Na Głodzie

Pierwsze 50%

Pragnienie. Wszechogarniające, odczuwalne każdą komórką ciała. Natłok myśli. Sen. Sen który nie przynosi ukojenia. Czuję że On jest blisko, czuję jak podnoszą się delikatne włoski na karku kiedy na mnie patrzy, kiedy się zbliża. Wiem, że zaraz mnie dotknie, na samą myśl o tym oddech przyspiesza, nie potrafię myśleć o niczym innym, na niczym innym się skupić, w jakikolwiek sposób odwrócić uwagę od Jego obecności. Wiem, że wyciąga rękę i zaraz poczuję jego dotyk, czekam na to, cała jestem tym kawałkiem skóry, nie istnieje nie innego nic innego się nie liczy i… budzę się. Rozgrzana, roztrzęsiona z przemożoną świadomością jego obecności dopóki resztki snu mnie nie opuszczą i nie wrócę do rzeczywistości. Jak można kogoś pragnąć tak bardzo? Jest tuż obok a jednocześnie tak daleko. Dzieli nas jedna cienka ścianka, jedna cienka ścianka i jakieś nędzne resztki mojej dumy. A kto by przypuszczał. Zaczęło się tak niewinnie. Niewinne spotkanie u wspólnych znajomych, gadka szmatka, niesamowite El Tango De Roxanne, które już zawsze będzie mi się z Nim kojarzyć. No dobrze może i nie tak niewinnie, bo trochę o Nim słyszałam. Słyszałam wystarczająco dużo żeby się mocno zainteresować i przeanalizować możliwe scenariusze. Oczywiście nie byłabym sobą gdybym jednego z nich nie postarała się wprowadzić w życie. A w końcu czy to wiele potrzeba? Kilka spojrzeń, kilka „przypadkowych” dotknięć, zresztą każdy zna tą grę i każdy zdaje sobie sprawę z jej przebiegu. Pozory, pozory, pozory po co? I tak wszyscy zainteresowani wiedza do czego to prowadzi. Ale cóż daje to możliwość wycofania się z jakimś dziwnie pojętym honorem, gdyby ten ktoś nie zareagował tak jak tego oczekujemy. A może to coś więcej, może potrzeba tych kilku godzin żeby się do siebie zbliżyć, żeby zbudować wzajemne napięcie, żeby zgłodnieć na tyle by zaspokojenie tego głodu było satysfakcjonujące. „Rzecz w tym by gonić króliczka a nie złapać go” jak mówi mój mądry kolega. Zresztą co tu dużo mówić…

— koniec bezpłatnego podglądu —