Adam o potędze snów

Pierwsze 50%

Adam, Slawista i Adwokat wybrali się do kina na cykl filmów dotyczących snu. Do rozpoczęcia seansu zostało ponad dwadzieścia minut. Adam postanowił to wykorzystać. Panowie, codziennie w porze wieczornej, mając za sobą ciężki dzień, po przeczytaniu kilkudziesięciu stron znakomitej książki gaszę światło, zasłaniam powiekami zmęczone oczy i przenoszę swój umysł w krajobrazy podświadomości, zmieniam dotychczasową rzeczywistość, czasami smutną, chwilami skomplikowaną, w świat bardzo subiektywny, wewnętrzny, o mechanizmach niesamowicie intensywnych i pełnych odrębności. Wówczas w mej głowie rodzą się sny zarówno fantastyczne, irracjonalne, nie podporządkowane rozumowi, jak i te bardziej zbliżone do realizmu, jednakże nie do końca. One fałszują, zniekształcają rzeczywistość, buntują się przeciwko niej, rządzą się innymi prawami. Dostrzegam w nich pewną siłę. Panowie, uważam, że nasze sny to ukryty potencjał, to ukryta moc drzemiąca w trzewiach naszej duszy. Podobnie jak urzekająca muzyka pozwalają nam na chwilę ukojenia, na zregenerowanie umysłu przedstawiając w sposób doniosły nasze ukryte pragnienia i myśli. Choć bardzo zamglone, tajemnicze i nie do końca zrozumiane, zachęcają do refleksji, niekiedy uszczęśliwiają, czasami irytują i przerażają. Dlatego moim zdaniem, w takim rozumieniu, sny są niezmiernie doniosłe. W momencie kiedy zasypiam podnosi się potężna kurtyna, niczym w teatrze. Teatr jest w tym przypadku moim umysłem. Na scenę wychodzą aktorzy. Jestem uczestnikiem, bądź obserwatorem niesamowitej sztuki dotyczącej mojego życia. Stoję na scenie z pozostałymi i odgrywam to co wydarzyło się w ciągu dnia, bądź to co miało miejsce w przeszłości. Ponownie przeżywam własne emocje i doświadczenia. Co noc powstaje inny scenariusz. Niestety w ostatnim tygodniu nic mi się nie przyśniło. Chodziłem przygnębiony, byłem nieco załamany, czułem głód. Przełom nastąpił wczorajszej nocy. Zostałem nakarmiony snem, po…

— koniec bezpłatnego podglądu —