Z perspektywy krzyża

Pierwsze 50%

"Z jednego krzyża można by zrobić dwie szubienice" - rzekł fachowiec z pogardą. Lec

Tłum, otaczający krzyż, gęstniał z każdą chwilą. -Szybciej, kupujcie suszone figi, bo właśnie mi się kończą! - handlarz nawoływał, spoglądając nerwowo na konającego na krzyżu młodego Żyda. Kłamał z tymi figami, ale skazaniec najwyraźniej dobiegał końca swojej bolesnej, przymusowej ekshibicji. -Słabeusz - mruczał rozgoryczony i zły przekupień. - Nie zdążę nic sprzedać. Zaraz ci przeklęci sadyści poczują woń trupa i sobie pójdą. Gdyby nie ten błazen, Josef, którego przyłapałem, gdy obściskiwał moją najmłodszą, Rachel... Ale dostało się, łajdakowi! Skopałem mu jaja, że przez rok nie zbliży się do żadnej kobiety. Za przyjemność trzeba płacić, złodzieju! Na tym świecie tylko krzyż jest za darmo... - Suszone figi sprzedaję, smaczne, pożywne i tanie, suszone figi... - Nie umieraj, człowieku, miej litość nad biedakiem, który się spóźnił tylko dlatego, że jest sprawiedliwy! Ale on umarł.

-Miłujcie swoich nieprzyjaciół, módlcie się za tych, którzy was oczerniają i przebaczajcie, nie żądając zwrotu pożyczki, lecz tym chętniej dawajcie, im bardziej jesteście pewni, że nie otrzymacie z powrotem - prawił z zapałem młody rabbi Jeszua. - Wówczas będziecie mieli wielką nagrodę w niebie. -Jaką? - zapytał bardziej rozgarnięty słuchacz. Jeszua rozpromienił się na to pytanie, zaś słuchacze, szczególnie ci, którzy opiekowali się chorymi, zmęczonymi południowym upałem, zazgrzytali ze złością zębami, posyłając gorliwcowi mordercze spojrzenia. -Teraz to dopiero się rozkręci - mruknął zdenerwowany ślepiec do leżącego na noszach paralityka. Nie widzę od urodzenia i tylko Najwyższy wie, jak bardzo jestem ciekaw świata. A przez tego bęcwała muszę jeszcze wysłuchać kazania Uzdrowiciela, które może trwać z godzinę! -Albo i lepiej -zgodził się paralityk. - Żebyś ty wiedział, jak mnie boli dupa. -Pssyt - przerwał mu przerażony ślepiec - jeszcze Mistrz usłyszy i nas nie uzdrowi! Wiesz, jak on nienawidzi przekleństw?! -Chyba nie bardziej niż ja tych betów, w których zżerają mnie wszy i świerzb. Zatem niech się pośpieszy! Tymczasem Jeszua ben Josef rozkręcił się na dobre: -Tą nagrodą jest mieszkanie w domu Ojca. Tam jest wiele izb i wszyscy, którzy są jak On miłosierni, zmierzają tam pewną drogą... -Ja to bym chciał iść wreszcie do swojego domu, do mojej Rachel - rozmarzył się ślepiec. - Zobaczyć wreszcie kolor jej sutek i... -...bo ja jestem drogą i prawdą i życiem. -Ech, życie - stęknął stojący nieco w oddaleniu trędowaty. - Powinno być takie cudowne, czuję to gdzieś w środku. W rzeczywistości zaś - popatrzył na swoje spuchnięte dłonie pozbawione niemal wszystkich palców - tyle jest warte. Wypełnił go smutek tak głęboki, iż nie zauważył nawet, że Uzdrowiciel skończył kazanie i przystąpił do rutynowego uzdrawiania chorych. Nie dbał już o to. Całe cierpienie jego zmarnowanego życia skoncentrowało się w jednym, potwornym momencie, odbierając trędowatemu wszelką chęć życia. Uzdrowienie, po co, skoro nawet, gdy będzie zdrowy, ma szansę jedynie na kilka lat powolnej degradacji, nieuniknionej drogi ku bolesnej śmierci? W życiu nie zaznał niczego prócz bólu, samotności i upokorzenia i teraz, gdy mógł błagać o zdrowie, przeraził się. Walczyły w nim pragnienie życia i jego najciemniejsze strony, których trędowaty doświadczył aż nadto. W międzyczasie Rabbi skończył cudowną fazę swojego spektaklu zbawienia i oddalił się w otoczeniu uczniów. - Może to i dobrze - pomyślał trędowaty, odprowadzając wzrokiem zmęczonego Uzdrowiciela. - Ciężar mojego życia jest miarą jego autentyzmu. Gdy stanę przed Bogiem, nie będę musiał się wstydzić, że zrzuciłem go na ramiona Galilejczyka. Cierpieniem spłacę długi moich grzechów. Ostatni raz, z godnością spojrzał na Rabbiego i tłumy, które z błaganiem ciągnęły za nim na pustynię. Potem pokuśtykał w inną stronę, mijając przeklinającego na kogoś paralityka, złożonego na cuchnącym łożu rozpaczy.

Między Jeszuą ben Josefem a Judą ze Skarioty toczyła się nieustanna wojna nerwów. Juda był z natury złodziejem i po chwili euforii, która kazała mu pójść za Galilejczykiem, jego złodziejska natura odezwała się z całą mocą. Juda podbierał z obfitości ofiar składanych przez wdzięcznych za uzdrowienie nieboraków. Jeszua wiedział o tym doskonale, lecz udawał Greka. Szło mu to o tyle łatwiej, że wiązał z tym niegodziwcem pewne nadzieje. Nie wiedział jeszcze dokładnie, o co mu chodzi, ale był przekonany, że w odpowiednim momencie sprawy same ułożą się tak jak trzeba. Tak było zawsze. Jeszua nie miał wątpliwości, że jego Abba odpowiednio kontroluje sytuację i wszystko pójdzie po jego myśli - ostatecznie był Najwyższym, tak czy nie? Dotąd nie spadł Jeszule jeden włos z głowy, chociaż niemal pluł w nadęte mordy faryzeuszów i uczonych w Piśmie - jakkolwiek ci łajdacy i fałszerze kultu bożego, te sępy, żerujące na jeszcze żywej, choć schorowanej tkance społeczeństwa związanego sznurem Prawa, lub, co gorsza, biczowanej przez tych łotrów lękiem przed Najwyższym, zasługiwali na wszelkie potępienie - to jednak ich władza była tak wielka, że żadne dokonane z mocą znaki i cuda nie powinny były na tak długo ratować go przed mniej lub bardziej zdradziecką śmiercią. A mimo to żył i, co więcej, raczył się jak gdyby nigdy nic ich podstępną gościnnością, wchodząc przysłowiowemu wilkowi do paszczy. Ostatecznie w domu świętego czy grzesznika smak kolacji zależy jedynie od kunsztu kucharza. Mesjasz pomyślał z uśmiechem, że w tym jest podobny do Judasza. Tyle, że każdy z nich odgrywał inną rolę w dramacie życia. Jeśli człowiek się z tym nie pogodzi, to zwariuje albo zwątpi. A na to Nazarejczyk nie mógł sobie pozwolić. Stąd znosił nikczemność Judasza, pocieszając się myślą, że Najwyższy - wcześniej czy później - zrobi z nim porządek. Nie sprawiła mu zatem większej trudności wymiana braterskiego pocałunku, gdy zdrajca przyszedł poprzeszkadzać w jego modlitwie na łagodnym zboczu Ogrodu Oliwnego.

-Fajnie być twórcą nowej religii - powiedział Jeszua do zmęczonych Dwunastu. Wędrowali już cały dzień, nie spożywszy nawet obiadu. Nie to, że mieli pretensje do Mesjasza. Jeszcze w nocy musieli wyruszyć zupełnie nagle, bez przygotowań, by najpierw zmylić czujki wystawione przez tłumy (że niby to idą na stronę, by się w spokoju pomodlić albo naradzić), a potem zgubić pościg, biegnąc co tchu w piersiach. Mieli już dość starego tłumu. Jeszua tłumaczył, że nie można się zatrzymywać przy jednym tłumie, choćby nie wiadomo jak był wielki. Kto usłyszał, ten usłyszał, a komu się udało skorzystać z uzdrawiającej mocy Mesjasza, to jego szczęście. Oni musieli iść dalej i szukać innych zagubionych owieczek. Jeszua zatrzymał się przy młodym drzewku figowym. -Powiedziałem wam, że to super być powołanym przez Abbę na lidera jego nowej religii - Jeszua przemówił do Apostołów, jak rabbi do leniwych uczniaków: ze spokojem, ale i jakąś siłą w glosie, która wybijała z letargu i zmuszała do skupienia uwagi na zaproponowanym argumencie. Jaki on ma cudowny głos, pomyślał młody Jan. Znowu jakieś niepotrzebne filozofowanie, spochmurniał konkretny Piotr. Właśnie teraz, kiedy do miasta zostało pół godziny drogi, zniecierpliwił się rozdrażniony Judasz. Nie wierzę, by on kiedykolwiek zrozumiał, że na wszystko jest odpowiedni czas, warknął pod nosem sceptyczny Tomasz. Jeszua udał, że nie odczytał ich krytyczntch myśli. Cierpliwość to cnota mędrców, westchnął, i mówił dalej: - Bracia. Ja wiem, że jesteście zmęczeni, ale zrozumcie - pewne myśli przychodzą mi do głowy zupełnie niespodziewanie i tak samo odchodzą. Jeśli się nimi z wami nie podzielę, zaginą bezpowrotnie. Zresztą nikt was nie zmuszał, byście poszli za mną. I nie zmusza. Zawsze możecie odejść! -Panie, nie gniewaj się - Piotr starał się uspokoić sytuację. - To wielki zaszczyt, że nas wybrałeś i nikt nie czuje się do niczego zmuszany. Ty jesteś wielkim Mesjaszem, Synem Abby i z nikim nie było nam tak dobrze jak z tobą, ale jesteśmy ludźmi prostymi. Ja, na przykład, Andrzej i Jan jesteśmy rybakami. Przebacz, ale nawet wypoczęci, umyci i nakarmieni mamy problemy ze zrozumieniem twoich uczonych wywodów. Co innego, gdy mówisz w przypowieściach, jak do ludu, wtedy wszystko jest nam jasne. Teraz jesteśmy skonani, głodni i spragnieni, dlatego tak trudno nam przyjąć do naszych prostych czerepów twoje objawienie (mów za siebie, pomyślał ze złością Juda, choć wiedział, że Piotr ma rację. Po prostu zazdrościł rybakowi jego zdolności przywódczych i miejsca w grupie). Reszta Apostołów skwapliwie przytaknęła. Jeszua zdawał się być wzruszony. Otwartość Piotra zawsze tak na niego działała. Najwyższy chciał za Apostołów tych konkretnych ludzi, dlatego nie może mieć pretensji do nich, ale do Abby, a przecież jest to niemożliwe. Kochany Tatuś, skoro wybrał prostaczków, to widocznie tak trzeba. I nie mogąc się powstrzymać wykrzyknął: - Uwielbiony bądź, kochany Tatusiu, bo właśnie tych prostaków wybrałeś, by objawić im siebie i mnie, swojego Mesjasza! Tak, Abba, niech się stanie wola Twoja a nie moja. Po czym ruszył w kierunku rysujących się na horyzoncie konturów miasta. Uczniowie westchnęli z ulgą. Ale najwięcej szczęścia miało tego dnia drzewko figowe.

Jeszua nie lubił swojej rodziny. Owszem, na początku kochał ich bezgranicznie. Tego podstarzałego Józefa, który nauczył go ciesiołki i jego dużo młodszą żonę, cierpliwą nauczycielkę czytania i całkowicie oddaną Bogu niewiastę. Jednak im starszy się stawał, tym mocniej Abba przemawiał w głębi jego serca. Wszystko, co stawało na drodze jego duchowego zjednoczenia z Najwyższym, poczęło budzić w nim najpierw zniecierpliwienie, a potem zbliżoną do wrogości niechęć. Pewnego dnia, gdy miał kilkanaście lat, obudził się w obozowisku pielgrzymów rozłożonym tuż za murami Świętego Miasta i uświadomił sobie, że już ich nie kocha. Nie nastąpiło to od razu . Jeszua podniósł się na łokciu i spojrzał na przytulonych do siebie rodziców. Józef leżał na wznak, a jego płowa, srebrna broda godna patriarchy rozdzielała się na dwoje, jak rzeka opływająca skałę, spoczywającą w jej korycie. Tą skałą była kształtna głowa śpiącej Maryi, przytulonej do jego szerokiej piersi. Jeszua nie miał wątpliwości, że to było dobre małżeństwo, pomimo znacznej różnicy wieku. A może właśnie dlatego. Na przykład nigdy nie podnosili na siebie głosu. Tuż przed wybuchem jedno z nich po prostu spuszczało z tonu. Robili to na zmianę, jakby się umówili, że bez względu na to, kto ma rację, muszą ma przemian podnosić białą chorągiewkę. Jeszua był pewien, że działo się tak z jego powodu. Czasami Józef zaciskał dłonie, aż kłykcie świeciły mu jak małe kościste księżyce. Innym razem Maryja zagryzała wargi do krwi, którą potem dyskretnie zlizywała. Ale nie pozwolili sobie nigdy na pełną manifestację wzajemnych uczuć, dobrych czy złych, w obecności Jeszuy. Gdy to zrozumiał, coś w nim umarło. Korzystając z ich zaufania, wycofał się z karawany wędrującej do domu i ukrył się w Świątyni. Miał dość milczącej życzliwości Józefa i wylewnej gadatliwości matki. Domyślał się, że jest dla nich ciężarem, wprowadzającym w ich pożycie małżeńskie jakąś formę zwyrodnienia. Dla Maryi był obiecanym Zbawcą, o którego należy dbać jak o najwątlejszy egzotyczny kwiat. Józef nie do końca uwierzył w historię z aniołem. Po prostu nie mógł. Jego męska duma została dotkliwie pobita, nawet jeśli agresorem był sam Duch Święty. Z drugiej strony Jeszua był pozornie normalnym, niczym nie wyróżniającym się dzieciakiem, może jedynie trochę inteligentniejszym od swych rówieśników. Nic w jego zachowaniu nie sugerowało, że jest Namaszczonym. Te trzy dni spędzone w świątyni były najpiękniejszymi w jego życiu. Mocno, jak nigdy, czuł zew Abby, przenikający każdą komórkę boskiego ciała. Żył jak w transie: dzień i noc spędzał w domu Najwyższego, jedząc tylko to, co nieświadomie użebrał, pijąc wodę z pobliskiego źródła. Najcudowniejsze były wielogodzinne rozmowy o Bogu z każdym, kto miał na to ochotę. Chłopiec zaczepiał rozmodlonych pielgrzymów, zadając im pytania, dotyczące Pięcioksięgu i jego interpretacji. Najczęściej dostawał kopniaka lub kuksańca, którym towarzyszyły niewybredne epitety na temat cnoty jego matki i babki. Niektórzy jednak, bardziej pokojowo usposobieni lub z różnych powodów zainteresowani rozmową ze ślicznym chłopcem, siadali z nim w kącie świątynnego dziedzińca i podejmowali rozmowę. Po pierwszych pięciu minutach rozmówcy rozumieli, że chłopiec jest niezwykły. Jednych, mniej wykształconych, uwodziła melodia jego głosu, moc młodzieńczego zapału, emanująca z każdego słowa, mimo że Jeszua mówił z odstręczającym galilejskim akcentem. Inni, bardziej obeznani z pismami natchnionymi, dziwili się jego umiejętności dokładnego cytowania proroków oraz zdolności konstruowania składnych wywodów, w których owe cytaty zajmowały to miejsce, które w dobrym drożdżowcu zajmują świeże rodzynki. Trzeciego dnia, gdy Jeszua był już świątynną maskotką, którą wszyscy pielgrzymi traktowali niemalże z życzliwością, na rozmowę z cudownym przybłędą zdecydował się jeden z uczonych w piśmie. Nie był to zbyt wielki uczony; tak naprawdę w ogóle nie był uczony, bo miał wstręt do słowa pisanego. Na szczęście jego ojciec był zamożnym i dzięki temu wpływowym faryzeuszem. Uczony w piśmie nigdy nie pytał tatusia, ile zainwestował w łapówki, by jego synek posiadł tak zaszczytny tytuł. Był na tyle cwany, aby zrozumieć, że tak naprawdę jego rodzic działał przede wszystkim ze względu na powagę własnej pozycji społecznej. Bo kto to słyszał, by szacunkiem Sanhedrynu cieszył się ojciec nieuka. Toż wiadomo, że skoro spłodzony jest osioł, to płodzący nie może być Salomonem. Dlatego nasz uczony nigdy staremu nie podziękował i pławił się w zaszczytach i przyjemnościach zarezerwowanych dla znawców Woli Najwyższego. Do końca nie wiadomo, dlaczego uczony zdecydował się na rozmowę z Jeszuą. Może chciał zaszpanować przed swoimi utrzymankami, a może poczuł nagły akt dobrej woli, nieodłącznie towarzyszący dużej ilości spożytego wina (podobnie jak wybuchy niepohamowanej agresji - tego poranka mały święty chłopiec miał szczęście)? W każdym razie owego poranka biblista zagadnął wychudzonego wyrostka: - Ty jesteś Jeszua ben Josef? Chłopiec przytaknął zaskoczony. Majestatyczny wyraz twarzy arystokraty wzmocniony wytwornością jego szat wyraźnie go onieśmielał. Ale jedynie przez chwilę. Żądza wiedzy i konfrontacji z tymi, którzy uważali się za wiedzących na temat jego Abby, rozjaśniła oblicze Mesjasza. -Wreszcie ktoś kompetentny - pomyślał z radością. Znudził się bowiem ciągłym pouczaniem prostaków, których wiedza nie wychodziła poza dekalog. Jeszua szukał wiedzy i teraz miał nadzieję, że w rozmowie z uczonym w piśmie zdobędzie jej choćby szczyptę. Dlatego odpowiedział ochoczo: - W istocie, Panie. W czym mogę ci służyć? -Powiedziano mi - nadął się znawca - że jesteś bystrym chłopcem. Więcej, chodzą słuchy, że jak na swój młody wiek, odznaczasz się niebywałą wiedzą na Najważniejsze Tematy. Jeszua milczał dyplomatycznie. Wokół nich powoli gromadził się tłum ciekawskich pielgrzymów znudzonych modlitwą albo tych, którzy powracali do żon i dzieci, ubożsi o baranka czy parę synogarlic, ale rozliczeni z Najwyższym. Wśród tego pokornego tłumu biblista czuł się jak ryba w wodzie. -Nie należę, jak możesz się domyślać, do ludzi łatwowiernych. Najwyższy mi świadkiem, że nie. Moim obowiązkiem jest sprawdzić, czy aby twoje poglądy są zgodne z wolą Adonaja. Dlatego zadam ci pytanie. Jeżeli odpowiesz poprawnie, będziesz mógł tu pozostać jeszcze kilka dni. Jeżeli się pomylisz, to jako heretyk zostaniesz biczowany, a potem zgładzony przez ukamienowanie. Zawołać straże! - zwrócił się do zbaraniałych pielgrzymów. Po tłumie przeszedł szmer. Niektórzy zgrzytali zębami, bo mieli nadzieję, że jednak, gdy mały zmięknie z głodu, dobiorą się do jego urodziwego ciałka. Inni, którzy zapłacili haracz Najwyższemu (tak naprawdę, to zyskali na tym jedynie kapłani, ale nie mówcie o tym głośno), robili zakłady ze znudzonymi modlitwą z nadzieją, że mimo wszystko nie wrócą do domu z deficytem (żony w owych czasach były bardzo surowe, jeśli chodzi o budżet domowy), a może nawet zarobią na szarooką, długoudą kurtyzanę - jedną z tych, które zachęcały do degustacji swych wdzięków przed świątynną bramą usztywniającym męską fantazję tańcem brzucha. Z taką zaznają rozkoszy, za którą będą tęsknić przez cały rok, gnijąc w małżeńskim łożu po kanonicznych kopulacjach, aż wrócą do świętego miasta Jeruzalem, by uwielbić Najwyższego trupami owiec, wołów i ptactwa. Niemal wszyscy stawiali na uczonego w piśmie, gdyż mimo osobistych sympatii oraz dziwnie silnej intuicji byli zbyt podlegli systemowi, by nagle przeciwstawić się oficjalnemu autorytetowi religijnemu. Cóż, jak było na początku teraz i zawsze i na wieki wieków... Jeszua nie zraził się ogólnym sceptycyzmem. Już dawno zrozumiał, iż jest kimś wyjątkowym. To nie byle co być wcielonym Bogiem. Jego człowieczeństwo, z racji wieku, dawało mu się we znaki. Trudno być Absolutem traktowanym z lekceważeniem przez starszych od niego siwobrodych głupców. Przez dwa tysiące lat teologowie wygładzą wszystkie kanty paradoksu, ale dla młodego Jeszuy liczyło się tu i teraz absolutnie niewyrażalnej rzeczywistości. Jego samoświadomość bóstwa wcielonego przerastała możliwości dwunastoletniej osobowości, tak jak będzie przerastało samoświadomość dyndającego na krzyżu trzydziestoparolatka. Zmieścić Boga w człowieka - to najstraszniejsza z tortur, nieskończenie dotkliwsza od męki krzyża. Mimo to Jeszua radził sobie dobrze z mocą, która jak wzburzone morze uderzała w ograniczoności jego młodzieńczej osobowości. Tylko niezwykły blask szarych oczu Jeszuy zdradzał wewnętrzne zmagania. Potężne mury bożego domu zdawały się być niczym wobec samokontroli młodego Mesjasza, pobudzonego bliskością Niewyrażalnego Majestatu. Miał wrażenie, iż mógłby jednym aktem woli zniszczyć cały ten ogromny monument Starego Przymierza i z tą samą łatwością odbudować go jeszcze wspanialszym, lecz tym razem odpowiadającym woli Najwyższego. -Odpowiedz mi zatem, młodzieńcze: jakie jest najważniejsze Boże przykazanie? A wy wszyscy cicho! - arystokrata krzyknął do tłumu, jakby ten rzeczywiście zdolny był pomóc Jeszule. Chłopiec zastanowił się. Oczywiście nie nad odpowiedzią - tę znał doskonale. Chodziło raczej o to, czy po udzieleniu odpowiedzi zadać pytanie uczonemu. W ten sposób mógłby sprawdzić, na ile zna Prawdy Najwyższego. Z drugiej strony Jeszua wiedział, że igra z zimnym ogniem ambicji i władzy, które zanieczyszczać będą, niczym ptasie odchody świątynny dziedziniec, wszelką religię aż do skończenia świata. Właśnie dlatego postanowił zaryzykować. -Oto odpowiedź: najważniejszym przykazaniem jest: będziesz miłował Najwyższego. Z całego serca, ze wszystkich sił, z całej duszy i w ogóle...a bliźniego swego, jak siebie samego. Poza tym reszta to ozdobny chłam. Złośliwy uśmieszek znikł z ust biblisty. Jeszua odpowiedział bezbłędnie i na pewno wielu z tych prostaków wie o tym. Dzieciak ocalił skórę, to pewne, ale jak wyjść z honorem z tej niezręcznej sytuacji? Najlepszą obroną jest atak. Dlatego trzeba młokosa zasypać pytaniami o komentarze midraszowe do tego wersetu, bo do cholery, szkoda ojcowskich pieniędzy, żeby taki nie wiadomo kto poddawał w wątpliwość porządek ustanowiony przez świętych patriarchów. -Teraz ja mam pytanie - powiedział znienacka Jeszua. - Mogę? Uczony nie miał wyjścia. Poza tym, chociaż zaczął się bać kompromitacji, nie mógł po prostu…

— koniec bezpłatnego podglądu —