Zrozumieć najważniejsze.

Pierwsze 50%

Zrozumieć najważniejsze

Jak zawsze po powrocie do domu, wpadam zmarznięta do mieszkania i przyjemne ciepło oplata całe moje ciało. Rzucam klucze na szafkę przy drzwiach, zdejmuję płaszcz i buty. Marzę tylko o tym, żeby się odświeżyć, a potem owinąć kocem i odpocząć przy kubku gorącej herbaty, ale jeszcze przed tym zmywam naczynia i zamiatam kuchnię, która wygląda jakby nikt tam nie zaglądał od tygodnia. Kiedy w końcu siadam w fotelu, a znad kubka unosi się para, moje mięśnie się rozluźniają. Spoglądam na szafkę obok, na której stoi kilka zdjęć. Z tego w największej ramce, postawionego w centralnym miejscu, spoglądają na mnie ciemnoniebieskie oczy. Pełne miłości i ciepła. Zamykam oczy, przechylam głowę wtulając ją w róg koca i przenoszę się o kilka miesięcy w przeszłość. Ciepły kwietniowy dzień, wszystko dookoła powoli budziło się do życia po długiej i mroźnej zimie. Ludzie zaczynali wyjmować z szaf wiosenne ubrania, a na ich miejsce wkładali grube zimowe płaszcze i swetry. Zbliżały się święta Wielkanocne, które w tym roku miałam spędzić w rodzinnym domu. Od kiedy wyjechałam na studia, bywałam tam bardzo rzadko. Już nie pamiętam kiedy ostatni raz widziałam rodziców, i dziadków. Zawsze kiedy chciałam ich odwiedzić coś mi wypadało albo po prostu nie miałam ochoty tłuc się przez pół Polski. Wiedziałam, że mama ma mi to za złe, ale nie mogłam nic na to poradzić. Był czwartek, wyjazd miałam zaplanowany następnego dnia o świcie. Wieczorem spakowałam do walizki trochę ubrań, kosmetyków i drobne prezenty, po czym poszłam prosto do łóżka. Wstałam i wyjechałam zgodnie z planem. Tak jak chciałam, ominęłam korki i uniknęłam niepotrzebnych nerwów. Jechałam spokojnie, słuchając muzyki z radia. Do domu dojechałam mniej więcej w południe. Nie mówiłam mamie, o której będę, bo znowu dzwoniłaby do mnie, jeśli spóźniałabym się o 15 minut, a nie miałam ochoty wysłuchiwać jej pretensji. Jechałam dość szybkim tempem i ani się obejrzałam, a ujrzałam pierwsze budynki mojego rodzinnego miasta. Trochę się tam pozmieniało od ostatniego razu. Odnowiono kilka kamienic i rozpoczęto budowę nowego osiedla. W końcu zaczynało tam jakoś wyglądać. Przebiłam się przez korki, których nie zdołałam już uniknąć i o trzynastej podjechałam pod dom moich rodziców. Zgasiłam silnik i w tym samym momencie z domu wyszła moja mama. Kobieta po pięćdziesiątce, z brązowymi włosami, które zaczynały już siwieć. Ubrana jak zawsze w niebieski fartuch, tak jak ją zapamiętałam. Wyszłam z samochodu i podeszłam się przywitać. Kiedy mnie przytuliła zdałam sobie sprawę jak bardzo mi jej brakowało i że jednak się stęskniłam. Wypuściła mnie z uścisku i złapała za dłonie spoglądając w oczy. – Dobrze, że jesteś kochanie. Dziadek o ciebie pytał. Ostatnio źle się czuje. – widziałam w jej oczach strach. Nigdy wcześniej nie dostrzegłam czegoś takiego w jej spojrzeniu. - Wejdźmy do domu. Po chwili stałyśmy już w salonie gdzie siedział tata. Przywitałam się z nim i od razu zaczęłam wypytywać o dziadka. – Mówiłaś, że dziadek źle się czuje. Co się dzieje? To coś poważnego? – spojrzałam w stronę mamy. – Lekarze mówią, że to nic takiego, po prostu jest przemęczony. Przemęczony? Przecież już od dłuższego czasu nigdzie nie wychodzi i nie pracuje. Nie czekając na więcej mijających się z prawdą odpowiedzi ruszyłam schodami na górę domu, gdzie mieszkali dziadkowie. Pierwszym pomieszczeniem, do którego weszłam była kuchnia, w której zawsze przesiadywali oboje. Tym razem spotkałam tylko babcie, która nalewała zupę na talerz. – Cześć babciu! – powiedziałam z lekkim uśmiechem, podchodząc do starszej kobiety, która od razu, gdy mnie zauważyła odstawiła naczynie i wyciągnęła ręce do uścisku. – Wnusiu! Kochana nasza, nareszcie jesteś, tak się za tobą stęskniliśmy! – Ja też babciu. A gdzie dziadek? – zapytałam coraz bardziej zaniepokojona. – Ah dziadek w pokoju, właśnie niosę mu obiad. Wiesz, ostatnio trochę gorzej się czuje, to podobno przemęczenie, w naszym wieku się zdarza. Chodź już, dziadek na pewno się ucieszy. Czeka na ciebie już od dawna. Mówiąc to wzięła do ręki talerz, który i tak jej zabrałam i ruszyłyśmy w głąb mieszkania. Pokój dziadka mieścił się na samym końcu korytarza. Babcia złapała za klamkę i powoli otworzyła drzwi. – Hej, staruszku mamy gościa. – powiedziała wesoło do starszego siwego mężczyzny, siedzącego w fotelu. Weszłam do pokoju, odstawiłam talerz na stół i podniosłam oczy na dziadka. I znowu ujrzałam te jego magiczne niebieskie oczy, które zawsze kiedy byłam mała dawały mi spokój i ulgę. Uśmiech wpisał się na jego twarz, a ja momentalnie podeszłam do niego, przykucnęłam przy fotelu i wtuliłam w jego ręce. – Cześć dziadku. Przepraszam... – wycedziłam przez płynące z oczu łzy. Babcia stała trochę zdezorientowana, ale dziadek i ja wiedzieliśmy o co chodzi. Kiedy kończyłam liceum i miałam wyjeżdżać na studia rozmawiałam z dziadkiem. Obiecałam mu wtedy, że będę ich odwiedzać jak najczęściej się da i nie zapomnę. Nie dotrzymałam tej obietnicy, dlatego też bałam się przyjechać. Czy będzie na mnie zły? Czy w ogóle będzie chciał ze mną rozmawiać? Ale teraz kiedy zobaczyłam te jego oczy i uśmiech pełen miłości wiedziałam, że nie ma mi za złe. – Witaj kruszynko, dobrze że przyjechałaś. Czekałem na ciebie. Chciałbym z tobą porozmawiać. Marta zostawisz nas na chwilę? – zwrócił się teraz do babci. – Oczywiście, porozmawiajcie sobie, a ja zejdę na dół, może Ania potrzebuje pomocy przy jakimś cieście. Przysunęłam drugi fotel bliżej dziadka i usiadłam. Spojrzałam na niego i dopiero wtedy zauważyłam jak bardzo się zmienił. Skóra na jego twarzy coraz bardziej przypominała ponacinaną tekturę, a palce u rąk były bardzo chude. – Nie przyglądaj mi się tak, bo czuje się jeszcze bardziej stary i nieatrakcyjny. - zażartował i pogładził mnie po dłoni – Muszę ci coś powiedzieć, a ty musisz mnie bardzo dokładnie wysłuchać. Dobrze? – Dobrze. – odpowiedziałam krótko. – Widzisz Asiu, od pewnego czasu nie czuje się za dobrze. I ja wiem dlaczego. Po prostu wołają mnie już tam z góry - oczy zaszkliły mi się momentalnie. Nie! To nieprawda! Chciałam krzyknąć, ale wiedziałam, że nie mogę mu przerwać – nie masz płakać. Na każdego z nas przychodzi kiedyś czas, a mój właśnie się zbliża. Wszyscy jesteście w drodze, ty na studiach po dobrą przyszłość, twoi wujkowie w pracy za granicą, a ja ruszam teraz w nową drogę. Chcę, żebyś pamiętała o tym, że to ty kierujesz…

— koniec bezpłatnego podglądu —