Uniesienie..

Pierwsze 50%

- Słuchaj, musimy poważnie porozmawiać. O Nas. - powiedział poważnym tonem, smarując kromkę chleba.

Usłyszał ciszę za plecami. Czuł w jakiś dziwny sposób, jak sztywnieje każdy mięsień Jej ciała. Spojrzał na Nią. Jej dłonie zastygły, z nożem i widelcem, nad stołem. Czarne włosy zasłaniały opuszczoną twarz.

- Nie, nie chcę tego słyszeć ! – prawie wykrzyczała, zrywając się ku drzwiom. - Czego nie chcesz słyszeć ? Tego, że się boję ? Tego, że przeraża mnie to co czuję ? – Jego cichy, poważnie zmysłowy głos osadził Ją w miejscu.

Patrzył na Jej targane spazmami płaczu ramiona, na drżące plecy. Wolno podszedł do Niej.

- Czy tego, że boję się wypowiedzieć te dwa słowa, na które oboje tak bardzo czekamy i tak mocno... - Kocham Cię – przerwał mu cichy szept.

Zapadła cisza, przerywana jedynie Jej łkaniem.

- Odwróć się... i popatrz mi w oczy... - Boję się tego, co mogę w nich zobaczyć... – usłyszał.

Wziął Jej dłoń w swoją, objął drżące ciało i mocno przytulił się do Jej pleców. Oparł głowę na Jej ramieniu i wyszeptał prosto do ucha:

- Boję się tego, że Cię kocham. Tego, że kiedyś naszą miłość zniszczymy nudą, monotonią dnia codziennego. Boję się, że ją zabijemy. I właśnie o tym chciałem z Tobą porozmawiać...

Powoli, z ociąganiem, jakby walcząc z niemocą własnego ciała, odwróciła się. Długą chwilę patrzyli sobie głęboko w oczy. Wreszcie, bez słowa, zaczęli się rozbierać. Nie tak, jak zwykle, kiedy opanowani…

— koniec bezpłatnego podglądu —