Miłość w XXI wieku

Pierwsze 50%

Smutne piosenki wypełnione po brzegi miłosnymi deklaracjami i historiami o złamanym sercu nieustannie lecą w głośnikach. Do kin wchodzą coraz to nowsze komedie romantyczne, które pod względem fabuły w rzeczywistości nie różnią się niczym od tych powstałych zaledwie kilka miesięcy temu. A mimo to wciąż przyciągają tłumy, które wypełniają widownię po brzegi. Sama doskonale wiem jak ten mechanizm działa. Pamiętam niejeden obraz komedii romantycznej, którą widziałam setki razy, a która nadal mnie zachwyca i wzrusza. Do tego stopnia, że siedzę i płaczę mówiąc pod nosem: jesteś żałosna! Ale czy na pewno? Co żałosnego jest w płakaniu na historii o prawdziwej miłości? Fakt, że to ściema? Owszem, większość z nas w nią nie wierzy, albo udaje że tak jest, żeby nie wyjść na słabego romantyka w brutalnym i surowym świecie. Ale czy to takie straszne pielęgnować w sobie iskierkę nadziei? Że może pewnego dnia, może nawet jutro, znajdzie się swoją bratnią duszę? Że miłość przyjdzie nagle, w najmniej oczekiwanym momencie i powali nas na kolana? Romantyzm XXI wieku ogranicza się do ckliwych teksów piosenek, komedii romantycznych i dawanie kwiatów bądź bombonierek z okazji świąt. Stały związek bazuje na sporadycznym seksie i wyjściu na randkę w kolejną rocznicę. Małżeństwo – czasami jest tylko papierem. Więc jak można widząc to wszystko i – co gorsza – zdając sobie z tego sprawę, nadal wierzyć w prawdziwą miłość? Taką nagłą, nie do opanowania, upajającą, cudowną, rozgrzewającą, ogłupiającą i dającą siły. Czasami sama wątpię, ale chyba jednak wciąż jestem taka naiwna. Wiem, że dzisiejsze związki nierzadko mają więcej wspólnego z XVIII wieczną aranżacją małżeństw niż z głębokim, szczerym uczuciem. Wiem, że ludzie są ze często tylko z przyzwyczajenia. Wiem, że po prostu nie mają ochoty kończyć czegoś co względnie wydaje się dobre. A czasem żeby zaoszczędzić sobie samotności i…

— koniec bezpłatnego podglądu —