Filmowe wieczory - Immortals.

Pierwsze 50%

Faktem jest, że ostatnio wiele filmów produkowanych jest by nasyci oczy efektami specjalnymi i pozwolić umysłowi odpocząć od zawiłej fabuły. Faktem jest również, że owe filmy są standardowo wyśmiewane przez krytykę, która piętnując efekciarstwo równocześnie doskonale się bawi na efektownych filmach. Ten stan się pewnie szybko nie zmieni bo współcześni filmowcy mają mentalność raczej rzemieślnika-portretysty niż malarza artysty. Do czego zresztą niemal ich przymuszamy.

Natknąłem się ostatnio na film, który co prawda wpisuje się z grubsza w mainstreowy nurt, ale niekiedy stara się to zrobić trochę inaczej niż reszta. Mowa tu o „ Immortals. Bogowie i herosi”. Otóż jest to opowieść bardzo luźno nawiązująca do mitologii. Trochę w klimatach „300” czy „Starcia tytanów”. Do fabuły filmu nie miałem wielkich oczekiwań. Liczyłem raczej na malowniczą i widowiskową przygodę bez drugiego dna. Film oczywiście mnie nie zawiódł w tej kwestii. Historia, choć nie przypomina żadnego mitu spokojnie mogłaby się znaleźć między oryginałami. W oczywisty sposób przewidywalna i liniowa nie razi nadmiernie sztucznością. W niektórych miejscach świat przedstawiony przewyższył nawet moje oczekiwania. Po pierwsze grecki motyw fatum działał w filmie nie gorzej niż w greckim teatrze i to tylko przy minimalnym naciąganiu sensowności fabuły. Otóż sam główny bohater tak wspierany przez bogów okazuje się raczej sprawcą nieszczęść niż wybawicielem. Sama zaś akcja kończy się raczej miernym heppyendem. Po drugie postawiono na bardzo nowatorskie ukazanie samych bogów olimpijskich. Z jednej strony odcina się ono ostro od mitologii z drugiej podkreśla ich niezwykłość. Spowolnienie akcji, modne od czasu „Matrixa”, zarezerwowane jest jedynie dla scen z boskim udziałem. Bogowie zaś wyglądają na wiecznie młodych szesnastolatków. Jeżeli chodzi o wizualną warstwę filmu to jest na bardzo wysokim poziomie. I

— koniec bezpłatnego podglądu —