Historia Krasnoludów

Pierwsze 50%

Historia krasnoludów

Krasnoludy zostały stworzone jako pierwsza rasa myśląca na Ziji (nazwa świata) przez boga Vyre 5006 lat przed erą imperium. Vyre jeden z 10 bogów (pozostali to Afabolis - haramidzi, orki, trolle oraz zamienił część ludzi w wampiry; Ullfi - elfy; Ilzo, Mautus, Peopr, Foojr, Daax, Xepu - ludzie; Ohruf - karamini (rasa magów) osadził swą rasę w Górach Sajsi. Kazał swej rasie modlić się do siebie, dzięki czemu otrzymywał od nich moc do walki z pozostałymi bogami w zaświatach. Oprócz tego kazał im mieszkać w górach a najlepiej pod ziemią, aby ukryć ich przed oczyma innych bogów, chciał w ten sposób ochronić źródło swej dodatkowej mocy oraz zachować ten pomysł dla siebie. Co zresztą się nie udało. Część krasnoludów pozostał w Górach Sajsi a reszta podążyła w roku 4992 pod namowami jednego z Aniołów Vyre, Morgorona przez nie zamieszkałą jeszcze Ketę (kontynent, na którym mieszczą się prawie wszystkie państwa) do gór obok pustyni Ceze. Dzięki licznym skarbom, jakie skrywały tamtejsze skały góry zmieniły nazwę na Góry Złote. Struktura państwowa krasnoludów była dość luźna przez dość długi okres czasu. Nie było żadnego scentralizowanego państwa tak w Górach Sajsi jak i Złotych. Wszystko opierało się pojedynczych miastach rządzonych przez wodzów i handlujących najpierw między sobą a później z innymi państwami. Współpraca ta rozwijała się dość dobrze krasnoludy dzięki swym umiejętnościom górniczym i jubilerskim zyskali sławę i stworzyli wiele szlaków handlowych zamieniając swe towary na to, czego w górach brakowało. Głównie chodziło tu o żywność z powierzchni (do tej pory żywili się jedynie mięsem i podziemnymi grzybami). Nie posiadali oni, bowiem ze względu na miejsce zamieszkania (podziemia) pól uprawnych, toteż zborze było niezwykle dla nich cenne. Wkrótce po sprowadzeniu się krasnoludów w Góry Złote na Ziji pojawiały się kolejne rasy. Rozwijał się handel, budowano kolejne wioski, miasta a potem i państwa, nikt nie myślał o toczeniu wojen. W 4487 roku nad Górami Złotymi przelatuje zielony meteor i spada na bagna Zobny, tej samej nocy, gdy spada meteor rodzi się Omegil Kagawa przyszły król krasnoludów. Meteor został nazwany Gwiazdą Omegila. Sytuacja zmieniła się jednak w roku 4450 p.e.i. kiedy to doszło do pierwszych starć pomiędzy elfami a orkami nad rzeką Ottot. Mimo iż wcześniej w innych krajach dochodziło do buntów, niewielkich starć między bogatszymi obywatelami i walk o zjednoczenie plemion były to przypadki raczej sporadyczne i w niczym nie przypominały działań wojennych. W roku 4425 żołnierze Kultu dokonują pierwszego ataku. Pod dowództwem haramidzkiego generała Halby zostaje zdobyte największe krasnoludzkie miasto Enoba, poprzez to wydarzenie wybuch pierwsza wojna w historii Ziji. Omegil mimo licznych zwycięstw ponosi w końcu klęskę i trafia do niewoli. Zostaje jednak odbity, wraca w Góry gdzie postanawia opuścić je jak najszybciej wiedząc, że tej wojny już nie wygra. Zostaje mianowany pierwszym krasnoludzkim królem i wraz ze swymi podwładnymi oraz z tymi krasnoludami, które się do niego przyłączyły opuszcza Góry Złote. W dniu, w którym Omegil przekraczał Ottot Kult zajął całe Góry Złote. Wraz z założeniem Królestwa Haly nastąpiła zmiana w całej polityce wobec krasnoludów. Przedtem traktowani byli jedynie jako niezależni kupcy, wraz z własnym państwem zyskali niejako nowy status. Stolica Bewot stała się nowym punktem na mapie Kety o znaczeniu strategicznym. Omegil musiał zbudować całe struktury kraju od podstaw. Wcześniejszy system zarządzania nie pasował do ujednoliconego państwa, jakim stało się królestwo Haly. Na czele państwa stanął król Omegil Kagawa jako władca niemal absolutny. Pod nim znalazła się Rada Wielkich, składająca się głównie z najwyższych rangą dowódców i urzędników. Na początku w skład Rady wchodzili również wodzowie miast, które przyłączyły się do Omegila (wodzów było dokładanie 5). Zadaniem Rady było zarządzanie miastami i zamkami w całym królestwie oraz stanowienie prawa i zwierzchność nad handlem. Armią zarządzał osobiście król i miał nad nią pełną kontrolę. Pozostała struktura państwa wyglądała tak jak w Kulcie. Był podział na urzędników (zarządzanie handlem, miastami, finansami, sztuką, dyplomacja), żołnierzy (armia, ochrona miast, szlaków handlowych, przemysł, budowanie) i zwykłych obywateli. W Górach Sajsi sytuacja pozostawała bez zmian, wszystkie krasnoludy nadal były skupione włoku niewielkich państw - miast. Dominującą rolę odgrywał tam ród Omogida. W roku 3771 król Snohu Kagawa doszedł do porozumienia z Jarcilem Omogidem i połączyli swe kraje pod berłem Królestwa Haly. Dzięki poparciu Snohu, Jarcil przejął kontrolę nad całymi Górami Sajsi wcielając je do królestwa. W zamian za to Snohu mianował ród Omogida namiestnikami Sajsi, którzy mieli rządzić tymi terytoriami w imię rodu Kagawy. Struktura państwa musiała się jednak nieco zmienić. Góry Sajsi były oddalone od Bewot o 2500 kilometrów. Więc ród Omogida zarządzał tą częścią królestw posiadając własną Radę Wielkich oraz armię, która jednak całkowicie była zależna od króla. Połączenie umocniło Królestwo Haly gospodarczo oraz militarnie, stając się ważnym partnerem handlowym. Największy transport towarów był oczywiście między obiema częściami królestwa toteż największe korzyści z handlu czerpały kraje takie jak Haliburg i Eifenburg. Ten pierwszy miał szczególną pozycję gdyż Góry Sajsi leżał w Haliburgu i główny szlak handlowy przebiegał przez ważniejsze miasta Haliburgu, w tym Usbun, do którego pod wpływem owego handlu powróciła stolica w roku 3492 p.e.i. Krasnoludy z Gór Białych nigdy jednak nie zapomniały o swej dawnej ojczyźnie i o chęci odzyskania jej. W roku 3483 armia Haly zbiera się do Pierwszej Krucjaty w Góry Utracone. Dzięki poparciu jednego z ludzkich wojowników na służbie elfów Kedylga, armia Basta Kagawy wyrusza w rok później i przechodzi przez terytorium Królestwa Elfów. Einoritr Wiret król elfów często toczył boje nad Ottotem z orkami, jednak elfy niechętne były krucjacie. Mimo dużej siły i determinacji Bast przegrywa bitwę o Rypom (150 kilometrów na południe od Fegoe) w 3479 i musiał powrócić do Gór Białych. Po tym wydarzeniu w Królestwie Haly zapanował na kilka set lat spokój. Od czasu do czasu krasnoludy angażowały się nieoficjalnie w konflikty zbrojne zarabiając przy tym spore pieniądze (sprzedaż broni, surowców, budowanie umocnień, odziały najemników). W roku 3004 Ramne, dyplomata Kultu zakłada ambasady we wszystkich krajach Kety, prócz Królestwa Elfów. Dzięki temu rośnie handel z Kultem tworząc tym samym konkurencję dla krasnoludów. Mimo nienawiści do Kultu w roku 3001, w Bewot i Jeruacie (stolica Sajsi) założone zostają ambasady i rozpoczyna się wymiana handlowa z Kultem. Mniej więcej w tym samym czasie w krasnoludzkich podziemnych miastach znajdują schronienie wampiry uciekające przed Łowcami. Dzięki odpowiednim opłatom oczywiście. Stosunki między wampirami a krasnoludami zaczynały się polepszać do tego stopnia, że w roku 2900 w jednym z miast Gór Białych, Obuk jeden z wampirów Islob Ywe założył pierwszą Gildię Wampirów. Mimo sporych dochodów, jakie dawało ukrywanie wampirów krasnoludy miały to w przyszłości okupić sporą ceną. W 2862 roku dochodzi do powstania wampirów, które próbują zamienić ludzi i elfy w „hodowlę żywności”. Krasnoludy jak zwykle wspierały obie strony konfliktu, jednak broniące się państwa domyślały się, że wampiry ukrywają się w Haly, co odbiło się na stosunkach dyplomatycznych. Siedem lat po zakończeniu wojny, w 2792 król Elhil podejmuje Drugą Krucjatę w Góry Utracone. Jednak za pomoc wampirom król elfów Einoritr Athas zabrania krasnoludom przejść przez Królestwo Elfów. Elhil jednak nie rezygnuje i przeprowadza armię przez Wielkie Pustkowia. Wyniszczona drobnymi atakami orków na pustkowiach Armia Królestwa Haly zostaje rozbita przez Jazdę Mroku (elitarna kawaleria złożona z samych haramidów) na pierwszych wzgórzach Gór Utraconych. Cała bitwa była widoczna z wierz jedynego w okolicy mostu (tego samego, przez który przechodził Omegil), elfy jednak nie reagowały. W bitwie poległ sam Elhil oraz wielu znakomitych wojowników. Krasnoludy zapłaciły cenę za swą chciwość. Przez resztę lat w królestwie Haly zapanował spokój. W roku 2567 nastąpił atak smoków na Sajsi, atak został jednak szybko odparty a większość smoków zabita. Zwycięstwo możliwe było dzięki ufortyfikowaniu gór w roku 2922 przez króla Nihasa. Wszelkie bramy do miast zostały zasypane bądź zamurowane. Na wzniesieniach powstały liczne wierze i forty połączone podziemnymi tunelami. Jedyne wejścia do krasnoludzkich miast pod Górami Sajsi znajdowały się w Jeruacie, bardzo podobnej z wyglądu twierdzy do Bewot. Smoki przestały atakować krasnoludzkie miasta, ale nie oszczędzały za to karawan. Dwieście lat później krasnoludy z Sajsi ponownie musiały się bronić. W roku 2338 do brzegów Ahiburgu i Haliburgu dobiły tratwy mroźnych (mieszkańcy dalekiej północy, którzy często atakowali Ferenburg), których zniosły prądy morskie. Do Gór Sajsi mieli ok. 120 km, więc uderzyli również na krasnoludów. Walki jednak były niewielkie i dzięki fortyfikacją szybko uporali się z mroźnymi, nie licząc dwóch manipółów (po 200 żołnierzy) krasnoludzkiego pułkownika Barawa Ihma, które brały udział w bitwie o Gytuk pod Haliburskim generałem Xasevonem Ikilhaem. Później nic się nie działo, krasnoludy zajęły się z powrotem handlem. Jednak w 2199 roku p.e.i. nowy król Haly Afobs powrócił do myśli o Krucjatach. W 2103 został zorganizowana kolejna trzecia już krucjata. Król Elfów, Einoritr Iroloh tak jak poprzednik nie zgodził się jednak na przemarsz. Afobs postanowił nie popełnić błędu i ruszyć przez Pustkowia, ale mimo zakazu przekroczył granicę Królestwa Elfów. Iroloh uznał ten gest za akt wypowiedzenia wojny i rozkazał zaatakować kolumnę krasnoludzkiej armii. Wojska Haly zostały zaatakowane podczas przechodzenia przez Owczą Przełęcz, walka nie była zbyt długa i straty po obu stronach niewielkie. Afobs wycofał się z Królestwa Elfów, ale nie po to, aby podpisać pokuj. Rok później dokonał uderzenia bezpośrednio na terytorium Elfów, używając przy tym wszelkich dostępnych metod (m.in. podkopy, pomoc wampirów). Krasnoludy o wiele łatwiej radziły sobie w górach niż elfy, całość walk odbywała się, więc w elfiej części Gór Białych. Iroloh od czasu do czasu uderzał na Haly od strony Wielkich Pustkowi i Kreciej Równiny, ale niewiele to zmieniało. Walki były ostre i trwały dość długo. W roku 2008 do wojny po stronie krasnoludów włącza się Cesarstwo Haliburgu. Cesarz Zhog Barial osobiście rusza z 10000 armią do Haly i w tym samym roku w pierwszej bitwie pokonuje elfiego marszałka Demogorgona Daufe. Elfy nie pozostały jednak dłużne i w 2007 roku Nejax zaatakował Bramę Wodospadu niszcząc Tihiwo, zamek nad wodospadem. Wobec istniejącego impasu i sporych strat zarówno w liczebności jak i gospodarce podpisany zostaje pokuj w 2003 roku przed erą imperium. Krasnoludy już nigdy nie walczyły z elfami, choć pamięć tamtych lat pozostała w obu rasach na zawsze. Myśli o kolejnych krucjatach zostały odstawione na bok, krasnoludy mimo swej pozycji handlowej nie mogły liczyć na poparcie swych działań wśród innych państw, które nie chciały wojny z potężnym Kultem. Bez tego Królestwo Haly nie miało najmniejszych szans na odzyskanie Gór Utraconych. Wrócili, więc do tego, co robili wcześniej, handel i produkcja towarów, co jakiś czas wspierając (nic nie ma za darmo J) jakieś walczące między sobą kraje. Kiedy Elfi żeglarze docierają do odległego Cesarstwa Abaathaalu krasnoludy zyskują nowe możliwości handlowe. Oprócz tego w roku 1554 do wszystkich państw kety dociera proch strzelniczy. Wszyscy nawet Kult niechętnie wykorzystują proch jako broni, a krasnoludy, co prawda tworzą oddziały muszkieterów, ale prochu używają głównie w kopalniach. W roku 1085 Król Uriik Kagawa obmyślił plan Czwartej Krucjaty. Pomysł ten jednak spotkał się z niechęcią całej Rady Wielkich jak i całego społeczeństwa, mimo swej absolutnej władzy król musiał zrezygnować z pomysłu i kolejna krucjata odeszła w zapomnienie. W roku 1009 na Kecie wybucha Wielka Wojna, w której na początku bierze jedynie udział trzy kraje. Z czasem jednak do konfliktu zaczynają dołączać kolejne kraje. Aż do roku 688 p.e.i. krasnoludy wspierają wszystkie walczące państwa czerpiąc przy tym krociowe zyski. Sytuacja zmienia się jednak, gdy do Wielkiej Wojny włącza się Kult opowiadając się za koalicja Eifenburgu. Krasnoludy pod wodzą Yzyfila Kagawy przestają wspierać państwa, po których stronie stanął Kult i siedem lat później sam włącza się do wojny po stronie Haliburgu i jego sojuszników. Rok później a więc w 680 następuje kolejny zwrot. Królestwo Elfów Einoritra Amagu i Zakon Słońca, Mistrza Ogoka Wexa wobec ingerencji Kultu zmieniają stronę i zaczynają walczyć po stronie Haliburgu. Po raz pierwszy elfy i krasnoludy razem walczyły ze znienawidzonym Kultem Afabolisa. Na początku walki trwały jedynie na pustkowiach, terytorium Eifenburgu i Arymanu, a krasnoludy z Gór Sajsi walczyły z Beorfem i Kultem na ziemiach Haliburgu. W 566 roku dochodzi do sporego starcia, w którym elfy walczą ramię w ramię z krasnoludami przeciw Eifenburgowi i Kultowi. Podczas tej bitwy z ręki krasnoludzkiego topora należącego do Khotha Mictlana ginie król Republiki Eifenburgu Jogey Kigy. Nie zakończyło to wojny, ale mocno zachwiało równowagą Republiki. Kolejne sukcesy Haliburgu i jego sojuszników umożliwiły przywrócenie do życia Krucjat. W roku 541 Yzyfil Kagawa i Einoritr Amagu przypuszczają atak na Góry Utracone. Piątak Krucjata w ciągu dwóch lat odnosi druzgoczące zwycięstwo, Enoba po prawie czterech tysiącach lat znów należy do Krasnoludów jak i prawie całe Góry Utracone (Kult zachował jedynie 3 przyczółki). Dzień, w którym Enoba został odbita stał się wielkim dniem przyjaźni między elfami i krasnoludami, które na jakiś czas zapomniały o krwawej wojnie. Rok 494. Do Usbun, stolicy Haliburgu przyjeżdżają władcy toczących boje królestw. Kult reprezentuje Wielki Marszałek Halba (ten sam, który zajął Góry Utracone). Jeden z synów Yzyfila, Gykimbil zaczyna drwić z Halby a ten wyzywa pijanego krasnoluda na pojedynek. Halba, mimo iż zostaje ranny w pojedynku, zabija Gykimbila. Wydarzenie to zwiększyło napięcie (chodziło przecież o podpisanie pokoju), rokowania trwały jednak dalej. Miesiąc później zostaje zamordowany Król Eifenburgu razem z jednym z Konsulów, Halba oskarża o to krasnoludy i zrywa rozmowy pokojowe. Wojna trwa dalej. Kult uderza w 491 roku na Góry Utracone i po cztero miesięcznych walkach pokonuje krasnoludzko - elfią armię pod dowództwem Einoritra Amagu, zajmując z powrotem całe Góry Utracona aż do mostu na Ottocie, który niemal wpada w ręce Kultu. W tym samym roku Republika dokonuje uderzenia, na Bien’Mhu, w którym przebywa stary już Yzyfil (Bewot zmieniło swą nazwę na Bien’Mhu w roku 1286 p.e.i. z powodu znacznego rozrostu miasta na powierzchni). Krasnoludy bronią się w twierdzy dość skutecznie, ale ni mogą przejść do kontrataku, dopiero Wojska Haliburgu pod…

— koniec bezpłatnego podglądu —