ten gatunek jest bardzo samolubny i drapieżny. Przez moment zawahałam się, niepewna, czy nie powinnam poszukać pomocy u weterynarza, ale w tym miejscu, pośród drzew, byłam zdana tylko na siebie. Przypomniałam sobie babcine rady dotyczące opatrywania zwierząt, które wiele razy słyszałam w dzieciństwie. Z torebki wyjęłam bandaż i ostrożnie rozłożyłam go, starając się nie poruszać skrzydła sroczki bardziej niż to konieczne. Zakwiliła żałośnie, ale nie cofnęła się, jakby zrozumiała, że dam jej ukojenie Przez chwilę patrzyłam na sroczkę, zastanawiając się, czy postępuję słusznie. Jej czarne oczka śledziły każdy mój ruch, jakby wyczuwała moje wahanie, ale czułam jej wdzięczność za okazaną pomoc. - Gotowe mój ptaszku. Gładząc delikatnie jej głowę, poczułam, jak napięcie we mnie powoli ustępuje miejsca nadziei. Wiedziałam, że najważniejsze jest teraz, aby okazać jej cierpliwość i ciepło – a czas pokaże, czy wspólnie przezwyciężymy ten trudny moment. - Mam w torbie ciasteczka, więc nie obawiaj się, jak będę je z niej wyjmować. Obok niej pokruszyłam ciasteczka, a ona spokojniej już zaczęła je jeść. Zerknęłam na niebo, gdzie chmury leniwie snuły się po błękicie, a wokół panowała cisza przerywana tylko szelestem traw. Kiedy zjadła zaczęła ostrożnie rozprostowywać palce u nóżek, jakby sprawdzała, czy może zaufać nowej sytuacji. Między nami zaczęła rodzić się nić delikatnej przyjaźni, która dodawała mi otuchy w tej chwili niepewności. Popatrzyła na mnie swoimi czarnymi oczkami i wydawało mi się, że dziękuje. - Wiesz mały ptaszku, ale tutaj zostać nie możesz. Schowam cię pod krzaczek. Tam będzie ci ciepło i kot ciebie tutaj nie złapie. Lekko popychałam ją w kierunku krzaka i udało się. Zgarnęłam kilka suchych liści, gałązek układając je tuż przy niej, by miała wygodniej i czuła się bezpieczniej. Nałamałam gałązek i zakryłam jej legowisko. Utworzyłam coś na kształt domu. - Chyba jest dobrze. Teraz odpoczywaj. Przyjdę za kilka minut i przyniosę ci coś do zjedzenia. Zobaczę co tam w kuchni jest. Widziałam, jak malutka sroczka wtula się w przygotowane dla niej posłanie. Przyszło mi do głowy, że życie bywa pełne niespodzianek i czasem wystarczy odrobina empatii, by zmienić świat choćby jednego stworzenia. W tym cichym zakątku, pośród zapachu mokrej ziemi i delikatnego szmeru traw, czułam, że obie zyskałyśmy coś ważnego w tej krótkiej wieczornej chwili. Wróciłam do domu i zaczęłam myszkować w kuchni. - Czego szukasz? – zapytała Magda, moja współlokatorka. - Ziarna, może trochę słoninki. - Jakiego ziarna? - Może zboża? - Po co ci to? - Chcę nakarmić małą sroczkę, którą znalazłam w ogrodzie. Jest jeszcze słaba i potrzebuje pomocy, zanim będzie mogła rozprostować skrzydła i odlecieć. - Co? - No przecież mówię. Nie rozumiesz? Przecież mówię po polsku. - Rozumiem, ale dziwię się twoją troską o ptaszka. Pamiętaj, że jutro mamy wstać o szóstej. Mamy dyżur w kuchni i musimy przygotować śniadanie dla wszystkich. - Dobra. Wstanę. - Na górnej półce stoi woreczek jest w nim trochę pszenicy. Możesz zanieść swojej sroczce. - Dzięki. Kiedy sypałam ziarno pszenicy dla sroczki wydawało mi się, że niebo rozjaśniało, i że gwiazdy zaświeciły jaśniej, ale może to takie były wydumki. Kiedy już ją nakarmiłam zamknęłam ją w małym domku i wróciłam do domu. - A dałaś jej wody? - Tak. Magda, jeśli zbudzisz się jutro o piątej, budź mnie. Pójdę do niej przed szykowaniem śniadania. - Dobrze. Noc była cicha, a w domu panowała spokojna atmosfera. Myśli o sroczce nie dawały mi jednak spokoju jeszcze długo po powrocie do łóżka. Wpatrywałam się w sufit, zastanawiając się, czy rano ptaszek jeszcze na mnie zaczeka i czy wszystko z nim będzie w porządku. Słyszałam cichy szum wiatru za oknem i miałam nadzieję, że jutro rano ptaszek będzie radosny i zdrowy Wstałam wczesnym rankiem, parę minut po piątej. Spojrzałam przez okno, gdzie poranne światło ledwo zaczynało rozjaśniać ogród i uśmiechnęłam się. Szybko ubrałam się i pobiegłam do sroczki. - Witam cię mały ptaszku. Czekałaś na mnie? Sroczka siedziała spokojnie, poruszając delikatnie…

— koniec bezpłatnego podglądu —