Kot

Pierwsze 50%

Kot

Nie mogłem w to uwierzyć, to było okropne… Ten jej wrzask…, jak z horroru. Kochała bardziej tego pokręconego kota niż mnie kiedykolwiek. Przed oczami miałem ciągle jej rozhisteryzowany obraz. Ten szaleńczy śmiech, usta wykrzywione w grymasie obrzydzenia, pomarszczony dekolt, którego brzydotę podkreślało światło ulicznej lampy… Na Boga, dlaczego ona nigdy nie zawiązywała tego pieprzonego szlafroka… Bałem się jej. Jej i tego podnóżka szatana… Tego zwierzęcego ucieleśnienia zła… Bałem się jej kota. Ile to razy, gdy tylko zostawiała mnie z nim sam na sam, wyłaziła z niego cała złośliwość świata. Potrafił nasikać na moje sprawozdanie przygotowywane przez całą noc, wypruć flaki z mojego ulubionego fotela, przegryźć kable od komputera i nie mam pojęcia jak udało mu się utopić moją komórkę w sedesie. Pamiętam dokładnie, że klapa była zamknięta… Zawsze zamykam klapę…Powinno się go uśpić. Albo lepiej nie…powinno się go spalić. Go i tę czarownicę, która zamieniła moje życie w piekło. Było duszno, wilgotno. Czułem, że moje myśli stają się coraz bardziej rozbiegane. Miałem nadzieję, że gdy tylko dojdę do baru i napiję się zimnego piwa, wrócę do równowagi. Przyspieszyłem, nie mogąc znieść myśli, że wszystkie moje ukochane rzeczy zostawiłem na jej pastwę. Oczami wyobraźni widziałem jak z rozwianymi, skołtunionymi włosami tańczy na pogorzelisku mojego życiowego dorobku. Starłem pot spływający z czoła. W ustach miałem pustynię i gdy językiem przejechałem po wargach, sprawiło mi to ból. Gdy starałem się zapalić papierosa, ręce trzęsły mi się tak bardzo, że płomień długo tańczył nim pozwolił mi na pierwsze przynoszące ulgę zachłyśnięcie się dymem. Odkaszlnąłem i na chwilę stanąłem. Była 22:32, jak wskazywał zegar na ratuszu. A w mieście pustki. Gdzieś w oddali zagrzmiał warkot silnika. Zapomnieć. Opanować się. Co ona mi zrobiła? Przecież ja tracę zmysły! Niech już spadnie ten cholerny deszcz. Wisi i wisi w powietrzu, dusi i skrapla się na plecach… Ostatni kłąb dymu pogłaskał mi płuca i wyrzuciłem niedopałek do studzienki ściekowej. Już spokojnie, ruszyłem wolnym krokiem w stronę majaczącego na rogu budynku. Moja przystań, mój wodopój. Wszystko wracało do normy. Po prostu zanosi się na burzę, jest środek tygodnia i dlatego jest pusto. Z centrum miasta dobiegało wycie karetki i szum ostatnich tramwajów. A ja jestem już w bezpiecznej plamie neonowego światła. Jest ok. Nagłe miauknięcie, dochodzące gdzieś z okolic śmietnika sprawiło, że zjeżyły mi się włosy na karku. Nie odwróciłem się już, tylko wszedłem do pomieszczenia. Pustki. Z radia sączyła się miła muzyka, klimatyzacja oczyszczała atmosferę, a zza baru leniwie przyglądały mi się znajome oczy. Odetchnąłem i siadłem przy barze. -Jedno…-wyciągnąłem paczkę papierosów i z rozkoszą wpatrywałem się w żółty, radośnie pieniący się płyn. -Ciężki dzień, co?- Barman chciał być miły, ale chyba nie miał ochoty na konwersacje. Miał wymiętą koszulę i nieogoloną twarz. Wyglądał na zmęczonego, więc jedynie skinąłem głową. Zrozumiał, bo wrócił do wycierania kufli. Zrobiło się sennie, a piwo szybko znikało. Znacząco stuknąłem pustą szklanką o blat baru. Barman, zdezorientowany, spojrzał na mnie… Przez chwilę wydawało mi się, że

— koniec bezpłatnego podglądu —