Telefon Komórkowy

Pierwsze 50%

- Ewa? zaczęło się, shit!!! Znowu miałem telefon, dzwoniła, a już myślałem, że to koniec....

Odłożył słuchawkę i zaczął sobie przypominać, kiedy po raz pierwszy usłyszał głuchy telefon, wysyłaną sygnałkę czy kontrolkę - zwał jak zwał. Chyba w 2000 roku, tak, styczeń 2000 roku. Dzwonek telefonu komórkowego, wyświetla się nieznany numer, podnosi słuchawkę a po drugiej stronie ktoś nie czekając na jego "halo" rozłączył się. Na początku pojawiały się 5 razy dziennie, potem sygnały przybrały ostrzejszą formę do 20 razy na dzień aż przeszły jego najśmielsze oczekiwanie, gdy naliczył któregoś dnia 40 głuchych sygnałów. Robiły się one coraz bardziej natarczywe, już nie tylko w dzień, ale też i w nocy, 1.00, 5.00, 6.00 nad ranem. Za każdym razem odczuwał wściekłość, nieopisaną złość. Próbował na początku oddzwaniać krzycząc i grożąc tajemniczemu i milczącemu rozmówcy. Tamten nigdy przy nim się nie odzywał, milczał i czekał aż on skończy gadać. Wtedy dostawał jeszcze większej furii. Kiedyś zrobił statystykę tych telefonów. Tygodniowo dawało to 140 sygnałów, miesięcznie to było już 400 a wciągu 6 miesięcy? To 2 400! Zadzwonił do operatora sieci era. Powiedziano mu, że jest to numer karty tak tak, więc ten ktoś nie płaci abonamentu a jego dane są nieznane i niewiadomo, do kogo należy numer telefonu. Korzystał nawet z pomocy UOP'u (ma tam znajomych), ale z nowym rządem zaszły zmiany, nie tylko personalne. Przypomniał sobie wszystkie byłe kochanki, z którymi rozstania rożnie przebiegały, ale żadnej jak dobrze pamiętał nie potraktował źle. Raczej mogły liczyć na jego pomoc głównie finansową. Więc kto? Kiedyś wpadł na szatański pomysł. Poprosił swoją koleżankę Ewę, aby zadzwoniła przy nim na ten numer telefonu. Przynajmniej w ten sposób wyeliminuje Ewę z kręgu podejrzanych. Zadzwoniła a on w tym czasie nagrywał głos rozmówcy. Okazało się, że jest to kobieta a raczej dziewczyna o młodym głosie, może w wieku ok. 18 -20 lat i tylko tyle udało mu się ustalić. Odtwarzał nagrany głos z tysiąc razy i...nic, nic mu nie przypominał a raczej żadnej znanej mu dziewczyny. Kim jest? Czym się zajmuje w życiu? Dlaczego dzwoni właśnie do niego? A może nie tylko do niego? Może jest bezrobotną kobietą, która z bezsilności znalezienia pracy wyszukuje sobie jakieś zajęcie? A może to samobójczyni, która w akcie desperacji dzwoni do człowieka po pomoc, ale nie ma odwagi poprosić o nią? Rożne odpowiedzi kłębiły mu się po głowie, co do dzwoniącej osoby, sensowne, logiczne po bzdurne i przerażające. Określał jej fizjonomię, charakter, sposób bycia, kolor włosów, oczu, kształt noska, ilość piegów na buzi...Widział w myślach piękną, młodą studentkę, którą poznał kiedyś na…

— koniec bezpłatnego podglądu —