XV. Pod podłogę.

Pierwsze 50%

Pod podłogę.

Wszyscy uciekali ze wsi do miasta, ja by spokój mieć odwrotnie zrobiłem, milicja i ubole niczym wściekłe psy szaleli, im gdzieś znikł inwigilowany, na wolność wyszedł w ostatniej turze Staś, a ja do podziemia się skryłem, ubole teraz ślęczeli pod blokiem tego, który do tych pór był internowany, na nowym terenie pośród pól pozłacanych zbożem rozmaitem byłem wolny, co jakiś czas przystanek przyozdobiłem w graffiti, na szosie hasło walnąłem, z wieśniakami obcowałem za pan brat, jakbym sam robotnik był małorolny, przysparzając frekwencji podziemiu, do niepokojenia ubeków się wziąłem, malowałem w imieniu górników, by wreszcie w dumie zechcieli się obudzić, i powstał olbrzymich rozmiarów napis na głównej trasie przejazdu górników, niech żyje Solidarność górników - że obudzą się wreszcie, chciałem się łudzić, lecz oni niczym rycerze smacznie spali, nie było na rozbudzenie ich czynników, Staś to gość ze świecznika, takich jak on i jemu podobnych nie prześladowali, koledzy górnicy mnie omijający Staszka nawiedzali, jakoś ich to nobilitowało, ubecy internowanych obserwowali, a interesowali ich tacy których nie złamali, kapusie znali dekowników, ci ustrojowi nie zagrażali na kontach mieli za mało, w rok po strajku, który spalił na panewce znaleźli mnie w wiejskiej ostoi, czy znaleźli? pewnie jakiś uczynny kolega doniósł gdzie socjalizmu wróg, bezkarnie nic ci nie ujdzie, niech źle postępujący przeznaczenia się boi, Jan kapuś do Indii wyjechał, tam głowę stracił, przekroczył śmierci próg, braciszek Janka by…

— koniec bezpłatnego podglądu —