nad jeziora brzegiem

Pierwsze 50%

Jak kraj mazurów długi i szeroki wszyscy znali opowieści o dziwnych stworach, jakie czasem mieszkańcom i wędrowcom podle jezior się ukazywały. Jako siedzibę stworzenia owe wody wszelkie sobie obierały i stamtąd ludzi ponoć straszyły. Czasem też bywało, że nieostrożnego człeka ze sobą w toń jeziora pociągnąć mogły i życia go wówczas pozbawiały. Różnie miejscowi je nazywali, ale najczęściej - „utopce”, albo „topielice”. Jedni mówili, że widzieli je, jak zielone z toni się wyłaniały i krocząc po tafli jeziora w stronę brzegu zmierzały. Inni widzieli je, gdy tuż pod powierzchnią wody sunęły obok łodzi rybackiej i zdawało się, że czekały tylko, by któregoś z mniej ostrożnych rybaków pochwycić i na dno pociągnąć. Nieliczni powiadali, że byli świadkami, jak w kole gromadnie na wodzie tańczyły, pięknymi głosami śpiewając swoje smutne pieśni. Wszyscy zawsze jednak zgodni co do jednego byli – by tego dnia, gdy się taką topielicę ujrzało, po zachodzie słońca do wody w tym miejscu już się nie zbliżać. Dnia pewnego szedł skrajem lasu młodzieniec, któremu na imię było Drożko. Wracał właśnie z Jańsborka, do którego rodziciele na targ go wysłali, by pozamieniał skóry i miód na inne rzeczy, potrzebne im w gospodarstwie. Młodzieniec wesoło pogwizdywał, co chwilę poprawiając wielki tobołek, który targał na swych plecach. Popołudniowe słońce wolno zmierzało w dół, szykując się powoli do spoczynku. Ciepłe lipcowe powietrze pachniało leśnymi kwiatami i polną trawą. Na wietrze unosiły się motyle, które co chwilę podlatywały ku górze, to znów opadały na dół. Drożko stanął na skraju skarpy przy jeziorze. Przysłonił dłonią oczy przed jaskrawymi promieniami słońca. Niebieskozielone wody Śniardeł falowały spokojnie i kołysały łabędziami pływającymi przy brzegu. Młodzieniec przysiadł pod pniem młodej sosny, która samotnie rosła tuż obok skarpy. Wyjął zza pazuchy kromkę ciemnego chleba i zaczął się nią posilać. Okruchy rzucał na wodę łabędziom i śmiał się do nich i pozdrawiał machając do nich ręką. Dostrzegł w pewnym momencie ludzki kształt wyłaniający się z wody jeziora, daleko od brzegu. Trzeba wam wiedzieć, że wody Śniardeł płytkie są na całym prawie jeziorze, a człek, który w odpowiednim miejscu iść będzie – nawet połów koszuli nie zmoczy na drugi brzeg doszedłszy. Zapatrzył się Drożko w postać na jeziorze i ukrywszy tobołek w pobliskich zaroślach udał się w dół skarpy. Gdy był już przy brzegu, usłyszał od strony jeziora piękną pieśń. Głos, który ją wyśpiewywał brzmiał cudniej niż wszystkie najpiękniejsze śpiewy, jakie młodzieniec miał okazję do tej pory słyszeć. Zbliżył się Drożko do brzegu, uklęknął tuż przy wodzie i wsłuchał w piosenkę.

"Dzieci z mostu mnie w wodę wrzuciły. A ciebie?" - "I mnie także. Wiedz to ... Choć tak…

— koniec bezpłatnego podglądu —