Księżyc

Pierwsze 50%

Śniło mi się, że nie śpię. Śniło mi się, że idę ciemną ulicą. Na której już dawno zgasły wszystkie światła. W budynkach nie paliły się lampy, latarnie milczały starając się znaleźć odpowiedź na pytanie czy pod latarnią naprawdę jest najciemniej?

Księżyc oświetlał mi drogę, śnieg skrzypiał pod butami, a ja szedłem przed siebie. Nie myślałem o niczym szczególnym, może czasem o tym, że nie chcę zmarznąć. Nagle na moje ramiona zaczęły spadać płatki śniegu. Podniosłem głowę i zobaczyłem, że księżyc popękał. Na całej powierzchni oprócz kraterów było mnóstwo rys jak na starym oknie w zamkniętej szkole.

STOP

Trzask, rozsypał się w miliony kawałków. Nie tylko białych, spadały też niebieskie, szare, wszystkie ostre jak brzytwa,

STOP

Próbowałem się schować, ale nie miałem gdzie, nie było drzwi.

STOP

Cięły mi ręce, nadgarstki. Przenikały do środka

STOP

Okruchy dotarły do serca

STOP

Zabolało.

STOP

Umarłem

Zgasło światło. Za chwilę znowu się pojawiło

Wyjechaliśmy z tunelu, turkot kół pociągu w mocno nieciekawy sposób kontrastował z dziwnym snem, który zakończył się moją śmiercią. Od pewnego czasu wszystkie moje sny były niepokojące, inne. Freud a może ktoś inny, z pewnością miałby na ten temat wiele do powiedzenia, mnie bardziej interesował fakt, że zwyczajnie się dzięki nim nie wysypiałem. Były niepokojąco rzeczywiste, zmęczenie jakie po nich odczuwałem było znacznie większe niż to, z którym kładłem się spać.

Zapchany przedział drugiej klasy nie był też, jak można się było domyślać, wymarzonym miejscem do spania. Perspektywa utraty portfela, tudzież stania się obiektem nienawiści z powodu zbyt mocnego chrapania skutecznie ostudzały zapał towarzyszący zwykle zapadnięciu w miłą drzemkę. Syrena pociągu zaryczała, wywołując konsternację na twarzy siedzącej przede mną babci czytającej z zapałem „Nasz Dziennik”. Grubas koło mnie wywrócił oczami po czym znowu zabrał się do konsumpcji bułki, która lata świetności i przydatności do spożycia miała dawno za sobą.

Znowu syrena. Przedział wyraźnie się ożywił, kolejny powód do narzekania wywołał rozmowę na temat katuszy jakie muszą przeżywać podróżni, którzy zdecydowali się na wątpliwą przyjemność podróżowania liniami PKP. Nie mogąc zdzierżyć kolejnego wybuchu polskiej gderliwej mentalności przepchałem się między ich śmierdzącymi nogami, dzięki czemu z pewnością stałem się kolejnym wrogiem. Stanąłem w korytarzu, otworzyłem okno. I zacząłem latać.

Szczegóły nie są ważne, jakaś ogromna siła rzuciła mnie z powrotem do przedziału. Wagon zaczął przemieszczać się w każdym kierunku, tylko nie w tym, w którym mieliśmy jechać. Błysk. „Wypadek”. Wirowałem między ciałami rzucanymi we wszystkich kierunkach, czując jak moje kości pękają niczym zapałki Grubasowi kanapka utknęła w przełyku, przynajmniej tak mi się wydawało, kolejne uderzenie i moja głowa boleśnie uderzyła o prowizoryczny stoliczek. Przez chwilę Antarktyda bólu, potem już tylko Antarktyda, potem już tylko biel.

Zrobiło się bardzo biało. Przez chwilę bałem się, że straciłem wzrok. Ale nagle wszystko zaczęło wracać. Wagony były porozrzucane wokół torów niczym plastikowe zabawki niegrzecznego dziecka. Surrealistyczny widok, wiele postaci snujących się w mieszaninie dymu, ognia, krwi i ciał. I wtedy tych postaci pojawiło się jeszcze więcej. A może to tylko moje nadużycie? Przy niektórych, którzy leżeli w najróżniejszych pozach zaczęły pojawiać się refleksy światła, falowanie powietrza niczym w gorący dzień. Migotały chwilę, a potem unosiły się do góry, bardzo wysoko… Czasem parami, czasem same. Czekałem spokojnie na mój refleks, czułem, że przyjdzie. Byłem zmęczony i bardzo chciałem zasnąć. Bardzo chciałem zasnąć, a potem się obudzić znowu przy niej. W końcu za godzinę już miała mnie odebrać z dworca. Powietrze zamigotało tuż przed moją twarzą. Wydawało mi się, że widzę zarysy twarzy, ale nie mogłem być pewny. Poczułem spokojne ciepło, takie, które ogarnia Cię gdy wchodzisz do wanny. Przyjemne mrowienie wędrujące od koniuszków stóp, przez tułów aż po sam czubek głowy.

Głos usłyszałem gdzieś w środku, na pewno nikt nie wypowiedział żadnych słów. - Już czas…- powietrze lekko zafalowało jak pustynna fatamorgana. - Nie mogę, jeszcze nie…- pomyślałem. Światło zapłonęło jakby nieco mocniejszym płomieniem, zmieniło nieco kolor i przybliżyło się do mnie. - Wiem, wiem. Daj mi chwilę- przez parę sekund, a może minut nie działo się nic. Potem znowu usłyszałem ten głos w sobie. - Nie będziesz miał dużo czasu, ale będziesz miał go wystarczająco. Później musimy odejść. Leć, leć do niej. Będę na ciebie czekał. Do zobaczenia wkrótce.- Wszystko zniknęło. Obraz zawirował, a mnie zakręciło się w głowie. Zamknąłem oczy, zacisnąłem je jak tylko mogłem najmocniej.

Promyki słońca kłuły mnie w…

— koniec bezpłatnego podglądu —