Haiku czarnych brwi.

Pierwsze 50%

HAIKU CZARNYCH BRWI. Kochanej córeczce Danusi dedykuję.

1. Haiku to miniatura poetycka, której początki sięgają w przeszłość tak odległą, że raczej nigdy nie odkryjemy jej korzeni. Cechuje ją niezwykły estetyczny minimalizm i ulotna subtelność. Jednak wiersze haiku są dla mnie czymś więcej – ich recepcja oferuje doznania na granicy satori. Bo haiku to także zen i magia – jest poezją, która sięga w ten sposób do najbardziej pierwotnej genezy wypowiedzi artystycznej. Często popełniany jest trywialny błąd utożsamiający poezję haiku z formą haiku. Haiku nie jest naczyniem, w które można wlać dowolną treść. Haiku oddaje przeżycie chwili, łączy w sobie sposób w jaki świat zewnętrzny staje się światem dla nas. Decyduje nie forma poetycka lecz zamysł artystyczny. Haiku jest chwilą, nie prezentuje żadnej idei lecz obrazuje intuicję zawartą w przeżyciu – jest to element niezmienny od stuleci a kolejni twórcy replikują doświadczenie estetyczne przywołane przez ich poprzedników.

2. zalotny uśmiech w skłonie głowy - zatrzymaj mnie

3. Jest po prostu sąsiadką, z którą nigdy nie zamieniłem ani słowa. Kiedy mijamy się na klatce witam ją lekkim skłonem głowy, ona – dość automatycznie – odpowiada w ten sam sposób. To młoda dziewczyna, ma na oko dwadzieścia lat, piękne czarne oczy i kruczo czarne włosy. Nigdy nie poświęcałem jej większej uwagi – była po prostu elementem otoczenia. Dopiero wtedy w windzie… Wsiadam dość automatycznie a ona wskakuje w ostatniej chwili – nie zauważyłem jej wcześniej. Patrzymy na siebie przez moment – jest w tym obopólne zaskoczenie. Cofam się o krok - skłon głowy - odpowiedź. Zaskoczenie trwa. Uświadamiam sobie, że winda stoi i wciskam numer swojego piętra. Robi to samo, nasze dłonie mijają się o milimetry. Odwraca się do mnie tyłem. Dociera do mnie jej zapach. Jest subtelny lecz wyraźnie wyczuwalny. Wraca z randki? Możliwe są i inne rozwiązania lecz…

— koniec bezpłatnego podglądu —