Las

Pierwsze 50%

Czym jest depresja? Według mnie, nasza dusza przypomina ogromny, gęsty las. Nie przebija się przez niego żadne światło. Panuje w nim nieskończona ciemność. Jednak dla niektórych nie jest ona straszna. Mają światło, które oświetla im drogę. Idą przez ten las z innymi ludźmi, przez co nie wydaje się on taki straszny. Ale nie wszyscy mają to szczęście. W przypadku niektórych, te światło powoli gaśnie, odkrywając coraz większy mrok. Wkrótce, kiedy światło całkowicie zgaśnie, zostają oni sami w tej ciemności. Powoli przestają cokolwiek czuć. Widzą w oddali światła innych ludzi. Czasami próbują podejść. Rozpaczliwie wołają na pomoc. Ale nikt nie reaguje. Nikt nie słyszy ich głosu. Czasem pojawi się ktoś, kto rozjaśni mrok. Jeśli zostanie on na dłużej, jeśli dzięki niemu znajdziesz inne osoby, jeśli da ci choć trochę tego światła – jesteś szczęśliwy. Niestety, często jest tak, że człowiek ten rozświetla ci drogę na chwilę, a potem odchodzi. Byliście kiedykolwiek w ciemnym pomieszczeniu? Po pewnym czasie zaczynacie do tego przywykać. Wasz wzrok delikatnie się przystosowuje. Nie jest to sytuacja w której widzicie wszystko, ale wciąż, coś widzicie. Jednak kiedy zapalicie na chwilę światło, a potem je zgasicie, ciemność uderza ponownie, ze zdwojoną mocą, ponieważ pamiętacie, jak to było, kiedy przed chwilą było jasno. W tym lesie sytuacja jest podobna. Kiedy ktoś na chwilę nam rozświetli drogę, a potem zniknie, zostawiając nas w tej ciemności, uderza ona ze zdwojoną siłą. W pewnym momencie zaczyna im być wszystko jedno. To czy gdzieś dotrą czy nie, przestaje mieć znaczenie. Ciemność staje się drugim domem, a inny człowiek obcym bytem, który przynosi tylko większą ciemność. Bytem którego należy unikać. Niektórzy mają dość tej ciemności. Niektórzy

— koniec bezpłatnego podglądu —