Wyrok śmierci

Pierwsze 50%

Wyrok śmierci

Widzę cię jak cierpisz, jak cię torturują, wrzucają do jeziora. Jesteś taki delikatny i bezbronny. Widzę to już po raz sto dwudziesty. Odkąd tylko mi ciebie zabrali. Każdej nocy przeżywam wraz z tobą ten niekończący się koszmar. Tak bardzo się boję, że już nigdy więcej cię nie zobaczę, już nigdy się do mnie nie uśmiechniesz, nie przytulisz i nie powiesz mi: „Kocham cię, mamo”. Tego się boję najbardziej. Gdybym tylko mogła cofnąć czas, postąpiłabym zupełnie inaczej. Mam nadzieję, że mi kiedyś wybaczysz, że to ja podpisałam na ciebie, synku, wyrok śmierci. Są dni, kiedy łudzę się nadzieją, że to tylko zły sen, który wciąż trwa i trwa, ale przecież kiedyś się skończy, a gdy się obudzę, ty będziesz na mnie czekał w kuchni, żebym zrobiła ci śniadanie, tak jak kiedyś. Ile bym dała za to, bym już mogła się z niego obudzić. Wciąż mam przed oczami ten dzień, kiedy przyłapałam cię, jak chowałeś przede mną te listki. Mówiłeś, że to tylko dla szpanu, że to nic groźnego, to tylko do palenia, ty tego nie używasz, a ja głupia ci nie uwierzyłam. Zaprowadziłam cię na badania, tylko po to, żeby przekonać się, że mówiłeś prawdę. W twoim organizmie nie było śladów narkotyków, nie byłeś uzależniony. Ale lekarz powiedział, że jesteś w grupie podwyższonego ryzyka i trzeba na ciebie uważać. A ja nie mogłam dopuścić, by coś ci się stało, byłeś moim oczkiem w głowie, chciałam cię uchronić przed złem tego świata. Miałam tylko ciebie. Wpadłam w panikę, kiedy się okazało, że to marihuana. To dlatego zaprowadziłam cię na policję. Nie wiedziałam, co robić. Myślałam, że oni szybko złapią tych dealerów, wsadzą ich do więzienia i będziesz bezpieczny. Skąd mogłam wiedzieć, że wystawiam im ciebie na tacy? Chciałam, żeby cię nastraszyli, żebyś dostał jakąś karę i bał się narkotyków. Myślałam, że policja jest naszym sprzymierzeńcem. Ale ich interesowało tylko to, skąd masz ten narkotyk. Niepotrzebnie tak na ciebie naciskałam, żebyś wydał im te nazwiska. Załamałeś się pod krzyżowym ogniem pytań i powiedziałeś im, co chcieli wiedzieć. Przeze mnie stałeś się jedynym świadkiem oskarżenia. Kiedy staliśmy na okazaniu za lustrem weneckim, to ja cię namawiałam, żebyś ich wskazał. Ty tak bardzo się bałeś, nie chciałeś ich wydawać. Ale cię namówiłam. Gdy pokazałeś tych dwóch braci, dealerów, policjant sporządził notatkę, dał ci do podpisania, a później poszedł pokazać ją tym handlarzom, nogi się pode mną ugięły. Myślałam, że zemdleję. Myślałam, że za tym lustrem jesteśmy bezpieczni, ty i ja. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom. - To po co kryjecie Jacka za tym lustrem, jak wszystko jest jasne? – zapytałam policjanta. - Taka jest procedura – odpowiedział. – Lustro jest tylko po to, żeby nie uderzyli, nie napluli w twarz donosicielowi. Zadrżałam. Po raz pierwszy zaczęłam się przeraźliwie bać. O ciebie. To przeze mnie znalazłeś się w matni, wszyscy się od ciebie odwrócili. Dla blokowej młodzieży stałeś się kapusiem, dla dealerów zdrajcą i wrogiem. Nie miałeś już chyba przyjaciół. Tylko mnie. I te napisy na drzwiach: „Ty cwelu, zaganiaczu.” „Pójdziesz do piachu.” „Wywiozą cię do lasu.” „Jesteś już trupem.” „Twój czas jest policzony.” Wstawałam zawsze przed tobą, żeby je zmyć, żeby już ich nie było, kiedy się obudzisz. Nie chciałam, żebyś je widział, żebyś się bał jeszcze bardziej. I tak już było z tobą źle. Nie wiem czy to był dobry pomysł, żeby cię przenieść do innej szkoły. Dałam ci tylko nadzieję, że tam dadzą ci spokój, nie będą ci dokuczać, znajdziesz sobie jakichś przyjaciół. Na pewno bardzo na to liczyłeś. Nie wiedziałam, co robić, kiedy rzuciłeś szkołę, bo tam też nie miałeś spokoju, zamknąłeś się w swoim pokoju przed komputerem i popadłeś w depresję. Biegałam wciąż na policję, bo tak bardzo się o ciebie bałam. - To przejdzie, to tylko płotki – uspokajali. Tak bardzo mnie prosiłeś: - Mamuś, nie mogę zeznawać w sądzie. Proszę, załatw to jakoś. Nie mogę. Proszę, nie zmuszaj mnie do tego. Oni mnie zabiją. Ale adwokat powiedział, że musisz zeznawać. Nie mogłeś się już wycofać. Zagnałam cię w uliczkę, z której nie było innego wyjścia. A ja tak bardzo chciałam je dla ciebie znaleźć. Dla nas. Kiedy stanąłeś taki delikatny, wrażliwy i kruchy naprzeciw tych dwóch wyrośniętych, pewnych siebie przestępców, nie mogłam patrzeć jak cierpisz, jak unikasz ich wzroku, w którym kryła się groźba. Ich adwokat, najlepszy i najdroższy w całej okolicy, ciągle cię tylko poniżał i ośmieszał. Tak mi było ciebie żal, taka byłam na siebie zła, że to ja wplątałam cię w to bagno. Następna rozprawa miała być za półtora miesiąca, a oni wciąż byli na wolności. Gdy tamtego dnia wróciłam z pracy, jak zawsze siedziałeś przed komputerem. - Cześć, mamuśka – przywitałeś się ze mną. Wtedy zadzwonił domofon. Rozmawiałeś z kolegą o jakimś filmie. - Wyjdę do niego na chwilkę – powiedziałeś do mnie przed wyjściem. Nie wiedziałam, że to będą ostatnie twoje słowa. Wciąż mam jeszcze nadzieję, że kiedyś usłyszę twój głos. Obserwowałam cię z balkonu, jak szedłeś z kolegą do sklepiku, kilka klatek dalej. Od razu poczułam, że coś jest nie tak, kiedy wrócił bez ciebie i dziwił się, że cię jeszcze nie ma. Zadzwoniłam na twoją komórkę, ktoś odebrał, ale usłyszałam tylko jakieś męskie szmery. Szybko się rozłączyli, a mnie dopadł strach. Pobiegłam na policję, ale dyżurny wzruszył tylko ramionami: - Dopiero ósma, chłopak ma szesnaście lat, niech pani nie histeryzuje… Z każdą chwilą narastała we mnie panika. Wiedziałam, że dzieje ci się krzywda, że muszę cię ratować, teraz, szybko, natychmiast. Ale co miałam zrobić? Nikt nie chciał mi uwierzyć, że dzieje ci się coś złego. Po północy ponownie byłam na policji. Nie chcieli mnie słuchać. Przed oczami miałam twoje męki, jak teraz, a oni mówili tylko, że nie ma powodu, żeby się o ciebie niepokoić, że na pewno jesteś u jakiejś dziewczyny, kolegów, schowałeś się gdzieś przede mną, jesteś już duży, dasz sobie radę, sam wrócisz. - Zorganizujcie poszukiwania – błagałam – weźcie psy, wojsko. Moi koledzy z pracy, rodzina i sąsiedzi chcą pomóc. - Jak zajdzie taka potrzeba, to zorganizujemy – odpowiedzieli. Wiedziałam, że liczy się każda minuta, że natychmiast trzeba ci pomóc. Tylko jak? Jak mogłam ci pomóc, skoro nikt mi nie wierzył? Wszyscy zbywali mnie. Wmawiali, że ciebie nie znam, że na pewno nic ci nie grozi, to tylko moja bujna wyobraźnia, że za dużo się filmów

— koniec bezpłatnego podglądu —