Czas spokoju...?

Pierwsze 50%

Niedługo Święta Bożego Narodzenia! Nim jednak zacznę coś pisać, zadam pytanie: „Czym są Święta?”. Pozwólcie, że odpowiem w imieniu przeciętnego obywatela katolika. „No, jak to…? Świętujemy narodzenie Chrystusa!” A teraz spróbuję wcielić się w człowieka niewierzącego „Święta to czas spokoju, gdy spędzamy czas z rodziną.” Odpowiedzi są zaiste wzruszające. Postawa obywateli, doprawdy, ma w sobie tyle ciepła i serdeczności. Nadchodzące Święta są naprawdę bardzo ważne. Toteż bez należytych przygotowań odbyć by się nie mogły. I oczywiście bez ornamentu naszych ulubionych miejsc, świątyń konsumpcji, również. Wszystko się świeci, och, ach, jakie to cudowne! Świat zdaje się śpiewać radosną pieśń „do sklepu, hej, pasterze, do sklepu, bo tam cud!”. Ogarnia wtedy człowieka takie wewnętrzne szczęście, nieprawdaż? Wszędzie otaczają nas choinki poobwieszane bombkami z nazwami rozmaitych firm, lampkami, gwiazdkami i aniołkami (taki chrześcijański akcent). W domach każdy posiada kalendarz adwentowy (symbolizujący nasze adwentowe wyrzeczenia). W sklepach możemy nabyć podobizny pewnego biskupa, którego wizerunek lekko ewoluował na przestrzeni wieków. Niesłychane, jak ta tradycja przechodzi z pokolenia na pokolenie. Ciekawe tylko, czy ktoś jeszcze pamięta, jaka była idea Świętego Mikołaja. Nie wiem, czy warto wspominać o bezinteresownej ofiarności. Nie… przecież można urazić tym naszych młodych przyjaciół, którzy z niecierpliwością czekają, aż krasnal w czerwonej czapce wejdzie przez komin i przyniesie górę prezentów. Tym małym

— koniec bezpłatnego podglądu —