Miesięczniki pana Ku - część I - Styczeń

Pierwsze 50%

Zawsze uważałem, że śnieg nie jest dobry. Wciąż tak uważam. Z tą różnicą, że kiedyś uważałem również, że jest zły bezwzględnie. Nie ma rzeczy złych bezwzględnie tak, jak nie ma bezwzględnie ciemnej nocy i jak nie ma bezwzględnego chłodu serca. To ciekawe, ale nawet w beznadziejnych sytuacjach istnieje nadzieja. Tak samo śnieg mimo tego, że nie jest idealny, potrafi szczątki idealności z siebie wykrzesać. Niektórzy ludzie mówią, że wszystko zależy od punktu widzenia, a to nie prawda. Wszystkie rzeczy, choćby nie wiadomo jak wydawały się beznadziejne, mają w sobie dobro. I to nie zależy od tego, kto patrzy, ale od tego, kto potrafi zobaczyć. Znów byłem w parku. Ten sam park, co zawsze, ale nie ten sam. Bo inny. W odległych czasach był zielony, zwierzęta przyprowadzane przez swych właścicieli biegały po świeżej trawie, ciepłe, lecz niegorące słońce przebijało się przez liście drzew. Dzisiaj park był biały. Owszem, nie był nieskazitelnie biały, ale w pewnym sensie czysty. Myślę, że tak samo biały, choć nie nieskazitelnie czysty jest umysł człowieka, nim usłyszy. Nim wysłucha. Każdemu się wydaje, że wie już wszystko, że wie, co ma myśleć o konkretnych rzeczach, tymczasem ta wiedza, to jedynie ciemne plamki na bieli głuchego na wołanie umysłu. Wydaje mi się, bo niczego nie jest się nigdy pewnym, że dopiero, kiedy człowiek wysłucha, wybucha w jego głowie prawdziwy obraz. Ten, który był dla niego przygotowany. Od samego początku. Kiedy tak siedziałem sobie na ławce, obserwując pozostałe na zimę ptaki, dosiadł się do mnie Abraham. Nie widziałem go dość długo, zatem jego widok mnie ucieszył. Lubiłem go przede wszystkim dlatego, że najpierw słuchał. Wtedy siedział przez chwilę, przyłączywszy się do mojego zajęcia i nasłuchiwał. Potem zaczął mówić. Powiedział, że dawno nie widział tyle śniegu, że ta zima jest na swój sposób wyjątkowa. Że w sumie…

— koniec bezpłatnego podglądu —