Długi staż

Pierwsze 50%

Długi staż

W wieku pięćdziesięciu lat człowiek zaczyna odczuwać dziwnie irracjonalne lęki. Praca przestaje sprawiać radość, rutyna wkrada się w życie, śmierć staje się nieodłącznym elementem snów i zdarzeń. Kilku kolegów, z którymi jeszcze niedawno chodził na piwo, umawiał się na spotkania, dyskusje o literaturze leży już pod ziemią z „na zawsze za wysokim poziomem cholesterolu”, wiecznymi kłopotami z ciśnieniem, sercem, które zawaliło się po raz ostatni, z żyłami, które nie zablokują się już nigdy więcej. Leżą pod ziemią, wąchając kwiatki z tej drugiej strony, zimne i słone o dziwnie perwersyjnym zapachu wieczności. Unikał myśli o śmierci jedynie podczas służby. Stykając się z dziećmi - istotami stojącymi właściwie dopiero na progu życia, czuł przez chwilę ten lekki i zapomniany powiew świeżości, woń lasu po deszczu, morską bryzę delikatnie muskającą twarz, zapach gór i dzieciństwa, w którym największym prezentem gwiazdkowym była pomarańcza, czy opakowane w szarą tekturę pudełko czekoladopodobnych łakoci. Tęsknota za socjalizmem? Bzdura. Zwykły raj utraconego dzieciństwa. Pamiętał pierwsze lata pracy jako nauczyciel. Prowincjonalna szkoła podstawowa w jakimś robotniczym miasteczku, o nazwie... W pewnym wieku zapomina się takie rzeczy, nigdy jednak nie zapomni twarzy wpatrzonych w niego - młodego, przystojnego absolwenta polonistyki Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Dzieci patrzyły na niego ufnie, ubrane w granatowe mundurki z błyszczącego goreteksu. Na studiach pisał wiersze, miał je nawet kiedyś gdzieś wydać, marzył o sławie wielkiego poety. Teraz pogubił swą twórczość, pozostał sam, pełen pasji, nadrabiając brak

— koniec bezpłatnego podglądu —